سوگند عزیز ָ࣪ 🖤 ˖

و باز هم یک سال گذشت... یک سال دیگه بزرگ‌تر شدم، با کلی حرف نگفته، بغض‌های قورت‌داده‌شده و دلتنگی‌هایی که هیچ‌وقت تموم نشدن. نمی‌دونم از کی به اینجا رسیدم؛ از کی یاد گرفتم با دلی پر از حرف بخندم و وانمود کنم همه‌چی خوبه. خیلی چیزها عوض شدن، خیلی آدم‌ها اومدن و رفتن، خیلی خاطره‌ها ساخته شدن و خیلی چیزها هم برای همیشه فقط خاطره موندن. اما سخت‌ترین قسمت بزرگ شدن من، بزرگ شدن بدون بابا بود... هر سال روز تولدم که می‌رسه، بیشتر از هر چیزی دلم می‌خواد فقط یک بار دیگه صدای تبریک گفتنش رو بشنوم. دلم می‌خواد مثل قدیما کنارم باشه و این روز رو با هم جشن بگیریم. گاهی دلم برای خودِ بچگی‌هام تنگ می‌شه؛ برای روزهایی که هنوز نمی‌دونستم دلتنگی می‌تونه این‌قدر سنگین باشه. من هنوز همون آدم احساساتی‌ام؛ همونی که زود دل می‌بنده، زود دلش می‌شکنه و خیلی چیزها رو توی دلش نگه می‌داره. نمی‌دونم توی سال جدید چه چیزی انتظارم رو می‌کشه، فقط امیدوارم روزی برسه که از ته دل بخندم، بدون اینکه پشت خنده‌هام کلی حرف نگفته پنهان کرده باشم. تولدم مبارک... برای دختری که با تمام دلتنگی‌هاش، هنوز داره ادامه می‌ده. و در آخر...تولدم مبارک:)