#⃣ #یادداشت ‌ 📌 سیلیکون‌ولی و واتیکان: کلیسای کاتولیک برای مهار اخلاقی هوش مصنوعی دست به کار شده است. ‌ ‌ 🔻 گزارش جدید الیاس واچتل در خبرگزاری آتلانتیک، پرده از رابطه‌ای کم‌سابقه و در حال گسترش برداشته است: همکاری میان بزرگ‌ترین چهره‌های هوش مصنوعی در سیلیکون‌ولی و کلیسای کاتولیک. این رابطه که از سال ۲۰۱۶ و با برگزاری نشست‌های محرمانه «گفت‌وگوهای مینروا» در واتیکان آغاز شد، اکنون به یکی از مهم‌ترین عرصه‌های گفت‌وگوی اخلاقی درباره آیندهً AI تبدیل شده است؛ گفت‌وگویی میان قدیمی‌ترین نهاد مذهبی جهان و سازندگان فناوری‌هایی که به «قدرت خدایان» تشبیه می‌شوند. 🖥 پژوهشگاه فضای‌‌مجازی پردیس‌قم 🌍 بازوی خردمند سپهر‌ فناوری 🆔 @QomCsri | صفحات دیگر ما

. 🔻 نویسنده نشان می‌دهد که هر دو طرف از این همکاری سود می‌برند. شرکت‌های فناوری، با بحران شدید اعتماد عمومی روبه‌رو هستند و هم‌نشینی با رهبران کاتولیک را راهی برای نشان‌دادن جدیت اخلاقی خود می‌دانند. کلیسا نیز پس از دهه‌ها افول نفوذ، این فرصت را راهی برای بازپس‌گیری اعتبار اخلاقی‌اش می‌بیند و تلاش می‌کند نشان دهد که بحث‌های اخلاقیِ عمیق درباره کرامت انسان، مسئولیت، بدن‌مندی و معنای زندگی بدون سنت دینی کامل نمی‌شود. ‌ 🔻 در گفت‌وگوهای مینروا، کاتولیک‌ها معمولاً سؤالات اساسی‌تری مطرح می‌کنند: آیا انسان «حق دارد» فقط توسط انسان قضاوت شود؟ آیا هوش بی‌جسم سیلیکون‌ولی با فهم انسانیِ کرامت سازگار است؟ همین نگاه باعث شده برخی چهره‌های برجسته فناوری، از رید هافمن تا جرون لنیِر، کلیسا را «صدای عقلانیت عمومی» ببینند؛ صدایی که گاه بسیار دورتر از جهان‌بینی فناورانهً خودشان است. ‌ 🔻 این اثرگذاری تنها محدود به نظریات نمانده است. شرکت آنتروپیک سه متفکر کاتولیک را در تدوین «قانون اساسی» مدل کلود دخیل کرده و حتی ایده‌هایی مانند مفهوم «بخشش» در اخلاق کاتولیکی وارد روند تربیتی مدل‌ها شده است. کلیسا نیز همزمان شبکه‌هایی مانند DELTA را برای آموزش اخلاقیِ سازندگان و کاربران AI ایجاد کرده است. ‌ 🔻 با این حال، شکاف‌ها همچنان پابرجاست: برخی کاتولیک‌ها نگران تأثیرات انسانی‌زدای AI هستند و شماری از رهبران فناوری، نگاه انتقادی کلیسا را مزاحم نوآوری می‌دانند. با وجود این تنش‌ها، روایت گزارش روشن است: کلیسا قصد توقف AI را ندارد؛ می‌خواهد آن را هدایت کند، و سیلیکون‌ولی، برخلاف گذشته، در حال گوش دادن است. 🔗 منبع 🖥 پژوهشگاه فضای‌‌مجازی پردیس‌قم 🌍 بازوی خردمند سپهر‌ فناوری 🆔 @QomCsri | صفحات دیگر ما

#⃣ #یادداشت ‌ 📌 نبرد بر سر قدرتمندترین فناوری جهان: آیا دولت آمریکا امکان ملی‌سازی AI را دارد؟ ‌ 🔻 متئو وانگ و لیلا شراف، در آخرین مقاله خود در آتلانتیک به این سناریو پاسخ داده‌اند که اگر دولت ترامپ تصمیم بگیرد کنترل بیشتری بر شرکت‌های هوش مصنوعی اعمال کند، یا حتی آن‌ها را ملی کند، ممکن است چه اتفاقی بیفتد. ایده ملی‌سازی AI تا چند سال پیش بیشتر شبیه یک سناریوی فرضی بود، اما با افزایش قدرت مدل‌های پیشرفته و نگرانی‌های امنیتی، اکنون به‌طور جدی در واشنگتن بررسی می‌شود. برخی سیاست‌گذاران حتی احتمال اجرای نوعی «پروژه منهتن برای هوش مصنوعی» را مطرح کرده‌اند؛ برنامه‌ای دولتی برای توسعه هوش جامع مصنوعی (AGI). 🖥 پژوهشگاه فضای‌‌مجازی پردیس‌قم 🌍 بازوی خردمند سپهر‌ فناوری 🆔 @QomCsri | صفحات دیگر ما

🔻 یکی از ابزارهای بالقوه دولت «قانون تولید دفاعی» (Defense Production Act) است؛ قانونی از دوران جنگ سرد که به دولت اجازه می‌دهد در شرایط خاص شرکت‌ها را مجبور کند فناوری یا ظرفیت تولیدشان را در اختیار دولت قرار دهند. این احتمال پس از آن جدی‌تر شد که شرکت آنتروپیک مدلی به نام Claude Mythos معرفی کرد که توانایی انجام حملات سایبری پیچیده در سطح گروه‌های هکری دولتی را دارد. چنین قابلیت‌هایی نگرانی‌هایی ایجاد کرده که شرکت‌های خصوصی ممکن است به قدرتی هم‌سطح نهادهای اطلاعاتی مانند CIA یا NSA دست پیدا کنند. ‌ 🔻 با این حال، ملی‌سازی کامل صنعت AI، یعنی قرار دادن پژوهشگران در مراکز امنیتی پنتاگون و متمرکز کردن تمام محاسبات در یک پروژه دولتی، احتمالاً غیرقانونی و بسیار پرهزینه خواهد بود. دولت باید برای تصاحب شرکت‌هایی که مجموع ارزششان به تریلیون‌ها دلار می‌رسد غرامت بپردازد، و همچنین ممکن است بسیاری از پژوهشگران خارجی را از دست بدهد. ‌ 🔻 سناریوی محتمل‌تر نوعی «ملی‌سازی نرم» است: دولت بدون تصاحب کامل شرکت‌ها، قوانین سخت‌گیرانه‌تری وضع می‌کند و همکاری نزدیکی با شرکت‌هایی مانند آنتروپیک، OpenAI و Google DeepMind ایجاد می‌کند. این فرایند می‌تواند شامل نظارت دولتی، طبقه‌بندی برخی تحقیقات به‌عنوان محرمانه، کنترل صادرات فناوری، یا حضور ناظران دولتی در شرکت‌ها باشد، مشابه نظارتی که بر نیروگاه‌های هسته‌ای اعمال می‌شود. ‌ 🔻 در عمل نیز احتمالا چنین روندی از همین حالا آغاز شده است؛ از قراردادهای نظامی شرکت‌های AI با پنتاگون گرفته تا سرمایه‌گذاری دولت در شرکت‌های نیمه‌رسانا. با این حال، نویسندگان هشدار می‌دهند که سپردن آیندهً هوش مصنوعی هم به شرکت‌های خصوصی قدرتمند و هم به دولتی متمرکز و غیرقابل پیش‌بینی، هر دو خطرناک‌اند. چالش اصلی قرن بیست‌ویکم ممکن است یافتن تعادلی میان قدرت سیلیکون‌ولی و قدرت دولت باشد. ‌ 🔗 منبع ‌ 🖥 پژوهشگاه فضای‌‌مجازی پردیس‌قم 🌍 بازوی خردمند سپهر‌ فناوری 🆔 @QomCsri | صفحات دیگر ما

#️⃣ #گزارش_تصویری | #روابط_عمومی 🔰 بازدید اعضای پژوهشگاه فضای مجازی پردیس قم، از خانواده شهیدان عسکرپور و احمدیان؛ «شهدای گرانقدر جنگ تحمیلی سوم» 🖥 پژوهشگاه فضای‌‌مجازی پردیس‌قم 🌍 بازوی خردمند سپهر‌ فناوری 🆔 @QomCsri | صفحات دیگر ما

#️⃣ #خلیج_فارس 🔰 دهم اردیبهشت، روز ملی خلیج فارس گرامی باد 🖥 پژوهشگاه فضای‌‌مجازی پردیس‌قم 🌍 بازوی خردمند سپهر‌ فناوری 🆔 @QomCsri | صفحات دیگر ما

#⃣ #صوت_تبیینی 🔰 «از مدینه تا تهران؛ تبیین راهبرد مقاومت و تکلیف‌مداری در برابر استکبار» 🎙 استاد مهدی طائب 🖥پژوهشگاه‌فضای‌‌مجازی پردیس‌قم 🌍بازوی خردمند سپهر‌ فناوری 🆔 @QomCsri | صفحات دیگر ما

#⃣ #یادداشت 📌 ترس از حباب AI واقعی نبود: چگونه در شش ماه ورق برگشت؟ ‌ 🔻 شش ماه پیش بسیاری از تحلیلگران معتقد بودند در آستانهً فروپاشیدن «حباب» صنعت هوش مصنوعی هستیم. شرکت‌ها صدها میلیارد دلار، بخش زیادی با وام، برای ساخت مراکز داده هزینه می‌کردند، در حالی که مسیر روشنی برای سودآوری وجود نداشت. این وضعیت با حباب راه‌آهن در قرن نوزدهم یا حباب دات‌کام دههً ۱۹۹۰ مقایسه می‌شد. حتی سم آلتمن، مدیرعامل OpenAI، نیز آن زمان گفت که سرمایه‌گذاران احتمالاً بیش از حد درباره هوش مصنوعی هیجان‌زده شده‌اند. ‌🖥 پژوهشگاه فضای‌‌مجازی پردیس‌قم 🌍 بازوی خردمند سپهر‌ فناوری 🆔 @QomCsri | صفحات دیگر ما

🔻 اما امروز شرایط کاملاً متفاوت است. توسعه‌دهندگان نرم‌افزار به‌طور گسترده از ابزارهای هوش مصنوعی استفاده می‌کنند و از جهش چشمگیر بهره‌وری خبر می‌دهند. در نتیجه، نگرانی قبلی درباره «زیادی بودن مراکز داده» جای خود را به ترس از کمبود آن‌ها داده است. در همین حال، شرکت آنتروپیک به یکی از سریع‌ترین کسب‌وکارهای در حال رشد تاریخ تبدیل شده؛ درآمدش حتی سریع‌تر از رشد Zoom در دوران کرونا یا گوگل در اوایل دهه ۲۰۰۰ افزایش یافته است. 🔻 نقطه عطف این تغییر، انتشار ابزار کدنویسی «کلاد کد» بود. این سامانه به مجموعه‌ای از عامل‌های هوش مصنوعی اجازه می‌دهد وظایف برنامه‌نویسی پیچیده را که پیش‌تر روزها یا هفته‌ها طول می‌کشید، در چند دقیقه یا چند ساعت انجام دهند و در بسیاری موارد، نتایج تقریبا نیازی به اصلاح انسانی ندارند. پژوهش‌های جدید نشان می‌دهد استفاده از این ابزارها می‌تواند سرعت برنامه‌نویسان را نزدیک به ۲۰ درصد افزایش دهد. برخی تیم‌های نرم‌افزاری حتی گزارش داده‌اند که خروجی‌شان چهار برابر شده است. 🔻 افزایش بهره‌وری باعث جهش تقاضا شده است. سهم شرکت‌های آمریکایی که برای ابزارهای هوش مصنوعی اشتراک پولی دارند از حدود ۲۵ درصد در ابتدای ۲۰۲۵ به بیش از ۵۰ درصد رسیده است. با این حال تردیدها باقی است: بسیاری از شرکت‌های پیشرو هنوز سودآور نیستند و برخی اقتصاددانان هشدار می‌دهند اگر رونق فعلی عمدتاً به حوزه برنامه‌نویسی محدود بماند، سرمایه‌گذاری عظیم در زیرساخت‌ها می‌تواند به مازاد ظرفیت و ترکیدن یک حباب بزرگ منجر شود. با این حال، شواهد تازه نشان می‌دهد توانایی هوش مصنوعی در انجام طیف گسترده‌ای از کارهای نیازمتد دانش به سرعت در حال گسترش است، و اکنون این منتقدان‌اند که باید ثابت کنند این رونق صرفاً یک حباب موقتی است. 🔗 منبع 🖥 پژوهشگاه فضای‌‌مجازی پردیس‌قم 🌍 بازوی خردمند سپهر‌ فناوری 🆔 @QomCsri | صفحات دیگر ما