الان فهمیدم بزرگتر که شدم یه دفتر روزنامه و مجله میزنم که مخصوص ریاضی و فیزیک باشه
بعد یه ستون از مجله رو اختصاص میدم به طراحی ساختمان و دپارتمان.
یه صفحه از مجله رو اختصاص میدم به شعر و ادبیات.
یه صفحه ازش رو اختصاص میدم به نوجوونا
فقط و فقط و فقط نوجوونا!
یه صفحش رو برای دانشجو ها میزارم و براشون محتوای مفید میسازم و بهشون میگم که وظیفشون تو نقش دانشجویی چیه.
برای دانش آموزا هم هیمنطور
هر چند وقت یه بار یه دورهمی و یا دوره کمپ میزارم تا بیان و هرچی ایده تو مغزشون تاب می خوره رو بگن و پرورشش بدن.
یه بخش مشاوره و تراپی رایگان هم میزارم تو دفتر باشه
اره اینطوری خوانندگان مجله کیف می کنن
عالی میشه
گاهی دلم می خواد دستمو بلند کنم تو آسمون و یه چیز محکم رو بگیرم و خودمو بکشم بالا برم تو اعماق رمز و راز
مخصوصا موقع نماز همیشه حس می کنم چیزی هست اونجا که من ندارمش
چیزی هست که حالمو خوب می کنه و من ازش دورم
همش حس میکنم یه چیزی هست که باید رفت اونجا و من نرفتم و موندم
فقط نمی دونم چطور باید به اونجا رفت و چطور به اونجا رسید
#ماوراءِ_دوستداشتنی
شعر ها می تونن عمق یک آدم رو نشون بدن
روح اون آدم رو
خود اون رو .... خودِ خودِ خودش
هدایت شده از تحصیل و طهارت
در این مسیر عادی بودن، گم کردن راه و دچار روزمرگی شدن، گناهی نابخشودنی خواهد بود.
💢فرازی از وصیتنامه شهید حاجیزاده
•✾•❀﴾@mtganjali﴿❀•✾•
شـعا؏🇵🇸
در این مسیر عادی بودن، گم کردن راه و دچار روزمرگی شدن، گناهی نابخشودنی خواهد بود. 💢فرازی از وصیتن
اینو گذاشتم اینجا بمونه که تو تخم چشمام باشه