🏴 امام حسین (علیه‌السلام) کشتی نجات امت 🔻 امام صادق علیه‌السلام: «الحُسَینُ سَفینَةُ النَّجاةِ، مَن تَمَسَّکَ بِهَا نَجَا مِنَ الْهَلَاکَةِ.» 🚩 امام حسین، کشتی نجات است؛ هر کس به آن تمسک جوید، از هلاکت نجات می‌یابد. 📚وسائل الشیعه، ج ۱۴، ص ۳۵۲.

اربعین میرسیم یا نه؟!

تو جامانده نیستی اگر حسینِ زمانه ات را بشناسی و یاری‌اش کنی !

گر دخترکی پیش پدر ناز کند گره کرب و بلای همه را باز کند

یعقوب چشم‌ بسته شکایت کند زِ هجر آخر ببین چه می‌کشد این چشمِ بازِ ما

هست بیش از طاقتِ من بارِ اندوهِ فراق بیش ازین طاقت ندارم گفته‌ام صد بار بیش

دست نوشته های من شماره «۱» طبق عادت همیشگی برای سفر به شهر مادری خودم یعنی شهر امام رضا(ع) از قطار استفاده کردم بخاطر ایام اربعین بلیط سخت گیر می آمد اما یکی دو روز مانده به روز سفر از یکی از سایت های اینترنتی بلیط گیرم آمد از مبدأ تهران به مقصد مشهد به ایستگاه راه آهن که رسیدم کمی معطل قطار ماندم و در این بین نماز ظهرم را در نمازخانه ی راه آهن تهران خواندم و همانجا مقداری استراحت کردم تا زمان سوار شدن به قطار برسد سوار قطار که شدم خانومی می خواست وارد کوپه ای که من بودم بشود اما معترض بود که بلیطی که تهیه کرده ویژه خواهران بوده اما الان یک مرد داخل است. من هم اطمینان داشتم که کوپه ام را بعنوان مسافرین عادی ثبت کرده و خریده ام اما جهت اطمینان دوباره بلیط را چک کردم و مطمئن شدم. کوپه ی چهارنفره ی ما در نهایت متشکل از ۳ خانم شد و من. خانوم ها از من محترمانه درخواست کردند که اگر می شود کوپه‌تان را عوض کنید تا هم شما راحت باشید و هم ما. منم چون خودم هم مایل به عوض کردن کوپه بودم، درخواست آنها را پذیرفتم و در عرض چند دقیقه کوپه را عوض کردم. وارد کوپه ی چهارنفره ی دیگری شدم که حالا همگی آقا بودیم. یک جوان حدودا ۲۰ ساله یک مرد میانسال حدودا ۵۰ ساله و یک مرد نابینای حدودا ۵۰ ساله از همان اول چون همگی اهل مشهد بودیم با هم گرم گرفتیم. مرد نابینای عزیزی که همراه ما بود به دلیل دیسک کمرش میخواست استراحت کند و ما چون هنوز میخواستیم صحبت کنیم برای او تخت بالا را مهیا کردیم و کمک کردیم تا استراحت کند. در این بین مهماندار قطار فلاسک چای را آورد و ما صحبتمان گُل گرفت؛ برای آقای بزرگی(مرد نابینایی که همراهمان بود) هم چای ریختیم و دادیم تا خستگی از تنش در برود. ماهم شروع کردیم حدود دو ساعتی به صحبت. آقای میانسالی که همراه ما بود میاندار صحبت ها شده بود و صحبت را شروع کرد. من بنا به دلیلی که خواهم گفت معمولا در سفر ها با تیپ عادی مسافرت میکنم و یکی از دلایل مهمی که این کار را انجام میدهم این است که میخواهم درد دل و حرفهای ناگفته ای که بعضا برخی از مردم به جهت احترام یا هرچیز دیگری در حضور یک طلبه بیان نمی کنند را بدانم بنابراین امروز هم با دقت به صحبت هایشان گوش میکردم. من به دلیل اقتضای رشته ی تحصیلی ام همراه با گوش دادن به صحبت های مردم سعی میکنم ریشه یابی هم انجام بدهم. چون حرفی که از دل برون می آید قطعا عقیده و ریشه ای دارد. الان که این متن را مینویسم آنها همگی مشغول استراحت اند و من مشغول نوشتن هستم. در مجموع حرف هایی که زده شد به این رسیدم که مردم ما ذهن و مغزشان حاوی اطلاعاتی است که ممزوج(مخلوط) به درستی و غلطی است. اطلاعات پراکنده ای که اگر ورود به بحث یا مناظره ای می کردم ریشه ی قوی و محکمی نداشت اما از بعضی چیزها نشأت میگرفت. مهمترین آنها اطلاعاتی است که رها شده و بدون نظارت در فضای مجازی، ذهن ملت و مردم را مسموم می‌کنند. جالب اینکه خود این عزیز هم به بحث تهاجم فرهنگی اشاره ای داشت اما گاهی آدمیزاد خودش مورد تهاجم قرار میگیرد ولی اطلاعی ندارد. وقتی تعبیر به اطلاعات میکنم، منظورم اطلاعات است بدون در نظر گرفتن درستی یا غلطی آنها. یعنی اطلاعاتی در فضای مجازی وجود دارد که گاهی درست است و گاهی غلط و بنظر من مردم بیشتر ازین اطلاعات ضربه می خورند چون به درستی یا غلطی آنها آگاهی ندارند. نظر من این است این آگاهی و جهت دهی را بایستی متولیان فرهنگی و سردمداران عرصه ی فرهنگ از کودکی، یعنی همان زمانی که به مدرسه پا می گذاریم انجام دهند و رفته رفته تا دانشگاه این امر را ادامه دهند و این مسأله نیازمند تحولی است در نظام آموزشی کشور. همچنین در غیر از مدرسه بایستی تزریق این آگاهی در کتب و مجلات، فیلم و سریال ها، سخنرانی ها و مداحی ها صورت بگیرد تا نتیجه ی مؤثر داشته باشد. طبیعی است که کار فرهنگی بسیار زمان‌بر و دیر بازده است اما رها کردن این عرصه مشکلات و معضلات اجتماعی امروز را بوجود آورده و اگر ادامه یابد خسارات زیانبارتری را شاهد خواهیم بود. ۱۴۰۴/۵/۱۷