بمان که عشق به حالِ من و تو غبطه خورَد.
بمان که یارِ توام. عشق کن که یارِ منى.
-هوشنگ ابتهاج
مگر نمیگویند که هر آدمی یک بار عاشق میشود؟
پس چرا هر صبح که چشمهات را باز میکنی دل میبازم باز؟
چرا هر بار که از کنارم میگذری نفست میکشم باز؟
چرا هر بار که میخندی در آغوشت در به در میشوم باز؟
چرا هر بار که تنت را کشف میکنم تکههای لباسم بال درمیآورند باز؟
-عباس معروفی
و کاش وقتی ابر غم به گلوی کوچکت می رسد، از یاد نبری شانه ای در کار نیست
و بهتر است بپذیری همیشه قرار است در آغوش باد گریه کنی.
زیرا رنج تنهاست و رنجور تنهاتر...
-حمید سلیمی
هر کس در عمق وجود خود قبرستان کوچکی دارد که محل دفن تمام کسانی ست که او دوستشان داشت...
« فراموش نکن که آدمی در این جهان هست که همیشه و هرلحظه میتوانی پیش او برگردی. روزی از ته قلبم تمام آنچه دارم و آنچه هستم را به تو بخشیدهام. تو قلبم را با خود خواهی داشت تا وقتی که من این جهان غریب را ترک بگویم، جهانی که دارد خستهام میکند. تنها امیدم این است که روزی تو بفهمی چقدر دوستت داشتهام. »
من آدمِ نرفتن ام؛ آدمِ دوست موندن یا اصلا آدمِ دیر رفتن ام، خیلی دیر...
اما وقتی برم دیگه آدمِ برگشتن نیستم! آدمِ مثل قبل شدن نیستم! باور کن!
«انا لا اضعف اشتاق الیك»
+من کم نمی آورم مگر زمانی که دلتنگت میشوم...
-نزار قبانی