الان.. داشتم به این فکر می‌کردم که قبلا توسط دوستام ضربه خوردم و خب به دل گرفتم و می‌دونم که اونا بدی کردن، ولی اینو می‌دونم که خود اونا هم رفتارهای سمی‌شون به خاطر آزاری بود که از پدر و مادرشون داشتن، اما یهو مغزم میگه نه!!! همون‌طور که منم میتونستم بهشون آزار برسونم و اینکارو نکردم، پس چرا اونا نمیتونستن دست از رفتارای سمی بردارن؟ قدرت انتخاب با خود آدمه، همه رنج می‌کشن، همه قربانین، اما دلیل نمیشه دیگران رو قربانی کنن... ولی یهو، یه صدایی میگه انقدر بی رحم نباش!!!! اونا هم آسیب دیدن!! تو هم بی نقص نیستی هر کسی ممکنه اشتباه کنه! ببخششون!!! بعد یهو یادم میوفته خب منم بی نقص نبودم صد در صد خیلی جا ها منم باعث ناراحتیشون شدم، اما یادم میوفته چیکارا کردن بعد مغزم پر سر و صدا میشه بین علما و قضات مغزم اختلاف میوفته هر کی یه رای صادر می‌کنه

اونوقت نازیلا خانوم میگه نه بابا روبی تو زندگیت از ما بهتره غصه ی چیو داری میخوری انقدر حساسی! هر کسی... هر کسی یه مشکلاتی داره و متنفرم از اینکه یه نفر میگه بابا تو که خوبی، ما حالمون بده مشکلات داریم بدبختی داریم و رنج و درد ها رو مقایسه میکنن ( دوستام اینطوری بودن... )

*در آوردن تفنگم و پر کردنش

کاملا درکت میکنم...:) اینکه درک کننده باشی و درک نشی اینکه شنونده باشی و شنیده نشی - از یه جایی به بعد به خودمون میایم و می‌بینیم عادت کردیم و انگار برامون عادیه، هر چقدر هم آزار برسونن، دیگه صدمه نمی‌بینیم، و نمیشه گفت اسمش چیه بی احساسی؟ بی رحمی؟ اما یه جایی ته دلمون هنوزم زودرنجیم...

و بعضی وقتا هم I'll be like: دو دقیقه صبر کن تا یه شخصیت دیگمو بهت نشون بدم... شاید این یکی برات جالب باشه🗣️ #Dexter

تا حالا شده حس کنین داستانی که می‌نویسین باهاتون بیگانه‌ست؟ آزِرون اینطوریه...

همسایه جدید بغل خونه‌ ی روبی ~