هدایت شده از بیمارِاتاقِ77
آنچه را عقل
به یک عمر به دست آورده است؛
دل به یک
لحظه ی کوتاه به هم میریزد :)
《آدما وقتی خیلی تنها میشن، بهشون فشار روحی و ذهنی وارد میشه. واسه همین ناخداگاه ذهنشون خاطرات خوبِ عاطفی گذشته رو به یاد میاره. تنهایی باعث میشه ذهنشون بگرده وُ ببینه توی گذشته کجا حالشون با کی خوب بوده. میگرده وُ میگرده وُ میگرده وَ بعد از بازیابی اون خاطرات خوب، یاد صاحب اون خاطرات میفته و ناخداگاه دلتنگش میشه. همین دلتنگی و فشار روحی ناشی از تنهایی باعث میشه، تمام بدی ها و نکات منفی اون آدم در گذشته به یادمون نیاد و بواسطهی خاطرات خوب گذشته، از اون آدم مثل یه قِدّیس وُ فرشته نجات یاد کنیم و احساس کنیم تنها کسی که میتونه حالمون رو خوب کنه.》
[سجاد ابطحی]
Ruby