زيارت اهل قبور : 👇 مرحوم صدوق در كتاب مدينة العلم از محمّد بن مسلم روايت می‌‌كند كه به امام صادق عليه السّلام گفتم:آيا مردگان را زيارت كنيم‌؟فرمود:بلی‌ گفتم:آيا وقتی‌ نزد آنها می‌‌رويم،آنها صدای‌ ما را می‌‌شنوند؟ ( فرمود:بلی‌ به خدا آنها رفتن شما را می‌‌دانند و خوشحال می‌‌شوند و به شما انس می‌‌گيرند ) گفتم:وقتی‌ نزد آنها می‌‌رويم،چه بگوييم‌؟ فرمود:بگوييد: ( جَافِ اَلْأَرْضَ عَنْ جُنُوبِهِمْ وَ صَاعِدْ إِلَيْكَ أَرْوَاحَهُمْ وَ لَقِّهِمْ مِنْكَ رِضْوَاناً وَ أَسْكِنْ إِلَيْهِمْ مِنْ رَحْمَتِكَ مَا تَصِلُ بِهِ وَحْدَتَهُمْ وَ تُؤْنِسُ بِهِ وَحْشَتَهُمْ إِنَّكَ عَلی‌ٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ) ( خدايا قبر ايشان را فراخ نما و ارواح آنها را به سوی‌ خود بالا ببر و رضايت خويش را نصيبشان فرما و از رحمتت آن‌قدر بر آنها نازل كن كه تنهاييشان جبران و وحشتشان به انس مبدّل شود كه تو بر هرچيز توانايی‌ ) #سائل_رستگار : ص⁹⁶-⁹⁷ ( #من_لا_يحضره_الفقيه : ج¹ رقم⁵⁴⁰ )

روش امیرالمؤمنین (ع) این بود که وقتی هلال ماه رمضان را می‌دید، به سمت قبله می‌ایستاد و می‌گفت: ( اَللَّهُمَّ أَهِلَّهُ عَلَيْنَا بِالْأَمْنِ وَ اَلْإِيمَانِ وَ اَلسَّلاَمَةِ وَ اَلْإِسْلاَمِ وَ اَلْعَافِيَةِ اَلْمُجَلِّلَةِ اَللَّهُمَّ اُرْزُقْنَا صِيَامَهُ وَ قِيَامَهُ وَ تِلاَوَةَ اَلْقُرْآنِ فِيهِ اَللَّهُمَّ سَلِّمْهُ لَنَا وَ تَسَلَّمْهُ مِنَّا وَ سَلِّمْنَا فِيهِ ) ( خدایا! این ماه را بر ما با امنیت و ایمان، با سلامت و اسلام، و با عافیتِ فراگیر، آغاز کن. خدایا! روزه‌داشتن و شب‌زنده‌داری و تلاوت قرآن را در این ماه به ما روزی بفرما. خدایا! این ماه را برای ما حفظ کن و آن را از ما بپذیر و ما را در این ماه سالم بدار ) #مصباح_المتهجد : ص³⁷⁷ ( ذیل فصل في ذكر سياقة عبادات السنة من أولها إلى آخرها شهر رمضان فصل في ما يستحب فعله في أول ليلة من شهر رمضان ) #تهذيب_الأحكام : ج⁴ ذیل ( كِتَابُ اَلصِّيَامِ⁵⁰ بَابُ اَلدُّعَاءِ عِنْدَ طُلُوعِ اَلْهِلاَلِ ) #الکافي : ج⁴ ( ذیل بَابُ مَا يُقَالُ فِي مُسْتَقْبَلِ شَهْرِ رَمَضَانَ )

عمر بن ابان منقول که گفت: از امام صادق علیه السلام در باره مستضعفان پرسیدم. فرمود: ( آنها اهل ولایت هستند. عرض کردم: کدام ولایت؟ فرمود: آگاه باش که این ولایت در دین نیست، بلکه ولایت در همسریابی، ارث بردن و معاشرت است و آنها نه مؤمن هستند و نه کافر و از کسانی هستند که برای امر خداوند عزوجل به انتظار می مانند ) #الکافي : ج² ص²²⁷ ( ذیل بَابُ اَلْمُسْتَضْعَفِ ) بحث سندی : 👇 محمد بن يحيى ✅ أبو جعفر العطار القمي، شيخ أصحابنا في زمانه، ثقة، عين، كثير الحديث. #رجال_النجاشی : رقم⁹⁴⁶ أحمد بن محمد بن عيسى ✅ بن عبد الله بن سعد بن مالك بن الأحوص بن السائب بن مالك بن عامر الأشعري. من بني ذخران بن عوف بن الجماهر بن الأشعر يكنى أبا جعفر. وأبو جعفر رحمه الله شيخ القميين ووجههم، وفقيههم، غير مدافع. وكان أيضا الرئيس الذي يلقى السلطان بها، ولقى الرضا عليه السلام. #رجال_النجاشی : رقم¹⁹⁸ الحسين بن سعيد بن حماد ✅ بن سعيد بن مهران الأهوازي من موالي علي بن الحسين عليه السلام ثقة. #الفهرست : رقم²²⁰ فضالة بن أيوب الأزدي ✅ عربي صميم، سكن الأهواز، روى عن موسى بن جعفر عليه السلام، وكان ثقة في حديثه، مستقيما في دينه. #رجال_النجاشی : رقم⁸⁵⁰ عمر بن أبان الكلبي ✅ أبو حفص مولى، كوفي، ثقة. #رجال_النجاشی : رقم⁷⁵⁹ ( #التفسير_العیاشی : ذیل ایات⁹⁸-⁹⁹ ) ( #معانی_الاخبار : ذیل باب معنى المستضعف )

علامه مجلسی ذیل این حدیث فوق گفته است : 👇 ( امام فرمود: آنها اهل ولایت هستند. از آنجا که واژه ولایت در اینجا به صورت کلی به کار رفته بود و احتمال می‌رفت که منظور ولایت اهل بیت باشد، راوی پرسید: کدام ولایت؟ حضرت فرمود: بدان که این ولایت در دین نیست، یعنی ولایت امامان حق مراد نیست و اگر چنین بود آنان مؤمن محسوب می‌شدند. یا منظور از ولایت در دین، همان ولایتی است که میان مؤمنان به خاطر اشتراک در دین وجود دارد، چنانکه خداوند می‌فرماید: مردان مؤمن و زنان مؤمن دوستان یکدیگرند. بلکه منظور این است که آنان گروهی هستند که در مذهب خود تعصب ندارند و با شما دشمنی نمی‌کنند، بلکه با شما پیوند زناشویی برقرار می‌کنند، از یکدیگر ارث می‌برند و با هم معاشرت دارند. یا معنا این است که آنان گروهی هستند که ازدواج با آنان برای شما جایز است و با آنان معاشرت دارید و از شما ارث می‌برند و شما نیز از آنان ارث می‌برید. بنابراین پرسش راوی درباره حکم آنان بوده نه درباره توصیف و تعیین مصداق آنان. یا اینکه امام حکم آنان را بیان کرد سپس آنان را چنین معرفی نمود که نه مؤمن هستند... تا آخر. و منظور از کسانی که برای امر خدا به انتظار می‌مانند در اینجا عام‌تر از مستضعفان است و این معنای دیگری است غیر از آنچه پیشتر گذشت ) #مرآة_العقول : ج¹¹ ص²¹⁰

دعاء امام سجاد که هنگام دیدن هلال ماه خوانده می‌شود. به هنگام نگاه به هلال ماه : 👇

( دُعَاءُ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا السَّلاَمُ إِذَا نَظَرَ إِلَی‌ اَلْهِلاَلِ ( أَيُّهَا اَلْخَلْقُ اَلْمُطِيعُ اَلدَّائِبُ اَلسَّرِيعُ اَلْمُتَرَدِّدُ فِي مَنَازِلِ اَلتَّقْدِيرِ اَلْمُتَصَرِّفُ فِي فَلَكِ اَلتَّدْبِيرِ آمَنْتُ بِمَنْ نَوَّرَ بِكَ اَلظُّلَمَ وَ أَوْضَحَ بِكَ اَلْبُهَمَ وَ جَعَلَكَ آيَةً مِنْ آيَاتِ مُلْكِهِ وَ عَلاَمَةً مِنْ عَلاَمَاتِ سُلْطَانِهِ فَامْتَهَنَكَ بِالزِّيَادَةِ وَ اَلنُّقْصَانِ وَ اَلطُّلُوعِ وَ اَلْأُفُولِ وَ اَلْإِنَارَةِ وَ اَلْكُسُوفِ فِي كُلِّ ذَلِكَ أَنْتَ لَهُ مُطِيعٌ وَ إِلَی‌ إِرَادَتِهِ سَرِيعٌ سُبْحَانَهُ مَا أَعْجَبَ مَا دَبَّرَ فِي أَمْرِكَ وَ أَلْطَفَ مَا صَنَعَ فِي شَأْنِكَ جَعَلَكَ مِفْتَاحَ شَهْرٍ حَادِثٍ جَعَلَكَ اَللَّهُ هِلاَلَ بَرَكَةٍ لاَ تَمْحَقُهَا اَلْأَيَّامُ وَ طَهَارَةٍ لاَ تُدَنِّسُهَا اَلْآثَامُ هِلاَلَ أَمَنَةٍ مِنَ اَلْآفَاتِ وَ سَلاَمَةٍ مِنَ اَلسَّيِّئَاتِ هِلاَلَ سَعْدٍ لاَ نَحْسَ فِيهِ وَ يُمْنٍ لاَ نَكَدَ مَعَهُ وَ يُسْرٍ لاَ يُمَازِجُهُ عُسْرٌ وَ خَيْرٍ لاَ يَشُوبُهُ شَرٌّ هِلاَلَ أَمْنٍ وَ إِيمَانٍ وَ نِعْمَةٍ وَ إِحْسَانٍ اَللَّهُمَّ اِجْعَلْنَا مِنْ أَرْضَی‌ مَنْ طَلَعَ عَلَيْهِ وَ أَزْكَی‌ مَنْ نَظَرَ إِلَيْهِ وَ أَسْعَدِ مَنْ تَعَبَّدَ لَكَ فِيهِ وَ وَفِّقْنَا فِيهِ لِلتَّوْبَةِ وَ اِعْصِمْنَا مِنَ اَلْحَوْبَةِ وَ أَوْزِعْنَا شُكْرَ اَلنِّعْمَةِ وَ أَلْبِسْنَا جُنَنَ اَلْعَافِيَةِ وَ أَتْمِمْ عَلَيْنَا بِاسْتِكْمَالِ طَاعَتِكَ فِيهِ اَلْمِنَّةَ وَ أَكْمِلْ تَوْفِيقَنَا لِأَدَاءِ فَرَائِضِكَ بِأَسْبَغِ اَلْقُوَّةِ اَلْكَرِيمَةِ وَ اُخْصُصْنَا بِأَعْظَمِ اَلْمِنَّةِ اَلْجَسِيمَةِ فَإِنَّكَ أَنْتَ اَلْمَنَّانُ اَلْحَمِيدُ وَ لاَ حَوْلَ وَ لاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ اَلْعَلِيِّ اَلْعَظِيمِ وَ صَلَّی‌ اَللَّهُ عَلَی‌ مُحَمَّدٍ خَاتَمِ اَلنَّبِيِّينَ وَ آلِهِ أَجْمَعِ ) (ای آفریده فرمانبردار، ای که همواره در جنبش و تندروی، ای که در منزلگاه‌های تقدیر در آمد و شدی، و در سپهر تدبیر خداوندی گردش می‌کنی! به کسی ایمان آوردم که به وسیله تو تاریکی‌ها را روشن ساخت و امور پوشیده را به تو آشکار نمود و تو را نشانه‌ای از نشانه‌های پادشاهی خود و علامتی از علامت‌های قدرت خویش قرار داد، پس تو را به کم و زیاد شدن و طلوع و غروب کردن و روشنایی و تاریکی به کار گماشت و در تمام این دگرگونی‌ها تو او را فرمانبردار و به سوی اراده او شتابنده‌ای. پاک و منزه است خداوند! چه شگفت‌انگیز است تدبیر او در کار تو و چه دقیق است آنچه در شأن تو به کار گرفته است. تو را کلید ماه نو قرار داده است. خداوند تو را هلال برکت قرار دهد که روزگاران آن را نبرد، و هلال پاکی‌ای که گناهان آن را نیالاید، هلال امنیتی از آفت‌ها و سلامت از بدی‌ها، هلال سعادتی که نحسی در آن نباشد و خجستگی‌ای که سختی همراه آن نیست و گشایشی که با تنگی نیامیزد و خیری که با شر نیالاید، هلال امن و ایمان و نعمت و نیکی. بار خدایا! ما را از خشنودترین کسانی که این ماه بر آنان دمیده است، و پاکیزه‌ترین کسان که به آن نگریسته‌اند، و نیک‌بخت‌ترین مردم که در این ماه تو را بندگی کرده‌اند، قرار ده. در این ماه ما را برای توفیق توفیق ده، و از گناه بازدار، و سپاس نعمت را الهام کن، و زره عافیت بر اندام ما پوشان، و با کمال طاعت خود در این ماه منت بر ما تمام کن، و توفیق ما را در ادای واجبات با نیرومندترین نیروی کریمانه‌ات کامل گردان، و ما را به بزرگترین منت عظیم، مخصوص دار، که تویی بسیار منت‌گذار و ستوده، و هیچ نیرو و توانی جز به خدای بلندمرتبه بزرگ نیست. و درود خدا بر محمد خاتم پیامبران و بر همه خاندانش ) #مصباح_المتهجد : ص³⁷⁷-³⁷⁸ ( ذیل فصل في ما يستحب فعله في أول ليلة من شهر رمضان )

ابن ابی نجران گفت از امام ابوالحسن شنیدم می‌فرمود: ( هرکس با شیعیان ما دشمنی کند با ما دشمنی کرده و هرکس با آنان دوستی کند با ما دوستی کرده است زیرا آنان از ما هستند و از سرشت ما آفریده شده‌اند. هرکس آنان را دوست بدارد از ماست و هرکس با آنان دشمنی ورزد از ما نیست ) ( شیعیان ما با نور خدا می‌نگرند و در رحمت خدا غوطه‌ورند و به کرامت خدا دست می‌یابند ) هیچ‌یک از شیعیان ما بیمار نمی‌شود مگر اینکه ما نیز به خاطر بیماری او بیمار می‌شویم و هیچ‌یک غمگین نمی‌گردد مگر اینکه ما نیز به خاطر غم او غمگین می‌شویم و هیچ‌یک شاد نمی‌شود مگر اینکه ما نیز به خاطر شادی او شاد می‌گردیم. ( هیچ‌یک از شیعیان ما از دیدگان ما پنهان نیست هر جا که باشند خواه در شرق زمین خواه در غرب آن ) ( هرکس از شیعیان ما بدهی از خود به جا گذارد پرداخت آن بر عهده ماست و هرکس از آنان مالی از خود بر جای نهد وارثان او شیعیان ما هستند همانان که نماز برپا می‌دارند و زکات می‌پردازند و حج خانه خدا به جای می‌آورند و ماه رمضان را روزه می‌گیرند و با اهل بیت دوستی می‌ورزند و از دشمنان ما بیزاری می‌جویند ) ( آنان به راستی اهل ایمان و تقوا و اهل پرهیزکاری و خداترسی هستند. هرکس آنان را رد کند خدا را رد کرده و هرکس به آنان طعنه زند بر خدا طعنه زده است زیرا آنان به درستی بندگان خدا و دوستان راستین اویند ) ( به خدا سوگند اگر یکی از آنان برای جمعیتی به بزرگی قبایل ربیعه و مضر شفاعت کند خداوند شفاعتش را درباره آنان می‌پذیرد به سبب کرامت و ارجمندی‌ای که نزد خداوند عزوجل دارد ) #فضائل_الأشهر_الثلاثه : رقم⁹⁵ ( #صفات_الشيعة : رقم⁵ )

جرّاح مدائنی، از امام صادق علیه السلام روایت کرده‌ا است که حضرت فرمود: ( همانا روزه، تنها (خودداری) از خوردن و آشامیدن نیست ) سپس امام فرمود: مریم (سلام الله علیها) گفت: «من برای خداوند رحمان روزه‌ای نذر کرده‌ام»؛ یعنی روزه سکوت. (و در نسخه‌ای دیگر: یعنی سکوت.) ( پس هنگامی که روزه می‌گیرید، زبان‌های خود را حفظ کنید و چشم‌های خود را (از آنچه نباید) فرو بندید و نزاع نکنید و حسادت نورزید ) راوی گفت: و رسول خدا (صلی الله علیه و آله) شنید زنی را که کنیز خود را دشنام می‌داد در حالی که روزه بود. پس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) غذایی خواست و به او فرمود: «بخور». آن زن عرض کرد: من روزه‌ام. حضرت فرمود: «چگونه روزه‌دار باشی در حالی که کنیز خود را دشنام دادی؟ همانا روزه، (تنها) از خوردن و آشامیدن نیست.» راوی گفت: و امام صادق علیه السلام فرمود: (هنگامی که روزه می‌گیری، باید گوش و چشمت نیز از حرام و زشتی روزه دار باشد، و جدال و آزار خدمتکار را رها کن، و باید وقار روزه بر تو باشد، و روزه‌ات را مانند روزی که روزه نیستی قرار مده ) #الکافي : ج⁴ ص⁵⁴ ( ذیل بَابُ أَدَبِ اَلصَّائِمِ )

امام صادق علیه السلام فرمود: ( تعداد ماه‌ها نزد خدا، در کتاب خدا، از روزی که آسمان‌ها و زمین را آفرید، دوازده ماه است. پس اولین و بهترینِ ماه‌ها، ماه خداست و آن ماه رمضان است، و قلب ماه رمضان، شب قدر است، و قرآن در اولین شب ماه رمضان نازل شده است. پس ماه [رمضان] را با قرآن استقبال کن ) #من_لا_يحضره_الفقيه : ج² رقم¹⁸⁴³ علامه محمد تقی مجلسی ذیل حدیث فوق گوید : منظور از «غُرَّةُ الشُّهُورِ» (اول و بهترین ماه‌ها): · یعنی اولین ماه‌ها، چنان‌که در روایات متعدد آمده که اول سال، ماه رمضان است. · یا به معنی سرور و بهترین ماه‌ها. · یا به معنی اولین و برترین ماه‌ها. منظور از «قَلْبُ شَهْرِ رَمَضَانَ» (قلب ماه رمضان): یعنی برترین جزء یا روح ماه رمضان، «شب قدر» است. منظور از «وَ نَزَلَ الْقُرْآنُ»: یعنی قرآن در اولین شب ماه رمضان، یکباره از لوح محفوظ به بیت‌المعمور نازل شد. سپس در شب قدر به آسمان دنیا فرود آمد و پس از آن در طی بیست یا بیست و سه سال به تدریج بر پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله نازل گردید. منظور از «فَاسْتَقْبِلِ الشَّهرَ بِالْقُرآنِ»: یعنی قرآن در ابتدای این ماه فرارسیده، پیش از آنکه خود ماه بیاید. بنابراین شایسته است که در این ماه قرآن ترک نشود کما که خواهد آمد که «بهار قرآن، ماه رمضان است». #روضة_المتقین : ج³ ص²⁷⁶ این حدیث شریف در کتب زیر هم منقول است : 👇 #الکافي : ج⁴ ( ذیل بَابُ فَضْلِ شَهْرِ رَمَضَانَ ) #فضائل_الأشهر_الثلاثة : رقم⁶⁶ #الامالی_شیخ_الصدوق : مجلس¹⁵ #تهذيب_الأحكام : ج⁴ ( ذیل باب⁴⁷ فَضْلِ شَهْرِ رَمَضَانَ )

هشام بن سالم از امام صادق علیه السلام روایت کرده است که فرمود: ( بدانید هیچ رگی که به درد می‌آید و هیچ آسیبی و هیچ سردرد و هیچ بیماری نیست مگر به خاطر گناهی ) و این همان گفتار خداوند در قرآن است که فرمود: ( هر مصیبتی به شما برسد به خاطر کارهایی است که کرده‌اید و خدا از بسیاری می‌گذرد ) سپس فرمود: و بخشش خدا بیشتر از کیفری است که می‌کند ) #الکافي : ج² ص¹⁵⁹ ( ذیل بَابُ¹¹¹ اَلذُّنُوبِ )

علامه مجلسی ذیل حدیث فوق گفته است : ( «نکبه» به معنای افتادن انسان روی سنگ‌ها هنگام راه رفتن یا به معنای مصیبت است. معنای اول روشن‌تر است؛ چنانکه در برخی روایات مربوط به این معنا به «نکبه پا» تصریح شده است. مخاطب این آیه کسانی هستند که گناه و خطا از آن‌ها سر می‌زند، نه معصومان از پیامبران و امامان علیهم السلام. زیرا مصیبت‌ها برای آنان موجب بالا رفتن درجاتشان است. چنانکه از امام صادق علیه السلام روایت شده که چون علی بن الحسین علیهما السلام بر یزید وارد شد، یزید به او نگریست و گفت: ای علی! «آنچه از مصیبت به شما رسد به خاطر کارهایی است که کرده‌اید». امام فرمود: هرگز، این آیه درباره ما نیست. درباره ما نازل شده: «هیچ مصیبتی در زمین و نه در جان‌هایتان رخ ندهد مگر پیش از آنکه پدید آوریمش در کتابی ثبت است. همانا این بر خدا آسان است، تا بر آنچه از دستتان رفته دریغ نخورید و بدانچه به شما داده شادمان نباشید». پس ما کسانی هستیم که بر از دست رفته اندوهگین نمی‌شویم و بر آنچه به ما داده شادمان نمی‌گردیم. و حمیری در قرب‌الإسناد از ابن بکیر روایت کرده که گفت: از امام صادق علیه السلام درباره سخن خداوند عز و جل: «و آنچه از مصیبت به شما رسد به خاطر کارهایی است که کرده‌اید» پرسیدم. فرمود: منظور این است که «و خدا از بسیاری درمی‌گذرد». گفتم: آنچه به علی و پیروانش از خاندانش رسید از این مقوله است؟ فرمود: همانا رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم هر روز هفتاد بار بدون گناه به درگاه خدا توبه می‌کرد. و می‌گویم: به زودی اخبار زیادی در این باره در باب نادر در اواخر این جلد خواهد آمد. و طبرسی (ره) گفته: «و آنچه به شما می‌رسد» ای گروه خلق «از مصیبتی» از بلایی در جان یا مال «به خاطر کارهایی است که کرده‌اید» از گناهان، «و از بسیاری درمی‌گذرد» و آنان را عقوبت نمی‌کند. حسن گفته: آیه ویژه حدودی است که انسان به کیفر آنها سزاوار می‌شود. و قتاده گفته: عام است. و از علی علیه السلام روایت شده که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: بهترین آیه در کتاب خدا همین آیه است. ای علی، هیچ خراشی از چوب و هیچ آسیب پایی نیست مگر به خاطر گناهی. و آنچه خدا در دنیا از آن درگذرد، کریم‌تر از آن است که دوباره عقوبت کند. و آنچه در دنیا بدان کیفر دهد، عادل‌تر از آن است که بر بنده‌اش کیفر را دوچندان کند. و اهل تحقیق گفته‌اند: این آیه خاص است هرچند به صورت عام آمده، زیرا مصیبت‌هایی که به کودکان و دیوانگان و مؤمنان بی‌گناه می‌رسد را شامل نمی‌شود، و نیز چون پیامبران و امامان با مصیبت‌ها آزموده می‌شوند با آنکه از گناه معصومند، برای پاداشی که در صبر بر آن‌ها به دست می‌آورند. سخن طبرسی به پایان رسید. و گفته شده: گناهان ذاتاً متفاوتند، و نسبت به افراد نیز متفاوتند. ترک اولی برای آنان گناه محسوب می‌شود. از این رو گفته‌اند: حسنات نیکان، گناهان مقربان است. و این مطلب را آنچه به آدم و یونس و دیگران به خاطر ترک آنچه برایشان اولی‌تر بود رسید، تأیید می‌کند. و اگر هم بپذیریم که آنان گناهی نکردند، گاه بی‌گناه به گناه گنهکار گرفتار می‌شود. و آنچه ما ذکر کردیم روشن‌تر و درست‌تر و با اخبار تأیید شده است ) #مرآة_العقول : ج⁹ ص⁴⁰⁰

عبدالکریم بن عتبه هاشمی روایت کرده که است گفت: از امام صادق (علیه السلام) شنیدم که می‌فرمود: هر کس پیش از طلوع آفتاب و پیش از غروب آن، ده مرتبه بگوید: ( لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اَللّٰهُ وَحْدَهُ لاٰ شَرِيكَ لَهُ لَهُ اَلْمُلْكُ وَ لَهُ اَلْحَمْدُ يُحْيِي وَ يُمِيتُ وَ هُوَ حَيٌّ لاَ يَمُوتُ بِيَدِهِ اَلْخَيْرُ وَ هُوَ عَلی‌ٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ) ( معبودی جز خدا نیست، یگانه است و شریکی ندارد، فرمانروایی و ستایش ویژه اوست، زنده می‌کند و می‌میراند و او زنده‌ای است که هرگز نمی‌میرد، خیر به دست اوست و او بر هر کاری تواناست ) ( این گفتار، کفاره گناهانش در آن روز خواهد بود ) #من_لا_يحضره_الفقيه : ج¹ رقم⁹⁸⁰ ( ذیل بَابُ مَا يُسْتَحَبُّ مِنَ اَلدُّعَاءِ فِي كُلِّ صَبَاحٍ وَ مَسَاءٍ ) این حدیث (دعاء) شریف در کتب زیر هم منقول است : 👇 #الکافي : جلد² حدیث¹ ( ذیل بَابُ مَنْ قَالَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اَللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ عَشْراً ) #المحاسن : ج¹ رقم⁶⁹ ( ذیل ثواب قول لا إله إلا الله وحده لا شريك )