و مستحب است که در روز دحو الارض این دعا خوانده شود: 👇 «خدایا، ای گستراننده‌ی کعبه، ای شکافنده‌ی دانه، ای برطرف‌کننده‌ی سختی و شدت، و ای برطرف‌ساز هر اندوه! از تو در این روز از روزهای تو ـ که حق آن را بزرگ داشته‌ای و پیشینه‌اش را مقدّم گردانده‌ای و آن را نزد مؤمنان امانت و وسیله‌ای به سوی خود قرار داده‌ای ـ می‌خواهم که به رحمت گسترده‌ات بر محمد و آل محمد درود فرستی؛ همان بنده‌ی تو که در عالم میثاق، پاسخ‌گوی بود، در آن نزدیکیِ در روز دیدار، آن‌که گشاینده‌ی هر بسته و دعوت‌کننده به سوی هر حق است؛ و نیز بر اهل‌بیت پاک و هدایتگر و نورافشان او، که پایه‌های خدای جبّار و سرپرستان بهشت و دوزخ‌اند. و در این روز ما، از عطای ذخیره‌شده‌ی خود ـ عطایی که نه بریده شود و نه بازداشته ـ به ما عطا کن؛ عطایی که به وسیله‌ی آن، توبه و نیکوییِ بازگشت را برای ما فراهم سازی. ای بهترین خوانده‌شده، و ای کریم‌ترینِ امیدبخش! ای بسنده، ای وفادار، ای آن‌که لطفش پنهان است! با لطف خود بر من لطف فرما، و با عفو خود مرا سعادتمند گردان، و با یاری خود مرا تأیید کن، و یاد کریمانه‌ی خود را از خاطرم مبر. به وسیله‌ی اولیای امرت و نگهبانان سرّت، مرا از تیرگی‌های روزگار تا روز رستخیز و برانگیخته شدن حفظ کن. و هنگام خروج جانم، و ورودم به قبر، و پایان یافتن عملم، و سپری شدن اجلم، مرا با اولیائت همراه ساز. خدایا! مرا درازمدت در تحمل سختی‌ها یاد کن، آنگاه که در میان طبقات خاک قرار گیرم، و فراموش‌شدگان از مردمان مرا از یاد ببرند. مرا در خانه‌ی اقامت فرود آور، و در خانه‌ی کرامت جای ده. مرا از همراهان اولیاء، و برگزیدگان و پاک‌شدگان خود قرار ده. ملاقاتم را برایم مبارک گردان، و پیش از فرا رسیدن اجل، عمل نیک را روزی‌ام کن، در حالی که از لغزش‌ها و انحرافات ناپسند به دور باشم. خدایا! مرا بر حوض پیامبرت محمد وارد کن، و از آن به من بنوشان، نوشیدنی‌ای سیراب‌کننده، روان، گوارا، که پس از آن هرگز تشنه نشوم، و از آب آن رانده نگردم، و مرا از آن دور نسازند. و آن را برایم بهترین توشه و وفادارترین وعده‌گاه در روزی قرار ده که شاهدان برمی‌خیزند. خدایا! اولیائی که حقوقشان را سلب کرده‌اید، و برگزیدگان تو را، بر سروران ستمگرانِ گذشته و آینده لعنت فرست. خدایا! پایه‌های آنان را در هم شکن، و پیروان و عاملانشان را هلاک کن، و هلاکتشان را شتاب بخش، و حکومت‌هایشان را سلب کن، و راه‌هایشان را بر آنان تنگ ساز، و کسانی را که با آنان سهم دارند یا شریکند، لعنت فرست. خدایا! گشایش اولیائت را شتاب بخش، و حقوق از دست رفته‌شان را به آنان بازگردان، و قائم آنان را به حق آشکار ساز. او را یاری‌کننده‌ی دینت، و فرمان‌برنده در اجرای امر تو بر دشمنانت قرار ده. خدایا! او را با فرشتگان پیروزمند همراه ساز، و آنچه از امر را در شب قدر به او وحی کردی،تا انتقام‌گیرنده‌ی تو باشد تا آنگاه که راضی شوی، و دین تو به وسیله‌ی او، تازه و شاداب گردد، و حق را خالص گرداند، و باطل را به سختی طرد کند. خدایا! بر او و تمام پدرانش درود فرست، و ما را از همراهان و خانواده‌ی او قرار ده، و در دوران بازگشت ما را برانگیز تا در زمان او از یارانش باشیم. خدایا! ما را به دوران قیام او درک برسان، و ما را در روزهای او گواه ساز، و بر او درود فرست، و سلام بر او باد، و سلام و رحمت و برکات خدا بر او باد.» #مصباح_المتهجد : ص⁴⁶⁵-⁴⁶⁶

انواع ظلم امام باقر (علیه‌السلام) فرمود : «ظلم سه قسم است: 👇 ظلمی که خداوند آن را می‌بخشد. ظلمی که خداوند آن را نمی‌بخشد. و ظلمی که خداوند آن را رها نمی‌کند. اما ظلمی که خداوند عزوجل آن را نمی‌بخشد : 👇 شرک به خداست. و اما ظلمی که خداوند عزوجل آن را می‌بخشد : 👇 ظلمی است که مرد به خودش می‌کند در آنچه بین او و خداوند عزوجل است. و اما ظلمی که خداوند عزوجل آن را رها نمی‌کند : 👇 داد و ستدی است که بین بندگان است و : «آنچه مظلوم از دین ظالم می‌گیرد، بیشتر از آن چیزی است که ظالم از دنیای مظلوم می‌گیرد.» #الامالی_شیخ_الصدوق : مجلس⁴⁴ حدیث²

از حسین بن خالد روایت است که گفت: شنیدم رضا، علی بن موسی (علیه‌السلام) می‌فرمود: خداوند تبارک و تعالی همیشه دانا، توانا، زنده، قدیم، شنوا و بینا بوده است. پس به او گفتم: ای فرزند رسول خدا، گروهی می‌گویند که او عزوجل همیشه دانا بوده است به دانشی، و توانا به توانی، و زنده به حیاتی، و قدیم به قدمی، و شنوا به شنوایی، و بینا به بینایی. فرمود (علیه‌السلام): 👇 هر کس این را بگوید و به آن دین‌داری کند، برای خداوند خدایان دیگری گرفته است، و از ولایت ما بر چیزی نیست. در ادامه فرمود (علیه‌السلام): خداوند عزوجل همیشه عالم و قادر زنده، قدیم و سمیع و بصیر بوده است. برای ذات خود بلند و برتر است از آنچه مشرکان و تشبیه‌کنندگان می‌گویند، برتری‌ای بسیار بزرگ. #التوحید : باب¹¹ حدیث³ ( #الامالی_شیخ_الصدوق : مجلس⁴⁷ حدیث⁵ ) ( #عیون_اخبار_الرضا : ج¹ باب¹¹ حدیث¹⁰ )

مرحوم قاضی سعید ذیل حدیث فوق گفته است 👇 این حدیث، پشت ملحدان را در مورد نام‌ها و صفات خداوند شکست. اما درباره اشاعره: 👇 آشکار است، زیرا آن‌ها می‌گویند خداوند متعال به دانشی عالم است که زاید بر ذات او و خارج از آن است. و اما کسانی که قائل به "عینیه" هستند : 👇 به این معنی که او به دانشی عالم است که عین ذات اوست، و همین‌طور سایر صفات. زیرا خبر مطلق است و مقید نیست که منظور از نفی عالم بودن به علمی، این است که به علمی عالم باشد که غیر از ذات اوست. و همچنین، فسادی که در آن تعدد خدایان است، در اینجا نیز جاری است. زیرا این‌ها همه مفاهیم وجودی هستند. و قائل شدن به وجودِ معدوم‌ها سخیف است. علاوه بر این، قائل به آن اغلب به آن (به معنای تعدد قدیم‌ها) معتقد نیست، پس این مفاهیم در ضمن افراد عینی خودشان ثابت می‌شوند و ناگزیر خدایان متعددی لازم می‌آید. و کسی که با این مخالفت کند، با مقتضای فطرت اصلی خود لجاجت کرده است. و آنچه این مطلب را تأیید می‌کند، فرموده او (علیه‌السلام) در انتهای خبر است: «خداوند برتر است از آنچه مشرکان می‌گویند». که اشاره به طایفه اول است، زیرا شرک آن‌ها آشکار است. و «مشبّهون» شاره به طایفه دوم است. زیرا شرک آن‌ها پنهان است و برای اهل معرفت به خداوند با معرفت لدنی آشکار می‌شود. و حمد و ستایش از آن خداست. #شرح_التوحید_الصدوق : ج² ص⁴⁶⁸