مردم ایران قرار است چندصد بار از یک سوراخ گزیده شوند؟ این پاسکاری اصلاح طلبان و سلبریتی ها تا کی قرار است ادامه یابد؟ ✅ کانال شخصی علی‌اکبر رائفی‌پور در ایتا👇 🆔 @raefipour

می دونستید ۸۰% مردم ایران از سایت فردوسی پور نون در می آوردن

پزشکیان انشالله شهید شی

عاقبت @SSMBAS1405

ابتدا تحلیل این اکانت میلیتاریست را بخوانید : کویت اول سقوط خواهد کرد! در سال ۱۹۹۱، شش ماه طول کشید تا آمریکا نیروی نظامی متشکل از یک میلیون سرباز را گرد آورد تا صدام را از کویت عقب براند. این جنگ شامل ۷۰۰۰ تانک، ۳۵۰۰ هواپیما و ۴ ناو هواپیمابر بود. اکنون یک تکرار تاریخی (دژاوو) در آستانه وقوع است. اما برخلاف صدام، ایران در کویت متوقف نخواهد شد، بلکه به سمت دیگر کشورهای خلیج فارس پیشروی خواهد کرد: بحرین، قطر و امارات، سپس عمان و در نهایت عربستان؛ و در مسیر خود اردن را نیز نابود خواهد کرد (پادشاه آن کشور هم‌اکنون به بریتانیا گریخته است). واکنش کاخ سفید به این جنگ، متزلزل بوده؛ بارها تلاش کرده آن را متوقف کند، نقش میانجی را ایفا کند و مملو از تناقض و دروغ بوده است. هیچ چیز به اندازه سقوط کشورهای نفت‌خیز، کمبود سوخت، قحطی و مهاجرت گسترده، نشان‌دهنده یک «بازنده» نیست. ترامپ که توسط افراد بله‌قربان‌گو احاطه شده‌اند تا ۲۴ ساعته توهمات MAGA او را تقویت کنند، قادر نخواهد بود در برابر «ایران بزرگ‌تر» پیش‌دستی کند؛ زیرا برای این کار به واقع‌گرایی و شناخت تاریخ نیاز است، نه انکار واقعیت. رهبران جدی لازم هستند، نه شخصیت‌های تلویزیونی که با سیلی از دروغ‌ها هر پرسش یا واقعیتی را که اهمیت آینده‌نگر دارد، پنهان کنند. خلاصه اینکه آمریکا با شکست قریب‌الوقوع روبه‌رو است یک بیداری سخت در پیش است... در سال ۲۰۲۶ ✍: ای کاش می‌شد بر روی اراده مسئولان سیاسی کشور برای درس دادن به دشمن همین‌قدر که این تحلیلگر غیر ایرانی حساب باز کرده است، اعتماد می‌کرد! ✅ کانال شخصی علی‌اکبر رائفی‌پور در ایتا👇 🆔 @raefipour

دیگه فیلم هندیش نکن ایران تهدید کرده که اگه زمینی بیان اونها هم دست نمیکشن و چندتا از پایگاه های کویتی رو اشغال موقت می‌کنن قرار نیست حکومتی سقوط کنه این یه تحلیله که با واقعیت خیلی در تضاده

این متن را می‌توان از دو بخش جداگانه بررسی کرد: ادعای تحلیلگر نظامی (متن اصلی) نظر گرداننده کانال (بخش پایانی) تحلیل ادعاهای نظامی متن چند ادعای بزرگ مطرح می‌کند: کویت اولین کشوری است که سقوط خواهد کرد. ایران پس از کویت، بحرین، قطر، امارات، عمان، عربستان و حتی اردن را تصرف خواهد کرد. آمریکا توان یا اراده جلوگیری از این روند را ندارد. این اتفاق در سال ۲۰۲۶ رخ خواهد داد. مشکل این تحلیل این است که تقریباً هیچ شواهد عملی برای این سناریو ارائه نمی‌شود. بیشتر بر پیش‌بینی و نتیجه‌گیری استوار است تا اطلاعات قابل راستی‌آزمایی. مقایسه با جنگ خلیج فارس ۱۹۹۱ درست است که: آمریکا برای عملیات آزادسازی کویت صدها هزار نیرو و تجهیزات عظیم اعزام کرد. عملیات ائتلاف بین‌المللی بسیار گسترده بود. اما مقایسه مستقیم آن جنگ با وضعیت امروز ساده‌سازی است، چون شرایط کاملاً متفاوت شده است: توان موشکی ایران نسبت به ۱۹۹۱ بسیار بیشتر است. کشورهای شورای همکاری خلیج فارس امروز سامانه‌های دفاعی پیشرفته، نیروی هوایی مدرن و حمایت آمریکا را دارند. آمریکا همچنان پایگاه‌های مهمی در قطر، بحرین، کویت، امارات و عربستان دارد. هرگونه حمله گسترده به چند کشور احتمالاً واکنش ائتلافی آمریکا و متحدانش را به دنبال خواهد داشت. آیا ایران می‌تواند تمام کشورهای خلیج فارس را اشغال کند؟ از نظر نظامی، اشغال سرزمینی با حمله موشکی یا وارد کردن خسارت تفاوت زیادی دارد. ایران توان قابل توجهی در زمینه: موشک‌های بالستیک پهپادها جنگ دریایی نامتقارن دارد. اما اشغال هم‌زمان چند کشور و حفظ کنترل آن‌ها به صدها هزار نیروی زمینی، خطوط تدارکاتی عظیم و هزینه‌ای بسیار سنگین نیاز دارد. چنین عملیاتی بسیار دشوار و پرریسک است و احتمال واکنش گسترده منطقه‌ای و بین‌المللی را افزایش می‌دهد. درباره اردن ادعای اینکه: «پادشاه اردن هم‌اکنون به بریتانیا گریخته است» اگر منظور زمان فعلی باشد، این ادعا نیازمند مدرک معتبر است و بدون شواهد نمی‌توان آن را پذیرفت. سفرهای خارجی یا اقامت موقت با «فرار» تفاوت دارد. درباره ترامپ متن از عباراتی مانند: «شخصیت تلویزیونی» «دروغگو» «احاطه‌شده توسط بله‌قربان‌گوها» استفاده می‌کند که بیشتر جنبه سیاسی و تبلیغاتی دارد تا تحلیل نظامی. بخش پایانی کانال جملهٔ: «ای کاش می‌شد بر روی اراده مسئولان سیاسی کشور... همین‌قدر اعتماد کرد.» دیگر تحلیل نیست، بلکه بیان دیدگاه و حمایت سیاسی گرداننده کانال از موضعی خاص است. جمع‌بندی این متن بیشتر به یک سناریوی هشداردهنده و سیاسی شباهت دارد تا یک تحلیل نظامی مبتنی بر داده. نکات مثبت: یادآوری اهمیت تجربه جنگ خلیج فارس. اشاره به نقش انرژی و نفت در معادلات منطقه. نقاط ضعف: ارائه پیش‌بینی‌های بسیار قطعی بدون شواهد کافی. نادیده گرفتن واکنش احتمالی آمریکا، کشورهای عربی و دیگر بازیگران. تفاوت نگذاشتن بین «حمله نظامی»، «وارد کردن خسارت» و «اشغال و حفظ سرزمین». استفاده از ادبیات احساسی و سیاسی در کنار ادعاهای نظامی. در نتیجه، این متن را باید بیشتر یک تحلیل سیاسی با پیش‌بینی‌های جسورانه دانست، نه گزارشی که بتوان بر اساس آن وقوع چنین رویدادهایی در سال ۲۰۲۶ را قطعی یا حتی محتمل تلقی کرد.