در سوی مقابل، آمریکا نیز در حال ارسال سیگنال است. تحریم ۱۵ نهاد و ۱۴ کشتی مرتبط با تجارت نفت ایران، دقیقاً در زمانی که مذاکرات جریان دارد، نشان‌دهنده راهبرد «dual signaling» است: باز نگه داشتن کانال دیپلماتیک، اما حفظ اهرم اقتصادی. در نظریه سیگنالینگ، این می‌تواند به‌عنوان تلاش برای افزایش «bargaining leverage» تفسیر شود. اما چنین رویکردی ممکن است از سوی طرف مقابل به‌عنوان نشانه عدم حسن نیت تعبیر شود و سیگنال تهدید را تقویت کند. سخنرانی ۱۷ فوریه دقیقاً همین تفسیر را تثبیت می‌کند: اینکه آمریکا حتی در حال مذاکره، فشار را ادامه می‌دهد. نکته مهم دیگر، نقش بازار انرژی است. تنگه هرمز به‌عنوان گلوگاه انرژی جهانی سیگنال‌های مرتبط با آن فقط خطاب به واشنگتن نیست، بلکه به اروپا، چین و بازارهای مالی نیز ارسال می‌شود. در نظریه سیگنالینگ، گاهی بازیگر برای تأثیرگذاری بر تصمیم یک طرف، مخاطبان ثالث را هدف قرار می‌دهد. وقتی ایران نشان می‌دهد که توانایی اثرگذاری بر امنیت انرژی را دارد، در واقع به بازیگران مصرف‌کننده انرژی نیز پیام می‌دهد که فشار بیش از حد بر تهران می‌تواند برای آنها هزینه داشته باشد. هم‌زمانی رزمایش دریایی با مذاکرات ژنو خود نمود انرا دارد که ایران با پیوند دادن میدان و میز، نشان می‌دهد که این دو حوزه از هم جدا نیستند. در چارچوب سیگنالینگ، این بدان معناست که هرگونه پیشرفت یا بن‌بست در میز مذاکره می‌تواند پیامد میدانی داشته باشد. این پیوند دامنه بازی را گسترده‌تر می‌کند و هزینه شکست را افزایش می‌دهد. در سطح داخلی دولت‌ها در شرایط فشار خارجی باید به جامعه خود اطمینان دهند که کنترل اوضاع در دست آنهاست. این نوع سیگنال برای جلوگیری از برداشت ضعف ضروری است. اگر در میانه فشار خارجی، روایت داخلی دچار تردید شود، سیگنال‌های فرستاده خارجی نیز بی‌اعتبار می‌شوند. بنابراین انسجام روایت داخلی بخشی از استراتژی سیگنالینگ خارجی است. در نهایت، آنچه در ۱۷ فوریه رخ داد، نه صرفاً یک سخنرانی سیاسی، بلکه یک بسته سیگنال چندلایه بود. بازدارندگی نظامی با نمایش قابلیت عملی، تعهد عمومی به خطوط قرمز در مذاکره، و چارچوب‌سازی داخلی درباره تهدید ترکیبی، سه مؤلفه‌ای بودند که یک پیام واحد را شکل دادند: مذاکره انجام می‌شود، اما از موضع ضعف نه؛ فشار دیده می‌شود، اما بی‌پاسخ نمی‌ماند؛ تهدید درک می‌شود، اما به هزینه تبدیل می‌شود.

🔉 فایل صوتی نشست علمی «جنگ‌های شناختی در کلام و سیره امام رضا علیه‌السلام» کارشناس: 🎙حجت‌الاسلام دکتر علیرضا قائمی‌نیا ناقد: 🎙حجت‌الاسلام دکتر علی راد ✍️دبیر علمی: دکتر قاسم بابایی

إِنَّ مَعِيَ رَبّي رمضان ١٤٤٧ The battle of good with all its forces against evil with all its forces has reached its climax. Let's see what will happen... Be patient.

❌چهل روز گذشت.... هنوز اسم ۴۰ هزار نفر رو ندادید. هنوز یه فیلم از تیرخلاص زدن ماموران امنیتی به مردم ندادید هنوز یه رسید از ۸۰۰ میلیون برای جنازه ندادید ولی تا دلتون بخواد فیلم و عکس از مسلح بودن شما؛ از آتش زدن شما از زنده زنده کشتن آدما توسط شما موجوده

آیا «رژیم‌چنج در ایران» واقعاً نزدیک است؟ روایتی درباره تهدیدها، واقعیت‌ها و بازی قدرت در ماه‌های اخیر دوباره یک عبارت قدیمی به تیتر رسانه‌های غربی برگشته است: «تغییر رژیم در ایران». دونالد ترامپ در سخنان علنی خود از «تغییر قدرت در ایران» به‌عنوان نتیجه‌ای مطلوب یاد کرده است. هم‌زمان گزارش‌هایی منتشر شده که از ضرب‌الاجل‌های کوتاه، گزینه‌های نظامی محدود و افزایش فشار سخن می‌گویند. در نگاه اول، ممکن است این تصویر ایجاد شود که ایران در آستانه یک تغییر بزرگ قرار دارد. اما سؤال مهم این است: آیا این حرف‌ها بازتاب یک واقعیت نزدیک هستند، یا بخشی از یک بازی سیاسی بزرگ‌تر؟ برای پاسخ، باید یک قدم عقب برویم و به تجربه‌های تاریخی نگاه کنیم. در شصت سال گذشته، کشورهایی که واقعاً دچار تغییر رژیم سریع شدند، معمولاً چند نشانه مشترک داشتند. مهم‌ترین آن‌ها شکاف در داخل قدرت بود؛ یعنی جایی که نیروهای نظامی یا امنیتی از هم جدا شدند، یا بخشی از نخبگان حاکم تصمیم گرفتند رهبر یا ساختار موجود را کنار بگذارند تا کل سیستم حفظ شود. بدون چنین شکافی، حتی شدیدترین اعتراض‌ها هم اغلب به تغییر فوری منجر نشده‌اند. حالا ایران را در این چارچوب ببینیم. آیا در ساختار قدرت شکاف جدی دیده می‌شود؟ ایران با فشارهای اقتصادی و اجتماعی واقعی روبه‌روست. اعتراض‌های دوره‌ای هم اتفاق افتاده است. اما گزارش‌ها و تحلیل‌های منتشرشده در اندیشکده‌های غربی نشان می‌دهد که ساختار امنیتی کشور همچنان منسجم ارزیابی می‌شود. هیچ نشانه علنی از انشعاب جدی در سطوح بالای امنیتی دیده نشده است. در تجربه‌های تاریخی، اگر این انسجام باقی بماند، احتمال سقوط سریع بسیار پایین می‌آید. آیا نخبگان سیاسی از هم جدا شده‌اند؟ در بسیاری از کشورهایی که رژیم تغییر کرد، نقطه عطف زمانی بود که بخشی از نخبگان به این نتیجه رسیدند ادامه وضعیت موجود بیش از تغییر آن هزینه دارد. در ایران اختلاف‌نظر و رقابت سیاسی وجود دارد، اما اختلاف با فروپاشی تفاوت دارد. تا این لحظه نشانه‌ای از یک شکاف فلج‌کننده که ساختار تصمیم‌گیری را از کار بیندازد دیده نشده است. آیا اپوزیسیون آماده جایگزینی است؟ نارضایتی اجتماعی یک واقعیت است. اما تاریخ نشان می‌دهد نارضایتی به‌تنهایی یک نظام را ساقط نمی‌کند. آنچه تعیین‌کننده است وجود یک جریان منسجم، فراگیر و دارای برنامه روشن است که بتواند گروه‌های مختلف جامعه را زیر یک چتر واحد جمع کند. بسیاری از تحلیلگران غربی نیز تأکید می‌کنند که در حال حاضر چنین انسجامی به شکل سراسری دیده نمی‌شود. نقش فشار خارجی چیست؟ فشار خارجی همیشه نتیجه یکسانی نمی‌دهد. گاهی شکاف داخلی را عمیق‌تر می‌کند، گاهی برعکس باعث همبستگی در برابر تهدید می‌شود. تجربه‌های تاریخی نشان می‌دهد وقتی یک کشور تهدید بیرونی را جدی و وجودی تلقی کند، در کوتاه‌مدت گرایش به انسجام بیشتر می‌شود. در شرایط کنونی، هم‌زمان با تهدیدهای تند درباره «تغییر قدرت»، مسیر مذاکره هم کاملاً بسته نشده است. این یعنی سیاست آمریکا بیشتر شبیه افزایش فشار برای گرفتن امتیاز است تا اجرای فوری یک پروژه سرنگونی. پس چرا این روایت این‌قدر تکرار می‌شود؟ چند دلیل وجود دارد: اول، فشار در مذاکرات. وقتی یک طرف احساس کند طرف مقابل آماده اقدام سخت است، ممکن است در میز مذاکره امتیاز بدهد. تهدید به تغییر رژیم می‌تواند یک اهرم باشد. دوم، سیاست داخلی آمریکا. زبان تند درباره ایران برای بخشی از افکار عمومی آمریکا نشانه قاطعیت تلقی می‌شود. سوم، جنگ روانی. ایجاد تصویر «بی‌ثباتی قریب‌الوقوع» می‌تواند بخشی از مدیریت ادراک باشد؛ هم در داخل ایران و هم در سطح منطقه. چهارم، آماده نگه داشتن گزینه‌ها. وقتی رسانه‌ها درباره طیف گسترده‌ای از گزینه‌ها صحبت می‌کنند، رهبر سیاسی دست بازتری برای انتخاب مسیر نهایی دارد. جمع‌بندی ایران با فشار اقتصادی و چالش‌های اجتماعی روبه‌روست. این واقعیت را نمی‌توان انکار کرد. اما فشار با فروپاشی تفاوت دارد. در تجربه‌های تاریخی، تغییر رژیم سریع زمانی رخ داده که هم‌زمان در سه سطح شکاف ایجاد شده باشد: در دستگاه امنیتی، در نخبگان سیاسی و در پیوند اجتماعی. در حال حاضر شواهد علنی از چنین گسست همزمانی دیده نمی‌شود. بنابراین، روایت «رژیم‌چنج نزدیک» بیشتر شبیه ابزار فشار و رقابت سیاسی است تا توصیف یک وضعیت آماده برای سقوط فوری. تهدیدها واقعی‌اند، اما از تهدید تا فروپاشی فاصله‌ای طولانی وجود دارد. اگر بخواهیم واقع‌بین باشیم، باید میان بحران و تغییر رژیم فرق بگذاریم. بحران ممکن است ادامه‌دار باشد و هزینه‌زا. اما تغییر رژیم نیازمند شکافی عمیق در مرکز قدرت است؛ شکافی که هنوز نشانه‌های قطعی آن دیده نشده است.

نظر یکی از کسایی که کتاب قدرت مذاکره از عراقچی رو مطالعه کرده درمورد این کتاب😁

We always loved the end of the game.. we are waiting...

روزنامه لوفیگارو: قبل از اوج گرفتن اعتراضات در روز ۱۸ و ۱۹ دی ماه؛ حسن روحانی با اعضای دولت خودش و چند نفر از فرماندهان سپاه و روحانیون قم؛ تشکیل جلسه میدن و برنامه ریزی میکنن تا آیت الله خامنه ای رو از قدرت برکنار کنن که به دلیل مخالفت لاریجانی این برنامه عملی نشد. نکته جالب اینه که پزشکیان اصلا به این جلسه دعوت نشد. بعد از شکست این برنامه حسن روحانی و ظریف چند روز حصر خانگی شدن و چهره های اصلاح طلب هم بازدداشت شدن. به همین دلیله که رهبر ایران بارها گفته این کودتا بود.

⭕️ دل‌هاتون رو قوی کنید، پشتیبان داریم ما ▪️هیچ قدرتی در مقابل ۱۳۰۰ سال یا حسین گفتن، توان مقابله ندارد. آیت الله مستجابی

گفتم ی جا دیدمش😅

🚨 تهدیدات سایبری: ورود رسمی ناتو به «جنگ شناختی» با تسلیحات تشخیص هوش مصنوعی اخیراً پلتفرم پیشگام Reality Defender (شرکت برتر ارزیابی‌شده توسط گارتنر در حوزه تشخیص دیپ‌فیک) رسماً به «پروژه آزمایش جنگ شناختی ناتو» (NATO’s Cognitive Warfare Experimentation) پیوسته است. این رویداد سیگنال مهمی برای سیاست‌گذاران کلان سایبری است: میدان نبرد از زیرساخت‌های شبکه‌ای، به ذهن و ادراک جوامع منتقل شده است. 🧠 ابعاد علمی و فنی این رویداد چیست؟ پلتفرم Reality Defender با ارائه راهکارهای مبتنی بر APIهای پیشرفته (نظیر RealScan و RealAPI)، توانایی تحلیل و تشخیص بلادرنگ (Real-time) محتوای تولیدشده توسط هوش مصنوعی اعم از صدا، تصویر و ویدیوهای دیپ‌فیک را داراست. پیوستن این شرکت به آزمایش‌های ناتو به این معناست که بلوک غرب در حال ارتقای سیستم‌های دفاع سایبری خود برای مقابله با «کمپین‌های اطلاعاتی پیچیده» و «سلاح‌های دستکاری ادراک» است. در این رزمایش‌های شناختی، نحوه استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی برای خنثی‌سازی عملیات روانی، کشف جعل عمیق در ارتباطات سازمانی و جلوگیری از فریب سیستم‌های احراز هویت (Fraud Prevention) مورد سنجش قرار می‌گیرد. 🔗منبع خبر: Reality Defender Insights