ترک ما کردی ولی با هرکه هستی یار باش مثل من هرگز نکن با او کمی دلدار باش

من ایران را دوست دارم...

فهمیدم اما دیر فهمیدم که نادان را از هر طرف هم که بخوانی باز نادان است

دگر تنها...

این را بدان که من...

عقل و دل روزی زهم دلخور شدند هر دو از احساس نفرت پر شدند دل به چشمان کسی وابسته بود عقل از این بچه بازی خسته بود حرف حق با عقل بود اما چه سود پیش دل حقانیت مطرح نبود دل به فکر چشم مشکی فام بود عقل آگاه از خیال خام بود عقل با او منطقی رفتار کرد هرچه دل اسرار عقل انکار کرد کش مکش مابین شان شد بیشتر اختلافی بیشتر از پیش تر عاقبت عقل از سر عاشق پرید بعدازآن چشمان مشکی راندید تا به خود آمد بیابان گرد بود خنده بر لب از غم این درد بود

اما به جایش درد بفروشی خریدارم...

ترک ما کردی ولی با هرکه هستی یار باش مثل من هرگز نکن با او کمی دلدار باش...

در گلستان ادب آموزگارم مادر است بعد رب العالمین پروردگارم مادر است من که شاگرد در دبیرستان عشق مادرم اولین معشوق من در روزگار مادر است

نه بیمارم نه خوشحالم نه از حالم خبر دارم گهی با جان گهی با دل گهی از هردو بیزارم

ابی...