بهم پیام بده ، شاید من منتظر پیامتم:)

امشب ازون شباس که تا صبحش فقط بغضِ.

از خودم راضیم ک حرفام خود حقیقته ؛

برا تایم خوابیدن خودمم باید ب دیگران جواب پس بدم.

رشدمیکنی‌وقتی‌باهمه‌کمرنگی .

حس تعلق نداشتن داره از درون نابودم می‌کنه. تعلق نداشتن به این خانواده، تعلق نداشتن به هر جمعی، تعلق نداشتن به دوستام، تعلق نداشتن به هر محیطی پامو توش می‌ذارم، تعلق نداشتن به کره ی زمین، تعلق نداشتن به این دنیا. انگار واقعا جای اشتباهی به دنیا اومدم یا اشتباهی تناسخ پیدا کردم، وگرنه این همه نداشتن اشتیاق، حال نکردن با آدما و درک نکردن کارایی که انجام میدن، کلافه شدن از حرفای سطحیشون و حال نکردن با هیچ چیزی بجز تنهایی، سکوت، بارون ، سفر، طبیعت و موسیقی عادی نیست.

اگر بدونید من چقدر واسه این تکست ها فسفر میسوزونم که راحت کپی نمی‌کردید..

تاسیان زندگی دهه هشتادیا بود ک.

پیشنهاد میکنم بهتون کتاب بخونید. چون آدم با ی سریاتون بحث میکنه خندش میگیره.

تنها چیزی ک الان نیاز دارم ؛ دیلیت اکانت ، عوض کردن شماره تلفن و گم و گور شدن.

چیکار‌ کردم‌ باهات‌ که‌ الان‌ دشمنم شدی..؟

مملی جان عزیز دل خودمی .