ما مردمان عادی گاهی دلمان می‌خواهد خوشبخت باشیم . نان گرم بخوریم ، یا بندرهای دنیا را نه در کارت پستا‌ل‌ها ، بلکه به صورت زنده ببینیم. ما مردمان عادی خیلی آرزوهای دیگر هم داریم که ما فرصت شمردنش را نداریم و شما حوصله شنیدنش را ندارید.

به یاد داشته باشید که زمان هرچه گذشت ما شبیه شما نشدیم ، شما خود را اندک‌ درصدی شبیه به ما کردید.

چه کسی می تواند بگوید دیدن کدام یک از این دو وحشتناک تر است ؟ دل های خشکیده یا جمجمه های تهی شده ..

وقتی فهمیدم زندگی یک مهمانیِ بالماسکه است و من با چهرهٔ واقعی خودم در آن حاضر شده‌ام ، از خودم خجالت کشیدم.

آدمی که خیلی چیزها را می‌فهمد ، آخرش حس می‌کند به هیچ‌جا و هیچ‌کس تعلق ندارد.

_

نمی‌دانم چرا تحمل جمعیت را ندارم. من آن‌ قدر به تنهایی خود عادت کرده‌ام که در هر حالت دیگری خودم را بلافاصله تحت فشار و مظلوم حس می‌کنم. تا دور هستم دلم می‌ خواهد نزدیک باشم و نزدیک که می ‌شوم می‌ بینم اصلاً استعدادش را ندارم.

_

"خوبم" را فقط به غریبه‌ها میگوییم آنانی را که دوست می‌داریم در آغوش می‌گیریم و گریه می‌کنیم.

ناگهان میل شدیدی به خزیدن توی تخت‌خواب ، پنهان شدن از همه‌کس و همه‌چیز ، و تا ابد خوابیدن ، بر من غلبه کرد.

«چه کسی پیروزِ جنگ شد؟» نمی‌دانم عزیزِ من ؛ اما بی‌شک ، کسانی که جوانیِ خود را باخته‌اند ، ماییم.

کاش پیرتر بودیم ، مثل ریشه‌‌ها یا خیلی جوان‌تر ، مثل شاخه‌ها.. اینجا که ما ایستاده‌ایم فقط تبر می‌خورد.