پناه میبرم ب حسین.

جاست صدای بارون ..

ما کشته ی هشتم محرم در شارع قبله کربلا صبح .

همیشه دلم میخواست وقتی سرمو میذارم رو بالشت بدون فکر کردن، مدت‌ها زل زدن به سقف و دیوار و اذیت شدن راحت خوابم ببره ولی هیچوقت نشده یعنی نتونستم..

من اینجوریم که اوکی شاید باهام حال نمیکنه .. ولی چند ساعت می‌شینم ب این فکر میکنم که چرا ؟

آدم احساساتی از نظر من عالیه. درسته گاهی ممکنه با افرادی آشنا بشه ک زود بهشون وابسته بشه و بعدا ازشون نارو بخوره و تر بزنن ب احساساتش ولی متوجه ی این قضیه میشه ک دفعه ی بعدی آدمی رو انتخاب کنه ک دوباره نشه همون آش و همون کاسه..

بخاطر همین میگم ؛ تو انتخاب آدما دقت کنید.

و از نظر من بزارید هرکس هرچی دوست داشت پشت سرتون صحبت کنه و خودشو خالی کنه ، تهش تو میمونی و اون ، پل صراط.. از قدیم هم گفتن ؛ ( طلا ک پاکه چ منتش ب خاکه)..

اگر هم نتونستید آدم درست رو انتخاب کنید سعی نکنید با همه صحبت کنید. در این صورت تنها پناه اباعبدالله.

اصن دنیا رو بیخیال ، دنیا یعنی حسین ..

من هیچوقت نمی‌تونم از مشکلاتی که درونم حس می‌کنم حرف بزنم فقط میفهمم یه چیزی داره از درون منو اذیت میکنه و هر لحظه بیشتر منو غرق خودش می‌کنه ، من از درونم از جایی که نه درک می‌شه و نه دیده میشه دارم با یه هیولا میجنگم و از بیرون لبخند می‌زنم و مثل یه آدم نرمال رفتار می‌کنم. خستم ، از جنگیدن با هیولای درونم ، عمیقا خستم..