و در آخر ما هیچ تسلطی بر قلب هایمان نداریم ،
قلب ها برای کسی میتپند که خودشان میخواهند.
ما بزرگترین معذرت خواهی رو به خودمون بدهکاریم ؛ بابت همه ی وابستگیامون ، بابت همه ی آدمهایی که اذیتمون کردن ، ولی ما نتونستیم رهاشون کنیم ، بابت همه ی حرفهایی که دلمون شکست ، ولی صبر کردیم.
بابت همه ی دورویی هایی که به روی طرف نیاوردیم ،
و بابت خیلی چیزای دیگه..
یکی از اخلاقیات بدم اینه که با اونی که ازش بدم میاد اونقدر سرد رفتار میکنم که از من خوشش میاد و با اونی که ازش خوشم میاد اونقدر مهربونم که دلشو میزنم..
آدما خودشون اگه ایرادی توی صورتشون هست میدونن ، و بعضی وقتا بابتش غصه هم میخورن ، کاش شعور داشته باشین تو چشم طرف مستقیم نگاه نکنین و بهش یاداور نشین که جای زخمت چه بده ، زیر چشمت چقد سیاهه ، دماغت چقدر بزرگه ، پلکت چقدر پف داره ، آدم باشین.
دلیل تمام استرس ، اضطراب و افسردگیهایمان این است که وجود خودمان را نادیده میگیریم و برای راضی کردن دیگران زندگی میکنیم.