آدما خودشون اگه ایرادی توی صورتشون هست میدونن ، و بعضی وقتا بابتش غصه هم میخورن ، کاش شعور داشته باشین تو چشم طرف مستقیم نگاه نکنین و بهش یاداور نشین که جای زخمت چه بده ، زیر چشمت چقد سیاهه ، دماغت چقدر بزرگه ، پلکت چقدر پف داره ، آدم باشین.
دلیل تمام استرس ، اضطراب و افسردگیهایمان این است که وجود خودمان را نادیده میگیریم و برای راضی کردن دیگران زندگی میکنیم.
شاید به ظاهر حالم خوب باشه بگم و بخندم مشکلی نداشته باشم اما باطناً شبیه یه ادمیم که از یه ساختمون پنج طبقه به قصد مرگ پریده و همه جاش شکسته، اما هنوز زندست.
وقتی از بهترین آدمای زندگیت میرنجی حتی اگه بگی بخشیدمش، بازم یه چیزی ته دلت میمونه. کینه نیستا یه جاییه مثل زخم، یه چیزی که نمیذاره اوضاع دلت مثل قبل بشه، هرچقدر هم خودتو گول بزنی و بگی نه، بیفایدست، یه چیزی این وسط از بین رفته و جاش تا همیشه درد میکنه..
اونی که همیشه امیدوار کننده ترین حرفارو بهتون میزنه کلی شکست خورده و از همه ناامید تره ، ولی دوست نداره شما نا امید بشی ، چون میدونه چقدر آزار دهنده است.