10.5M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
دیر آمدم... دیر آمدم... در داشت میسوخت
هیأت، میان «وای مادر» داشت میسوخت
دیوار دم میداد؛ در بر سینه میزد
محراب مینالید؛ منبر داشت میسوخت
جانکاه: قرآنی که زیر دست و پا بود
جانکاهتر: آیات کوثر داشت میسوخت
آتش قیامت کرد؛ هیأت کربلا شد
باغ خدا یک بار دیگر داشت میسوخت
یاد حسین افتادم آن شب آب میخواست
ناصر که آب آورد سنگر داشت میسوخت
آمد صدای سوت؛ آب از دستش افتاد
عباس زخمی بود اصغر داشت میسوخت
سربند یا زهرای محسن غرق خون بود
سجاد از سجده که سر برداشت، میسوخت
باید به یاران شهیدم میرسیدم
خط زیر آتش بود؛ معبر داشت میسوخت
برگشتم و دیدم میان روضه غوغاست
در عشق، سر تا پای اکبر داشت میسوخت
دیدم که زخم و تشنگی اینجا حقیرند
گودال، گل میداد و خنجر داشت میسوخت
شب بود و بعد از شام برگشتم به خانه
دیدم که بعد از قرنها در داشت میسوخت
::
ما عشق را پشت در این خانه دیدیم
زهرا در آتش بود؛ حیدر داشت میسوخت
📹 شعرخوانی #حسن_بیاتانی
در حضور رهبر شهید انقلاب
✅ @ShereHeyat
شعر هیأت
دیر آمدم... دیر آمدم... در داشت میسوخت هیأت، میان «وای مادر» داشت میسوخت دیوار دم میداد؛ در بر س
📜 جریان سَیّال خیال
🔹آنان که با مطالعه اشعار نظممحور و سهلالفهم و حداکثر اشعاری با بیان غیرمستقیم عادت ذهنی یافتهاند، بیشک در مواجهه با این شعر در ابتدای امر، دچار ابهام و سردرگمی خواهند شد. البته حق با آنهاست... مرتبه اول تأثیرگذاری یک شعر خوب، غافلگیری و سپس نقش زدن ابهام شاعرانه در ذهن مخاطب و سپس ایجاد کلنجار شاعرانه است. مهم این است که آیا مخاطب میتواند در خوانش این شعر و امثال آن، به مراحل بعدی، یعنی کشف جنبههای نوپدید و نامأنوس اما شاعرانه اثر بپردازد و به دنیای آن راه یابد یا خیر؟
واقعیت امر این است که شاعران واقعی، برای آفرینش فضای تازه یا گریز از فضاهایی که بارها و بارها وصف شده، به تکاپو میافتند تا به خلق اثری ناب دست یابند. این تکاپو «عرقریزان روح» نام گرفته است و انتظار میرود مخاطب نیز آن را تجربه کند تا با ادراک شاعرانه بتواند مثل شاعر به التذاذ ادبی یعنی لذت «کشف» دست یابد. آنچه میخوانید تلاشی برای ادراک دنیای نوپدید این شعر است.
🔸در این شعر با چند روایت شاعرانه روبروییم:
روایت نخست، حضور شاعر در هیأت، وصف حال خود و هیأت:
دیر آمدم... دیر آمدم... در داشت میسوخت
هیأت، میان «وای مادر» داشت میسوخت
روایت دوم، سفر ذهنی شاعر است که در هیأت آغاز میشود. سفر به مدینه و تماشای صحنه احراق بیت ولایت که همراه با تصاویر شاعرانه وصف میشود:
دیوار دم میداد؛ در بر سینه میزد
محراب مینالید؛ منبر داشت میسوخت
جانکاه: قرآنی که زیر دست و پا بود
جانکاهتر: آیات کوثر داشت میسوخت
روایت سوم، سفر ذهنی شاعر به کربلاست:
آتش قیامت کرد؛ هیأت کربلا شد
باغ خدا یک بار دیگر داشت میسوخت
و:
یاد حسین افتادم آن شب آب میخواست...
روایت چهارم، سفر ذهنی به عرصه کربلای ایران و جزئینگاری و وصف صحنههایی از حس و حال ایثارگران و شهدای هشت سال دفاع مقدس است:
یاد حسین افتادم آن شب آب میخواست
ناصر که آب آورد سنگر داشت میسوخت...
آمد صدای سوت؛ آب از دستش افتاد
عباس زخمی بود اصغر داشت میسوخت
سربند یا زهرای محسن غرق خون بود
سجاد از سجده که سر برداشت، میسوخت
باید به یاران شهیدم میرسیدم
خط زیر آتش بود؛ معبر داشت میسوخت
شاعر در این روایت، هوشیارانه تلاش دارد قصه دو کربلا را به هم پیوند دهد و به تصویر بکشد.
🔹دو روایت بعد، بازگشت به روایت اول است؛ حضور در هیأت و سپس در خانه:
برگشتم و دیدم میان روضه غوغاست
در عشق، سر تا پای اکبر داشت میسوخت
دیدم که زخم و تشنگی اینجا حقیرند
گودال، گل میداد و خنجر داشت میسوخت
شب بود و بعد از شام برگشتم به خانه
دیدم که بعد از قرنها در داشت میسوخت
و کلنجار با این موضوع که: «دیدم که بعد از قرنها در داشت میسوخت...»
بیت آخر، جمعبندی تمام روایتهاست و تحلیل شاعر از آن چه دیده است و باید بدان اشاره کند:
ما عشق را پشت در این خانه دیدیم
زهرا در آتش بود؛ حیدر داشت میسوخت
استفاده از واژه «ما» به جای «من» بازتاب دریافتهای فکری شاعران اهل هیأت است که بعد از حضور در هیأت، بدان دست مییابند.
🔸بعد دیگر زیبایی شعر، عدم تمرکز شاعر بر یک نحوه بیان و تلاش برای تنوع آن است. تمام روایتهای ششگانه در فضایی حسی با بیانی ساده اما شاعرانه (سهل ممتنع) و ضمناً با تنوع بیان ارائه شده است:
بیان وصفمحور:
دیر آمدم...دیر آمدم... در داشت میسوخت
هیأت، میان «وای مادر» داشت میسوخت
و:
یاد حسین افتادم آن شب آب میخواست
ناصر که آب آورد سنگر داشت میسوخت...
و:
برگشتم و دیدم میان روضه غوغاست
در عشق، سر تا پای اکبر داشت میسوخت
بیان استعاری:
بر سینه زدن در، قرآن زیر دست و پا، قیامت کردن آتش، کربلا شدن هیأت...
دیوار دم میداد؛ در بر سینه میزد
محراب مینالید؛ منبر داشت میسوخت
جانکاه: قرآنی که زیر دست و پا بود
جانکاهتر: آیات کوثر داشت میسوخت
بیان نمادین: نمادسازی با کلیدواژگان عاشورایی
و بیان مضمونمحور:
ما عشق را پشت در این خانه دیدیم
زهرا در آتش بود؛ حیدر داشت میسوخت
🔹نکته پایانی که از طرح آن نمیتوان گذشت، خلق جریان سیال ذهنی در ذهن مخاطب است که با رفت و برگشتهای «تاریخمحور» همراه است و از رهگذر همین شگرد بیانی است که دائم تداعیهای معانی در جای جای شعر، ذهن مخاطب را با خود درگیر میکند.
بیشک این «عرقریزان روح» و این کلنجار شاعرانه با پایان گرفتن شعر، خاطره دلنشین و خوشی برای مخاطب رقم خواهد زد؛ البته پرواضح است که بر حسب ادراک شاعرانه، سطح التذاذ معنوی و ادبی خاطرهانگیز برای مخاطبان متفاوت خواهد بود.
📗 آینه بیغبار (دفتر سوم)
✍🏻 سیدمهدی حسینی رکنآبادی
🌐 shereheyat.ir
✅ @ShereHeyat
#فاطمیه
#حضرت_فاطمه علیهاالسلام
#غزل
🔹دستمزد رسالت!🔹
پرواز آسمانی او را مَلک نداشت
ماهی که در اطاعت خورشید شک نداشت
سنگش زدند و دست ز افشای شب نَشُست
آن نور ناب واهمهای از محک نداشت
مهتاب زیر سیلی شب بود و آفتاب
حتی دو دست باز برای کمک نداشت
این بود دستمزد رسالت؟ زمینیان!
ای خلق خیره! دست محمد نمک نداشت؟
میپرسد از شما که چه کردید؟ مردمان
گلدان یاس باغچهٔ من ترَک نداشت
خورشید و ماه را به زمینی فروختند
ای کاش خاک تیرهٔ یثرب فدک نداشت
📝 #امید_مهدینژاد
🌐 shereheyat.ir/node/1038
✅ @ShereHeyat
شعر هیأت
#فاطمیه #حضرت_فاطمه علیهاالسلام #غزل 🔹دستمزد رسالت!🔹 پرواز آسمانی او را مَلک نداشت ماهی که در اطا
📜 بیان مجازی
🔹 یکی از راههای رسیدن به بیان شاعرانه و جذاب کردن اثر، فاصله گرفتن از زبان «خودکار» یعنی همان زبان گفتوگوی روزمره و رسیدن به بیانی مجازی است.
شاعر بهراحتی میتواند در مفهوم واژه و جمله تصرف کند و آن را با مفهومی مجازی و غیرحقیقی بهکار برد. شاعر هرچه بیشتر، از زبان حقیقی به سمت بیان مجازی حرکت کند و برای واژهها و عبارات، مفاهیمی تازه بیافریند اثر او رنگ و بوی بیشتری از شعر مییابد.
برای رسیدن به بیان مجازی میتوان از تشبیه (ادعای شباهت میان دو چیز) یا استعاره (ادعای یکسانی میان دو چیز) یا استفاده از تعابیر کنایی بهره برد.
در مصراع اول و دوم این بیت، به ترتیب تشبیه و استعاره بهکار رفته است:
روز مدینه چون شب تاریک تیره ماند
یک لحظه تا کبود، رخ آفتاب شد
(غلامرضا سازگار)
و در این بیت که تشبیه، استعاره و کنایه در بهترین شکل بهکار رفته است:
آتش خشم خانمانسوزش
پای صد شعله را به خانه کشید
(محمدعلی مجاهدی)
🔸معمولاً در کاربرد استعاره و کنایه، شاعران به این نکات توجه دارند:
۱. بین واژههای استعاری و احساس و ادراک شاعر رابطه منطقی وجود دارد. این نشانههای ادبی به نحوی انتخاب میشوند که بازتاب واکنشهای عاطفی شاعر نیز باشند.
مثلاً آینه و سنگ در این بیت، موضع فکری و عاطفی شاعر را مشخص میکند:
كاش در باران سنگ فتنه بر دیوار و در
سینۀ آیینه را میشد سپر، دیوار و در
(حسین اسرافیلی)
یا این بیت با کابرد «دیو» و «حور»:
دیو را با خانۀ انسیة الحورا چهکار؟
دود را با چشم خورشید جهانآرا چهکار؟
(غلامرضا سازگار)
و نیز «دریا» و «مرداب» در این بیت:
پشت در آمد بگوید، گوش عالم بشنود:
«ارث دریا بود آنچه قسمت مرداب شد»
(مرضیه نعیمامینی)
۲. واژههای استعاری بر اساس واژههای ملموس و حسی انتخاب میشود که مخاطب در ذهن خود با آن آشنایی ذهنی دارد.
۳. یکی از نتایج کاربرد استعاره، ایجاد کلنجار ذهنی برای مخاطب است تا با تلاش ذهنی بتواند از معنای مجازی به معنای حقیقی پی برد؛ در این مسیر بهتر است قرینههایی برای فهم استعاره وجود داشته باشد. مثلاً در بیت:
مهتاب زیر سیلی شب بود و آفتاب
حتی دو دست باز برای کمک نداشت
واژه «سیلی» قرینهای است که مفهوم دو واژه استعاری «مهتاب» و «شب» را رمزگشایی میکند.
۴. اگر شاعر بتواند استعاره و یا کنایه را به شکلی بهکار برد که حاوی هر دو مفهوم مجازی و حقیقی باشد، قطعاً اثر، جذابیت بیشتری خواهد داشت:
شب شهادت زهرا علی به خود میگفت:
«گل محمدی» من چه زود پرپر شد!
(زکریا اخلاقی)
🔹این غزل که با درونمایه مدح و رثای حضرت زهرای مرضیه(سلاماللهعلیها) و با محوریت تحلیل رفتار اهل مدینه سروده شده، با شگرد بیانی مجازی و استعاری به «آن» هنری خود دست یافته است.
استفاده از استعارههایی ازجنس هم (ماه، خورشید، نور ناب و مهتاب) در حکم فضاسازی شاعر است برای ارائه واکنشهای عاطفی خود در برابر رفتارهای شبزدگان؛ آنان که نور وجود حضرت زهرای مرضیه(سلاماللهعلیها) را تحمل نداشتند.
نکتهای که نباید از بیان آن غفلت ورزید، هدف شاعر از بیان مجازی و کاربرد استعاره و مجاز است. بیگمان شاعر در ارائه این غزل، دو دغدغه مهم داشته است:
الف) محتوا و چیستی سخن: ارائه تحلیلهای تاریخی با محوریت مظلومیت اهلبیت و شرح ستم دشمنان ایشان.
ب) نحوه بیان: ارائه محتوا به گونهای که اثر از حد و مرز شعر خارج نشود.
این تلاش ستودنی حتی در این بیت - که نسبت به دیگر ابیات از بیان هنری و شاعرانه بهره کمتری دارد- مشهود است:
این بود دستمزد رسالت؟ زمینیان!
ای خلق خیره! دست محمد نمک نداشت؟
تفاوت شاعران با نظمسرایان در همین انتخاب «نوع بیان» آشکار میشود.
📗 آینه بیغبار (دفتر سوم)
✍🏻 سیدمهدی حسینی رکنآبادی
🌐 shereheyat.ir
✅ @ShereHeyat
#فاطمیه
#حضرت_فاطمه علیهاالسلام
🔹تقدیر🔹
سالها پیش در این شهر، درختی بودم
یادگار کهن از دورۀ سختی بودم
هرگز از همهمۀ باد نمیلرزیدم
سایهپرودِ چه اقبال و چه بختی بودم
به برومندیِ من بود درختی کمتر
رشد میکردم و میشد تنهام محکمتر
من به آیندۀ خود روشن و خوشبین بودم
باغ را آینهای سبز به آیین بودم
روزها تشنۀ همصحبتیِ با خورشید
همهشب همنفسِ زهره و پروین بودم
ریشه در قلب زمین داشتم و سر به فلک
برگهایم گلِ تسبیح به لب، مثل ملَک
...ناگهان پیک خزان آمد و باد سردی
باغ شد صحنۀ طوفان بیابانگردی
در همان حال که احساس خطر میکردم،
نرم و آهسته ولی با تبر آمد مردی
تا به خود آمدم، از ریشه جدا کرد مرا
ضربههایش متوجّه به خدا کرد مرا
حالتی رفت که صد بار خدایا کردم
از خدا عاقبت خیر تمنّا کردم
گر چه از زخمِ تبر روی زمین افتادم
آسمانسِیر شدم، مرتبه پیدا کردم
از من سوختهدل بال و پری ساخته شد
کمکم از چوب من، آنروز دری ساخته شد
تا نگهبان سراپردۀ ماهم کردند،
هر چه «در» بود در آن کوچه، نگاهم کردند
از همان روز که سیمای علی را دیدم
همهشب تا به سحر چشم بهراهم کردند
مثل خود تشنۀ سیراب نمیدیدم من
این سعادت را در خواب نمیدیدم من
بارها شاهد رُخسار پیمبر بودم
مَحرم روز و شبِ ساقی کوثر بودم
تا علی پنجه به این حلقۀ در میافکند
بهخدا از همهٔ پنجرهها سر بودم
دستهای دو جگرگوشه که نازم میکرد،
غرق در زمزمه و راز و نیازم میکرد
به سرافرازی من نیست دری روی زمین
متبرّک شدم از بال و پر روحالامین
سایۀ وحی و نبوت به سرم بوده مدام
بهخدا عاقبت خیر، همین است همین
هر زمانی که روی پاشنه میچرخیدم
جلوۀ روشنی از نور خدا میدیدم
از کنار در، اگر فاطمه میکرد عبور
موج میزد به دلم آینه در آینه، نور
سبزپوشان فلَک، پشت سرش میگفتند
«قل هوالله احد»، چشم بد از روی تو دور
سورۀ کوثری و جلوۀ طاها داری
«آنچه خوبان همه دارند، تو تنها داری»
دیدم از روزنِ در، جلوۀ احساسش را
دست پرآبله و گردش دستاسش را
دیدهام در چمن سبز ولایت، هرروز
عطر اَنفاس بهشتی و گل یاسش را
زیر آن سقف گِلین، عرش فرود آمده بود
روح، همراه ملائک به درود آمده بود
هر گرفتار غمی، حلقه بر این در میزد
هر که از پای میافتاد به من سر میزد
آیۀ روشن تطهیر در این کوچه، مدام
شانه در شانۀ جبریلِ امین پر میزد
یک طرف شاهد نجوای یتیمان بودم
یک طرف محو شکوفایی ایمان بودم
من ندانستم از اوّل، که خطر در راه است
عمر این دلخوشی زودگذر کوتاه است
دارد این روز مبارک، شب هجران در پی
شب تنهایی ریحان رسولالله است
مانده بودم که چرا آینه را آه گرفت؟
یا پس از هجرت خورشید، چرا ماه گرفت؟
رفت پیغمبر و دیدم که ورق برگشته
مانده از باغ نبوت، گلِ پرپرگشته
مَهبط وحی جدا گِریَد و، جبریل جدا
مسجد و منبر و محراب و حرم، سرگشته
هست در آینۀ باغ خزاندیده، ملال
نیست هنگام اذان، صوت دلانگیز بلال
همه حیرتزده، افروختنم را دیدند
دیده بر صحن حرم دوختنم را دیدند
بیوفایان همه، آنروز تماشا کردند
از خدا بیخبران سوختنم را دیدند
سوختم تا مگر از آتش بیداد و حسد،
چشمزخمی به جگر گوشۀ یاسین نرسد
هیچ آتش به جهان این همه جانسوز نشد
شعله اینقدر، فراگیر و جهانسوز نشد
جگرم سوخت، ولی در عجبم از شهری،
که دلافسرده از این داغ توانسوز نشد
آه از این شعله که خاموش نگردد هرگز
داغ این باغ، فراموش نگردد هرگز
سوخت در آتشِ بیداد رگ و ریشه و پوست
پشت در این علی است و همۀ هستی اوست
یادم از غفلت خویش آمد و با خود گفتم
حیف آن روز به نجّار نگفتم، ای دوست:
تو که در قامت من صبر و رضا را دیدی،
بر سر و سینۀ من میخ چرا کوبیدی؟
همه رفتند و به جا ماند درِ سوختهای
دفتری خاطره از آتشِ افروختهای
سالها طی شد از آن واقعۀ تلخ و، هنوز
هست در کوچه ما چشمِ به در دوختهای
تا بگویند در این خانه کسی میآید
«مژده، ای دل که مسیحا نفسی میآید»
📝 #محمدجواد_غفورزاده
🌐 shereheyat.ir/node/24
✅ @ShereHeyat
#فاطمیه
#حضرت_فاطمه علیهاالسلام
فرازی از یک #مثنوی
🔹یار علی🔹
پیغمبر و زهرا و حیدر یک وجودند
روز ازل تصویر یک آیینه بودند
این هر سه یک نورند و دارای سه اسماند
در اصل، یک روح مجرّد در سه جسماند
این بضعۀ طاهاست بلکه روح طاهاست
مرضیّه، زهرا، فاطمه، روحی فداهاست...
این آسمانِ آسمانها در زمین است
محکمترین رکن امیرالمؤمنین است...
مقصود حق در سورۀ کوثر جز او کیست؟
دخت رسول و همسر حیدر جز او کیست؟
تو کیستی افلاکی افلاکیانی
کز لطف و رحمت همنشین با خاکیانی
فردوس، مسکینِ در کاشانۀ توست
بارِ ولایت همچنان بر شانۀ توست...
آدم چو در امواج غم نام تو را گفت
ذات الهی توبۀ او را پذیرفت
تو کیستی؟ که ذات پاک بینیازت
نازد به اوج بینیازی بر نمازت
تو کیستی؟ که عقل کلّ گوید فدایت
یا دست بوسد یا که خیزد پیش پایت...
تو کیستی؟ که وحی جوشد از پیامت
بعد از نبی، جبریل گشته همکلامت
تو کیستی؟ که روز و شب ختم نبوّت
کرده زیارت خانهات را پنج نوبت
تو آفتابی و جهان دریایِ نورت
تو نخل نوری، قلب احمد کوهِ طورت
تو عصمة اللّهی و ما غرق گناهیم
تو چشم حقّی، ما اسیر یک نگاهیم
تو بیکران دریای رحمت، ما حُبابیم
تو مهری و ما ذرّههای بیحسابیم
روز قیامت روز وانفساست فردا
ای وای بر آنکس که بیزهراست فردا
ای وای بر آنان که عهدت را شکستند
هنگام استمدادِ تو ساکت نشستند...
باید بگویم فاطمه یار علی بود
تا پای جان تنها طرفدار علی بود
شیعه جدا از آل پیغمبر نگردد
یک گام از راهی که رفته برنگردد
📝 #غلامرضا_سازگار
🌐 shereheyat.ir/node/3593
✅ @ShereHeyat
هدایت شده از احرار | هیأت و جهانیاندیشی
📌غزه گرفتار باران و سرما
پویش ملی جمعآوری کمک برای مردم مظلوم #غزه
🔹️بارندگیها در غزه بار دیگر چادرهای آوارگان را در طول روز زیر آب برده و کودکان فلسطینی در میان سرما و آبگرفتگی، با گریه و اضطراب شرایط دشواری را تجربه میکنند.
#گزارش_تصویری بعضی از اقدامات انجام شده در زمستان سال قبل👇
🛑 گزارش توزیع #پتو
مرحله اول
مرحله دوم
مرحله سوم
🛑 گزارش توزیع #چادر_اسکان
مرحله اول
مرحله دوم
مرحله سوم
مرحله چهارم
مرحله پنجم
🛑 گزارش توزیع #شیرخشک
مرحله اول
مرحله دوم
مرحله سوم
مرحله چهارم
مرحله پنجم
مرحله ششم
مرحله هفتم
🛑 گزارش توزیع #پوشاک زمستانی
مرحله اول
مرحله دوم
مرحله سوم
📍لطفا رسانه باشید و از پرداخت هدايا حتی با مبالغ کم نیز دریغ نکنیم...
🇵🇸 شماره کارت و شماره شبا حساب اختصاصی
کمک به غزه:
5041721113532122
630700010001211322774001(با کلیک روی شماره کارت کپی میشود) بنام بنیادخیریه جامعهایمانیمشعر 📥 پاسخگویی به سوالات: @Hamiane_ghaze ☎️ 09128118362 🚩 جامعهایمانیمشعر ▫️@www1542org 🚩 احرار|هیأت و جهانیاندیشی ▫️https://eitaa.com/joinchat/2345468379C8708b302f7
«در» روزۀ آن سه روز در یادش ماند
آنجا که رسول «هَل اَتی» را میخواند
«در» دفتر خاطرات بود اما آه
آتش همۀ خاطرهها را سوزاند
📝 #عباس_همتی
✅ @ShereHeyat
#فاطمیه
#حضرت_فاطمه علیهاالسلام
#قصیده
🔹دریغ🔹
ستمگران همه از خشم، شعلهور بودند
به خون چلچله از تیغ تشنهتر بودند...
همان گروه که با دعوی مسلمانی
اسیر پنجۀ تزویر و زور و زر بودند
همان گروه که از فیض صحبت معصوم
به زعم خود، همه اصحاب معتبر بودند
اگر نبود طلوع ستارۀ اسلام
هنوز در طلب کفر، رهسپر بودند
اگر نبود فروغ هدایت نبوی
هنوز دشمن خونریز یکدگر بودند
بهار وحی که چشم از جهان فرو میبست
معاشران گل، از غصه خونجگر بودند
هنوز روی زمین بود چلچراغ امید
که این گروه در اندیشۀ دگر بودند
در سقیفه گشودند و چشم دل بستند
تمام مدعیانی که فتنهگر بودند
چه زود خاطرههای غدیر رفت از یاد
چه زود در پی ایجاد شور و شر بودند
برای بستن دست برادر خورشید
سپیدهدم دَم دروازۀ سحر بودند
خدا گواست که در کوچۀ بنیهاشم
ز قدر و حرمت آن خانه، باخبر بودند
ولی دریغ که آن دستهای نامحرم
برای چیدن گل، همدم تبر بودند
بَدا به حال کسانی که روز غارت باغ
سکوت کرده و تنها نظارهگر بودند
کسی نگفت که نوغنچههای یاس کبود
درختِ طیبۀ وحی را ثمر بودند
کسی نگفت که این آیههای نورانی
برای شوکت اسلام، بال و پر بودند...
شکست شاخۀ طوبی در آستانۀ در،
و خلق، شاهد الماسهای تر بودند
به جز حمایت از باغبان چه میکردند؟
سهچار غنچه و یک گل، که پشت در بودند...
📝 #محمدجواد_غفورزاده
🌐 shereheyat.ir/node/3526
✅ @ShereHeyat
#فاطمیه
#حضرت_فاطمه علیهاالسلام
فرازی از یک #مثنوی
🔹احرام آیینه🔹
آتش باطل همه افروختند
بیشتر از در، دل حق سوختند
آدمی در صورت و، شیطانسرشت،
دوزخی افروخت، بر باغ بهشت...
شعلهها تا دامن ناهید رفت
دودِ در، در دیدۀ خورشید رفت...
زد به جان آتش مرا افسردنت
با جسارت سوی مسجد بردنت
دیدمت تنها میان دشمنان
با سلیمان، کینۀ اهریمنان
دیدم آنجا بازی تقدیر را
روبَهی بستهست دست شیر را
گفتم ای حقِّ نمک نشناخته!
دین عَلَم کرده به قرآن تاخته!
ای تو قلب قبله خونکرده! چرا؟
سوی مسجد میکشانی قبله را؟
هر که باشد اهل قبله، گو بیا
قبله این است و منم قبلهنما
آنکه آمد از درون قبله، اوست
تا بدانند اوست مغز و کعبه، پوست
قبله، بهر قبله باشد روی او
کعبه، قامت بسته بر اَبروی او
اختیار از اوست گرچه جبر، بست
تو نبستی دست او را، صبر بست...
نیست سرپیچی از او، در حَدّ شمس
شاهد من، ماجرای رَدّ شمس
اینکه بستی دست او را حیدر است
فاتح بَدر و حُنین و خیبر است
دستهایی را که صدها بت شکست
کس نمیبندد به غیر از بُتپرست
ذوالفقار خود اگر بیرون کِشد
مرگتان از خون مگر بیرون کِشد
گر به آتش حکم او لَب تر کند
خشک و تر را جمله خاکستر کند
چشمهاتان دیده در هر کارزار
بوده از این یَد، یلان را کار، زار
او کلید فتحها در مُشت داشت
او زِرِه در جنگها بیپُشت داشت
دست او بُتخانهها را پاک کرد
اِسمِ بُت با جِسم بُت، در خاک کرد...
::
خویش را دیدم چو از کعبه جدا
خانه، مَروِه کردم و مَسجد، صفا
یافتم میقات من پشت دَر است
حفظ «رَبُّ الْبَیت» از حج برتر است
رَمی شیطان کردم از اَمرِ جلیل
تا بگیرم کعبه از اصحاب فیل
بسته بودم پشت در، اِحرام خود
رَهسپَر کردم به مسجد، گام خود
سعی کردم تا نماند فاصله
از صفا تا مَروِه کردم هَروَله
گفتم او شمع است و من پَروانهام
برنگردم بی علی در خانهام
حجّ من، رخسار حیدر دیدن است
طوف من، دور علی گردیدن است
آن قَدَر ای قبلۀ بیتالحرام
دُورِ تو گشتم که شد حَجّم، تمام...
📝 #علی_انسانی
🌐 shereheyat.ir/node/1190
✅ @ShereHeyat
#فاطمیه
#حضرت_فاطمه علیهاالسلام
#غزل
🔹فاطمه🔹
در خانهای که خیر بشر گفت: فاطمه
خورشید و ماه، شام و سحر گفت: فاطمه
از کوچهای که بود در آن خانۀ علی
هر گه نبی نمود گذر گفت: فاطمه
احمد که گفت در شب معراج: یا علی
هنگام آمدن ز سفر گفت: فاطمه
از فطرت خدایی او خلق شد جهان
حور و فرشته، جن و بشر گفت: فاطمه
عالم میان خوف و خطر گفت: یا علی
مولا میان خوف و خطر گفت: فاطمه
دیوار خون شد از غم و... در، سوخت از حیا
دیوار گفت: فاطمه، در گفت: فاطمه
هر دل که سوخت از غم مظلومی علی
هر قدر گشت سوختهتر گفت: فاطمه
📝 #محمدسعید_میرزایی
✅ @ShereHeyat
#فاطمیه
#حضرت_فاطمه علیهاالسلام
#غزل
🔹مادرِ هستی🔹
حتی نسیم با ادب اینجا وزیده است
خورشید، نور تازه از این خانه چیده است
جایی که ابرهای جهان نیز با وضو
هر بار روی پنجرۀ آن چکیده است
جایی که قلب کوچک دنیا تمام عمر
تنها به عشق خانۀ زهرا تپیده است
از عطر و بوی سفره زهراست بیگمان
نانی اگر به سفرهٔ انسان رسیده است
ای کینه! با لگد در این خانه را نزن!
این خانه خنده بر لبمان آفریده است
از ترس شعلهها، درِ خانه شتابناک
خود را به سوی مادر هستی کشیده است
دارد برای فاطمه خون گریه میکند
میخی که آه سینۀ او را شنیده است..
📝 #علی_گلی_حسینآبادی
✅ @ShereHeyat