eitaa logo
شعر هیأت
16.6هزار دنبال‌کننده
1.6هزار عکس
285 ویدیو
31 فایل
مؤسسهٔ فرهنگی هنری «شعر هیأت» شناسهٔ ملی: ۱۴۰۱۴۶۷۲۶۹۹ 🚩 شعر هیأت ✅ eitaa.com/ShereHeyat 🚩 شعر هیأت | نوحه و سرود ✅ eitaa.com/ShereHeyat_Nohe 🚩 شعر هیأت | کودک و نوجوان ✅ eitaa.com/ShereHeyat_Nojavan
مشاهده در ایتا
دانلود
شعر هیأت
#فاطمیه #حضرت_فاطمه علیهاالسلام #غزل 🔹دستمزد رسالت!🔹 پرواز آسمانی او را مَلک نداشت ماهی که در اطا
📜 بیان مجازی 🔹 یکی از راه‌های رسیدن به بیان شاعرانه و جذاب کردن اثر، فاصله گرفتن از زبان «خودکار» یعنی همان زبان گفت‌وگوی روزمره و رسیدن به بیانی مجازی است. شاعر به‌راحتی می‌تواند در مفهوم واژه و جمله تصرف کند و آن را با مفهومی مجازی و غیرحقیقی به‌کار برد. شاعر هرچه بیشتر، از زبان حقیقی به سمت بیان مجازی حرکت کند و برای واژه‌ها و عبارات، مفاهیمی تازه بیافریند اثر او رنگ و بوی بیشتری از شعر می‌یابد. برای رسیدن به بیان مجازی می‌‌توان از تشبیه (ادعای شباهت میان دو چیز) یا استعاره (ادعای یکسانی میان دو چیز) یا استفاده از تعابیر کنایی بهره برد. در مصراع اول و دوم این بیت، به ترتیب تشبیه و استعاره به‌کار رفته است: روز مدینه چون شب تاریک تیره ماند یک لحظه تا کبود، رخ آفتاب شد (غلامرضا سازگار) و در این بیت که تشبیه، استعاره و کنایه در بهترین شکل به‌کار رفته است: آتش خشم خانمان‌سوزش پای صد شعله را به خانه کشید (محمدعلی مجاهدی) 🔸معمولاً در کاربرد استعاره و کنایه، شاعران به این نکات توجه دارند: ۱. بین واژه‌های استعاری و احساس و ادراک شاعر رابطه منطقی وجود دارد. این نشانه‌های ادبی به نحوی انتخاب می‌شوند که بازتاب واکنش‌های عاطفی شاعر نیز باشند. مثلاً آینه و سنگ در این بیت، موضع فکری و عاطفی شاعر را مشخص می‌کند: كاش در باران سنگ فتنه بر دیوار و در سینۀ آیینه را می‌شد سپر، دیوار و در (حسین اسرافیلی) یا این بیت با کابرد «دیو» و «حور»: دیو را با خانۀ انسیة الحورا چه‌کار؟ دود را با چشم خورشید جهان‌آرا چه‌کار؟ (غلامرضا سازگار) و نیز «دریا» و «مرداب» در این بیت: پشت در آمد بگوید، گوش عالم بشنود: «ارث دریا بود آنچه قسمت مرداب شد» (مرضیه نعیمامینی) ۲. واژه‌های استعاری بر اساس واژه‌های ملموس و حسی انتخاب می‌شود که مخاطب در ذهن خود با آن آشنایی ذهنی دارد. ۳. یکی از نتایج کاربرد استعاره، ایجاد کلنجار ذهنی برای مخاطب است تا با تلاش ذهنی بتواند از معنای مجازی به معنای حقیقی پی برد؛ در این مسیر بهتر است قرینه‌هایی برای فهم استعاره وجود داشته باشد. مثلاً در بیت: مهتاب زیر سیلی شب بود و آفتاب حتی دو دست باز برای کمک نداشت واژه «سیلی» قرینه‌ای است که مفهوم دو واژه استعاری «مهتاب» و «شب» را رمزگشایی می‌کند. ۴. اگر شاعر بتواند استعاره و یا کنایه را به شکلی به‌کار برد که حاوی هر دو مفهوم مجازی و حقیقی باشد، قطعاً اثر، جذابیت بیشتری خواهد داشت: شب شهادت زهرا علی به خود می‌گفت: «گل محمدی» من چه زود پرپر شد! (زکریا اخلاقی) 🔹این غزل که با درون‌مایه مدح و رثای حضرت زهرای مرضیه(سلام‌الله‌علیها) و با محوریت تحلیل رفتار اهل مدینه سروده شده، با شگرد بیانی مجازی و استعاری به «آن» هنری خود دست یافته است. استفاده از استعاره‌هایی ازجنس هم (ماه، خورشید، نور ناب و مهتاب) در حکم فضاسازی شاعر است برای ارائه واکنش‌های عاطفی خود در برابر رفتارهای شب‌زدگان؛ آنان که نور وجود حضرت زهرای مرضیه(سلام‌الله‌علیها) را تحمل نداشتند. نکته‌ای که نباید از بیان آن غفلت ورزید، هدف شاعر از بیان مجازی و کاربرد استعاره و مجاز است. بی‌گمان شاعر در ارائه این غزل، دو دغدغه مهم داشته است: الف) محتوا و چیستی سخن: ارائه تحلیل‌های تاریخی با محوریت مظلومیت اهل‌بیت و شرح ستم دشمنان ایشان. ب) نحوه بیان: ارائه محتوا به گونه‌ای که اثر از حد و مرز شعر خارج نشود. این تلاش ستودنی حتی در این بیت - که نسبت به دیگر ابیات از بیان هنری و شاعرانه بهره کمتری دارد- مشهود است: این بود دستمزد رسالت؟ زمینیان! ای خلق خیره! دست محمد نمک نداشت؟ تفاوت شاعران با نظم‌سرایان در همین انتخاب «نوع بیان» آشکار می‌شود. 📗 آینه بی‌غبار (دفتر سوم) ✍🏻 سیدمهدی حسینی رکن‌آبادی 🌐 shereheyat.ir ✅ @ShereHeyat
علیهاالسلام 🔹تقدیر🔹 سال‌ها پیش در این شهر، درختی بودم یادگار کهن از دورۀ سختی بودم هرگز از همهمۀ باد نمی‌لرزیدم سایه‌پرودِ چه اقبال و چه بختی بودم به برومندیِ من بود درختی کم‌تر رشد می‌کردم و می‌شد تنه‌ام محکم‌تر من به آیندۀ خود روشن و خوش‌بین بودم باغ را آینه‌ای سبز به‌ آیین بودم روزها تشنۀ هم‌صحبتیِ با خورشید همه‌شب هم‌نفسِ زهره و پروین بودم ریشه در قلب زمین داشتم و سر به فلک برگ‌هایم گلِ تسبیح به لب، مثل ملَک ...ناگهان پیک خزان آمد و باد سردی باغ شد صحنۀ طوفان بیابان‌گردی در همان حال که احساس خطر می‌کردم، نرم و آهسته ولی با تبر آمد مردی تا به خود آمدم، از ریشه جدا کرد مرا ضربه‌هایش متوجّه به خدا کرد مرا حالتی رفت که صد بار خدایا کردم از خدا عاقبت خیر تمنّا کردم گر چه از زخمِ تبر روی زمین افتادم آسمان‌سِیر شدم، مرتبه پیدا کردم از من سوخته‌دل بال و پری ساخته شد کم‌کم از چوب من، آن‌روز دری ساخته شد تا نگهبان سراپردۀ ماهم کردند، هر چه «در» بود در آن کوچه، نگاهم کردند از همان روز که سیمای علی را دیدم همه‌شب تا به سحر چشم به‌راهم کردند مثل خود تشنۀ سیراب نمی‌دیدم من این سعادت را در خواب نمی‌دیدم من بارها شاهد رُخسار پیمبر بودم مَحرم روز و شبِ ساقی کوثر بودم تا علی پنجه به این حلقۀ در می‌افکند به‌خدا از همهٔ پنجره‌ها سر بودم دست‌های دو جگر‌گوشه که نازم می‌کرد، غرق در زمزمه و راز و نیازم می‌کرد به سرافرازی من نیست دری روی زمین متبرّک شدم از بال و پر روح‌الامین سایۀ وحی و نبوت به سرم بوده مدام به‌خدا عاقبت خیر، همین است همین هر زمانی که روی پاشنه می‌چرخیدم جلوۀ روشنی از نور خدا می‌دیدم از کنار در، اگر فاطمه می‌کرد عبور موج می‌زد به دلم آینه در آینه، نور سبزپوشان فلَک، پشت سرش می‌گفتند «قل هو‌الله احد»، چشم بد از روی تو دور سورۀ کوثری و جلوۀ طاها داری «آنچه خوبان همه دارند، تو تنها داری» دیدم از روزنِ در، جلوۀ احساسش را دست پرآبله و گردش دستاسش را دیده‌ام در چمن سبز ولایت، هرروز عطر اَنفاس بهشتی و گل یاسش را زیر آن سقف گِلین، عرش فرود آمده بود روح، همراه ملائک به درود آمده بود هر گرفتار غمی، ‌حلقه بر این در می‌زد هر که از پای می‌افتاد به من سر می‌زد آیۀ روشن تطهیر در این کوچه، مدام شانه در شانۀ جبریلِ امین پر می‌زد یک طرف شاهد نجوای یتیمان بودم یک طرف محو شکوفایی ایمان بودم من ندانستم از اوّل، که خطر در راه ‌است عمر این دل‌خوشی زودگذر کوتاه ‌است دارد این روز مبارک، شب هجران در پی شب تنهایی ریحان رسول‌الله ‌است مانده بودم که چرا آینه را آه گرفت؟ یا پس از هجرت خورشید، چرا ماه گرفت؟ رفت پیغمبر و دیدم که ورق برگشته مانده از باغ نبوت، گلِ پرپر‌گشته مَهبط وحی جدا گِریَد و، جبریل جدا مسجد و منبر و محراب و حرم، سرگشته هست در آینۀ باغ خزان‌دیده، ملال نیست هنگام اذان، صوت دل‌انگیز بلال همه حیرت‌زده، افروختنم را دیدند دیده بر صحن حرم دوختنم را دیدند بی‌وفایان همه، آن‌روز تماشا کردند از خدا بی‌خبران سوختنم را دیدند سوختم تا مگر از آتش بیداد و حسد، چشم‌زخمی ‌به جگر گوشۀ یاسین نرسد هیچ آتش به جهان این همه جان‌سوز نشد شعله این‌قدر، فراگیر و جهان‌سوز نشد جگرم سوخت، ولی در عجبم از شهری، که دل‌افسرده از این داغ توان‌سوز نشد آه از این شعله که خاموش نگردد هرگز داغ این باغ، فراموش نگردد هرگز سوخت در آتشِ بیداد رگ و ریشه و پوست پشت در این علی است و همۀ هستی اوست یادم از غفلت خویش آمد و با خود گفتم حیف آن روز به نجّار نگفتم، ای دوست: تو که در قامت من صبر و رضا را دیدی، بر سر و سینۀ من میخ چرا کوبیدی؟ همه رفتند و به جا ماند درِ سوخته‌ای دفتری خاطره از آتشِ افروخته‌ای سال‌ها طی شد از آن واقعۀ تلخ و، هنوز هست در کوچه ما چشمِ به در دوخته‌ای تا بگویند در این خانه کسی می‌آید «مژده، ای دل که مسیحا نفسی می‌آید» 📝 🌐 shereheyat.ir/node/24 ✅ @ShereHeyat
علیهاالسلام فرازی از یک 🔹یار علی🔹 پیغمبر و زهرا و حیدر یک وجودند روز ازل تصویر یک آیینه بودند این هر سه یک نورند و دارای سه اسم‌اند در اصل، یک روح مجرّد در سه جسم‌اند این بضعۀ طاهاست بلکه روح طاهاست مرضیّه، زهرا، فاطمه، روحی فداهاست... این آسمانِ آسمان‌ها در زمین است محکم‌ترین رکن امیرالمؤمنین است... مقصود حق در سورۀ کوثر جز او کیست؟ دخت رسول و همسر حیدر جز او کیست؟ تو کیستی افلاکی افلاکیانی کز لطف و رحمت هم‌نشین با خاکیانی فردوس، مسکینِ در کاشانۀ توست بارِ ولایت همچنان بر شانۀ توست... آدم چو در امواج غم نام تو را گفت ذات الهی توبۀ او را پذیرفت تو کیستی؟ که ذات پاک بی‌نیازت نازد به اوج بی‌نیازی بر نمازت تو کیستی؟ که عقل کلّ گوید فدایت یا دست بوسد یا که خیزد پیش پایت... تو کیستی؟ که وحی جوشد از پیامت بعد از نبی، جبریل گشته هم‌کلامت تو کیستی؟ که روز و شب ختم نبوّت کرده زیارت خانه‌ات را پنج نوبت تو آفتابی و جهان دریایِ نورت تو نخل نوری، قلب احمد کوهِ طورت تو عصمة اللّهی و ما غرق گناهیم تو چشم حقّی، ما اسیر یک نگاهیم تو بی‌کران دریای رحمت، ما حُبابیم تو مهری و ما ذرّه‌های بی‌حسابیم روز قیامت روز وانفساست فردا ای وای بر آن‌کس که بی‌زهراست فردا ای وای بر آنان که عهدت را شکستند هنگام استمدادِ تو ساکت نشستند... باید بگویم فاطمه یار علی بود تا پای جان تنها طرفدار علی بود شیعه جدا از آل پیغمبر نگردد یک گام از راهی که رفته برنگردد 📝 🌐 shereheyat.ir/node/3593 ✅ @ShereHeyat
📌غزه گرفتار باران و سرما پویش ملی جمع‌آوری کمک برای مردم مظلوم 🔹️بارندگی‌ها در غزه بار دیگر چادرهای آوارگان را در طول روز زیر آب برده و کودکان فلسطینی در میان سرما و آب‌گرفتگی، با گریه و اضطراب شرایط دشواری را تجربه می‌کنند. بعضی از اقدامات انجام شده در زمستان سال قبل👇 🛑 گزارش توزیع مرحله اول مرحله دوم مرحله سوم 🛑 گزارش توزیع مرحله اول مرحله دوم مرحله سوم مرحله چهارم مرحله پنجم 🛑 گزارش توزیع مرحله اول مرحله دوم مرحله سوم مرحله چهارم مرحله پنجم مرحله ششم مرحله هفتم 🛑 گزارش توزیع زمستانی مرحله اول مرحله دوم مرحله سوم 📍لطفا رسانه باشید و از پرداخت هدايا حتی با مبالغ کم نیز دریغ نکنیم... 🇵🇸 شماره کارت و شماره شبا حساب اختصاصی کمک به غزه:
5041721113532122
630700010001211322774001
(با کلیک روی شماره کارت کپی میشود) بنام بنیادخیریه جامعه‌ایمانی‌مشعر 📥 پاسخ‌گویی به سوالات: @Hamiane_ghaze ☎️ 09128118362 🚩 جامعه‌ایمانی‌مشعر ▫️@www1542org 🚩 احرار|هیأت و جهانی‌اندیشی ▫️https://eitaa.com/joinchat/2345468379C8708b302f7
«در» روزۀ آن سه روز در یادش ماند آنجا که رسول «هَل اَتی» را می‌خواند «در» دفتر خاطرات بود اما آه آتش همۀ خاطره‌ها را سوزاند 📝 ✅ @ShereHeyat
علیهاالسلام 🔹دریغ🔹 ستم‌گران همه از خشم، شعله‌ور بودند به خون چلچله از تیغ تشنه‌تر بودند... همان گروه که با دعوی مسلمانی اسیر پنجۀ تزویر و زور و زر بودند همان گروه که از فیض صحبت معصوم به زعم خود، همه اصحاب معتبر بودند اگر نبود طلوع ستارۀ اسلام هنوز در طلب کفر، ره‌سپر بودند اگر نبود فروغ هدایت نبوی هنوز دشمن خون‌ریز یکدگر بودند بهار وحی که چشم از جهان فرو می‌بست معاشران گل، از غصه خون‌جگر بودند هنوز روی زمین بود چلچراغ امید که این گروه در اندیشۀ دگر بودند در سقیفه گشودند و چشم دل بستند تمام مدعیانی که فتنه‌گر بودند چه زود خاطره‌های غدیر رفت از یاد چه زود در پی ایجاد شور و شر بودند برای بستن دست برادر خورشید سپیده‌دم دَم دروازۀ سحر بودند خدا گواست که در کوچۀ بنی‌هاشم ز قدر و حرمت آن خانه، باخبر بودند ولی دریغ که آن دست‌های نامحرم برای چیدن گل، همدم تبر بودند بَدا به حال کسانی که روز غارت باغ سکوت کرده و تنها نظاره‌گر بودند کسی نگفت که نوغنچه‌های یاس کبود درختِ طیبۀ وحی را ثمر بودند کسی نگفت که این آیه‌های نورانی برای شوکت اسلام، بال و پر بودند... شکست شاخۀ طوبی در آستانۀ در، و خلق، شاهد الماس‌های تر بودند به جز حمایت از باغبان چه می‌کردند؟ سه‌چار غنچه و یک گل، که پشت در بودند... 📝 🌐 shereheyat.ir/node/3526 ✅ @ShereHeyat
علیهاالسلام فرازی از یک 🔹احرام آیینه🔹 آتش باطل همه افروختند بیشتر از در، دل حق سوختند آدمی در صورت و، شیطان‌سرشت، دوزخی افروخت، بر باغ بهشت... شعله‌ها تا دامن ناهید رفت دودِ در، در دیدۀ خورشید رفت... زد به جان آتش مرا افسردنت با جسارت سوی مسجد بردنت دیدمت تنها میان دشمنان با سلیمان، کینۀ اهریمنان دیدم آنجا بازی تقدیر را روبَهی بسته‌ست دست شیر را گفتم ای حقِّ نمک نشناخته! دین عَلَم کرده به قرآن تاخته! ای تو قلب قبله خون‌کرده! چرا؟ سوی مسجد می‌کشانی قبله را؟ هر که باشد اهل قبله، گو بیا قبله این است و منم قبله‌نما آن‌که آمد از درون قبله، اوست تا بدانند اوست مغز و کعبه، پوست قبله، بهر قبله باشد روی او کعبه، قامت بسته بر اَبروی او اختیار از اوست گرچه جبر، بست تو نبستی دست او را، صبر بست... نیست سرپیچی از او، در حَدّ شمس شاهد من، ماجرای رَدّ شمس اینکه بستی دست او را حیدر است فاتح بَدر و حُنین و خیبر است دست‌هایی را که صدها بت شکست کس نمی‌بندد به غیر از بُت‌پرست ذوالفقار خود اگر بیرون کِشد مرگتان از خون مگر بیرون کِشد گر به آتش حکم او لَب تر کند خشک و تر را جمله خاکستر کند چشم‌هاتان دیده در هر کارزار بوده از این یَد، یلان را کار، زار او کلید فتح‌ها در مُشت داشت او زِرِه در جنگ‌ها بی‌پُشت داشت دست او بُتخانه‌ها را پاک کرد اِسمِ بُت با جِسم بُت، در خاک کرد... :: خویش را دیدم چو از کعبه جدا خانه، مَروِه کردم و مَسجد، صفا یافتم میقات من پشت دَر است حفظ «رَبُّ ‌الْبَیت» از حج برتر است رَمی شیطان کردم از اَمرِ جلیل تا بگیرم کعبه از اصحاب فیل بسته بودم پشت در، اِحرام خود رَهسپَر کردم به مسجد، گام خود سعی کردم تا نماند فاصله از صفا تا مَروِه کردم هَروَله گفتم او شمع است و من پَروانه‌ام برنگردم بی علی در خانه‌ام حجّ من، رخسار حیدر دیدن است طوف من، دور علی گردیدن است آن قَدَر ای قبلۀ بیت‌الحرام دُورِ تو گشتم که شد حَجّم، تمام... 📝 🌐 shereheyat.ir/node/1190 ✅ @ShereHeyat
علیهاالسلام 🔹فاطمه🔹 در خانه‌ای که خیر بشر گفت: فاطمه خورشید و ماه، شام و سحر گفت: فاطمه از کوچه‌ای که بود در آن خانۀ علی هر گه نبی نمود گذر گفت: فاطمه احمد که گفت در شب معراج: یا علی هنگام آمدن ز سفر گفت: فاطمه از فطرت خدایی او خلق شد جهان حور و فرشته، جن و بشر گفت: فاطمه عالم میان خوف و خطر گفت: یا علی مولا میان خوف و خطر گفت: فاطمه دیوار خون شد از غم و... در، سوخت از حیا دیوار گفت: فاطمه، در گفت: فاطمه هر دل که سوخت از غم مظلومی علی هر قدر گشت سوخته‌تر گفت: فاطمه 📝 ✅ @ShereHeyat
علیهاالسلام 🔹مادرِ هستی🔹 حتی نسیم با ادب اینجا وزیده است خورشید، نور تازه از این خانه چیده است جایی که ابرهای جهان نیز با وضو هر بار روی پنجرۀ آن چکیده است جایی که قلب کوچک دنیا تمام عمر تنها به عشق خانۀ زهرا تپیده است از عطر و بوی سفره زهراست بی‌گمان نانی اگر به سفرهٔ انسان رسیده است ای کینه! با لگد در این خانه را نزن! این خانه خنده بر لبمان آفریده است از ترس شعله‌ها، درِ خانه شتابناک خود را به سوی مادر هستی کشیده است دارد برای فاطمه خون گریه می‌کند میخی که آه سینۀ او را شنیده است.. 📝 ✅ @ShereHeyat
علیهاالسلام 🔹آه از این شعله...🔹 عالمى سوخته از آتش آهِ من و توست این در سوخته تا حشر گواهِ من و توست غربتم را همه دیدند و تماشا کردند بی‌پناهی فقط انگار پناهِ من و توست کوچه آن روز پر از دیدۀ نامحرم بود همۀ روضه نهان بین نگاهِ من و توست صورت نیلی تو از نفس انداخت مرا گرچه زهرای من این اول راهِ من و توست آه از این شعله که خاموش نگردد دیگر آه از آن روز که بر نی سر ماهِ من و توست 📝 ✅ @ShereHeyat
نام تو را نوشتم و پشت جهان شکست آهسته از غم تو زمین و زمان شکست پرسید آسمان چه نوشتی که اینچنین... گفتم که فاطمه، کمر آسمان شکست هجده بهار دیدی و در سوگ تو دلم بعد از هزار و سیصد و چندین خزان شکست ای دل بسوز و بشکن! تا باورت شود حتماً دری که سوخته را، می‌توان شکست بانوی نور در دلتان رنگی از خداست زیباتر است بر قد رنگین کمان، شکست با هر دری که بعد نگاه تو باز شد انگار در گلوی علی استخوان شکست 📝 🌐 shereheyat.ir/node/4452 ✅ @ShereHeyat
علیهاالسلام 🔹کوچه‌های حادثه🔹 دیگر نبود فرصتِ راز و نیاز هم حتی شکسته بود دلِ جانماز هم درهم شکست پنجرۀ نیمه‌باز هم تا از شما اجازه بگیرم که باز هم، با شعر بال و پر بزنم در هوایتان مادر اجازه هست بمیرم برایتان؟ تا گرگ‌های برّه‌نما محترم شدند مردان مرد در صف پیکار کم شدند بر دوری از مسیر علی هم‌قسم شدند چون بی‌اجازه وارد صحنِ حرم شدند دیوار و در حجاب شما شد که ناگهان یک رشته کوه با عظمت را کشان‌کشان، از کوچه‌های حادثه بردند و بی‌قرار می‌سوخت از هجوم خزان، قامت بهار یک چشم سوی مسجد و یک چشم سوی یار افتاده بود از نفس انگار ذوالفقار داغت اگر که بر دل مولا نمی‌نشست شاید که ذوالفقار هم از پا نمی‌نشست بعد از تو شهر آینه‌ها رو سیاه ماند یک عمر گریه‌های علی ماند و چاه ماند از بس بساط بی‌کسی‌اش رو به راه ماند نهج‌البلاغه ماند و دعا ماند و آه ماند دریای ِدرد در دلِ نهج‌البلاغه است داغِ تو شرح کامل نهج‌البلاغه است... احساس می‌کنم که دوباره محرم است با سیلِ اشک، فاصله‌ام با شما کم است حتی میان سفره به جای نمک، غم است آری عزایِ مادر گل‌های عالم است حبل‌المتین که رشته‌ای از چادر شماست فرهنگ نانوشته‌ای از چادر شماست این رد پای کوچِ پرستوست در بقیع شب‌گریه‌های لالۀ شب‌بوست در بقیع از هر چه بگذرم، سخنِ اوست در بقیع حالا چقدر حرف دوپهلوست در بقیع پهلوی درد‌های تو، دنیا چه کوچک است با آن همه شکوه، تماشا، چه کوچک است... 📝 🌐 shereheyat.ir/node/1978 ✅ @ShereHeyat