✿گناه بنده و دوام فیض الهى پس از آنكه لطف خدا را در اجازه حضور دادن برشمرد، آنگاه درخواست بخشش مى‌كند و به ذكر صفات الهى و بیان حاجات خود مى‌پردازد: فَاسْمَعْ یا سمیعُ مِدْحَتی وَ اَجِبْ یارَحیمُ دَعْوَتَی وَاَقِلْ یا غَفُورُ عَثْرَتی؛ پس اى خداى شنوا، سپاس مرا بپذیر و اى خداى مهربان، خواسته ام را اجابت كن و اى خداى آمرزنده، از لغزشم در گذر. تمام اعضاى انسان، از چشم و گوش و سایر اعضاى ظاهرى تا قلب او، همه معصیت خدا مى‌كنند؛ با همان نعمتهایى كه خدا به انسان ارزانى داشته است، به جنگ او مى‌رود و او را معصیت مى‌كند. اكنون چنین بنده اى مى‌خواهد با خدا انس بگیرد و خواسته هایش را مطرح كند، امید اجابت هم دارد! چنین توقعى كه انسان از خدا دارد با رفتار و گناهان او سازگار نیست، جا دارد كه خدا چنین بنده اى را از خود براند و به دلیل معصیتهایش او را فراموش كند؛ اما نه تنها خدا بنده اش را از درگاه خود طرد نمى‌كند و دست رد به سینه اش نمى‌زند، بلكه از او دعوت مى‌كند كه به نزد او برود. در حدیث قدسى وارد شده است: «لَو عَلِمَ المُدْبِرُونَ عَنّی كَیْفَ اِشْتیاقی بِهِمْ لَماتُوا شَوْقاً»؛ ✨اگر بندگان گنه‌كار من بدانند كه چقدر مشتاق توبه و بازگشت آنان هستم، از شدت شوق مى‌میرند.✨ آرى، اگر انسان درست دقت كند، در مى‌یابد كه این بزرگترین لطف خداست كه به بنده گنهكار خود اجازه مى‌دهد تا از او درخواست كند و خواسته هاى او را نیز اجابت مى‌كند. 📚 #بر_درگاه_دوست 🕋 #فرازهایی_از_دعای_افتتاح 📑 #پارت۴ متن و صوت دعای افتتاح رسانه مستند صوتی شنود

✿حقیقت دعا در توجه قلبى به خدا ✨دعا تنها تلفظ برخى كلمات و مراعات آدابى خاص نیست، حقیقت و روح دعا توجه قلبى انسان به خداوند متعال است. شدت و دامنه این توجه به میزان محبت و معرفت انسان به خدا بستگى دارد. پیش از دعا و نیز در حال دعا انسان باید صفات خدا، بویژه آن صفاتى را كه در متن دعا به آنها اشاره شده است و لطف و نعمتهایى را كه خدا به انسان عنایت فرموده، مورد نظر قرار دهد تا بهتر بتواند رابطه خود را با خدا درك نماید و حضور قلب بیشترى كسب كند.✨ 🔹️یادآورى نعمتهاى خدا ✍️ در دعاى شریف «افتتاح» پس از تذكر این نكته لطیف و دقیق، كه خدایا تو بر ما منت نهادى و اجازه فرمودى تا با تو سخن بگوییم، به یادآورى نعمتهاى گوناگون خدا مى‌پردازد كه غالبا انسان از آنها غافل است. دسته اى از نعمتها به گونه اى است كه اگر اندكى درباره آنها تفكر كنیم به اهمیت آنها پى مى‌بریم و هر قدر معلومات و دانش ما افزون گردد تأثیر و جایگاه آنها را در زندگى خود بیشتر درك مى‌كنیم و ارزش آنها را بهتر مى‌فهمیم. اما دسته اى دیگر نیاز به توجه عمیقتر دارد. از جمله نعمتهایى كه غالبا انسان از آن غافل است، نعمت دفع و رفع بلاها و گرفتاریهاست، چه انسان به گرفتارى مبتلا گردد و خدا وى را نجات بخشد و چه پیش از گرفتارى بلا را از او دفع نماید. مى‌فرماید: فَكَمْ یا اِلهى مِنْ كُرْبَة قَدْفَرَّجْتَها وَهُمُوم قَدْ كَشَفْتَها وَ عَثْرَة قَدْاَقَلْتَها وَ رَحْمَة قَدْنَشَرْتَها وَ حَلْقَةِ بَلاء قَدْ فَككْتَها...» خداى من چه بسیار اندوهها كه بر طرف نمودى و چه غمها كه زایل ساختى و چه لغزشها كه بخشیدى و چه رحمتها كه گستردى و چه زنجیرهاى بلا كه گسستى. 🔹💠🔹💠🔹💠🔹💠🔹💠 انسان تا گرفتار مشكلات نشود و در تنگنا قرار نگیرد اهمیت نعمتهایى را كه خدا به او ارزانى داشته درك نمى‌كند. همه ما،كم و بیش، در زندگى خود به گرفتاریها و مصایبى مبتلا شده و پس از چندى دیر یا زود از آنها رهایى یافته ایم؛ اما بسادگى از كنار آنها گذشته ایم ، بدون آنكه درباره آنها فكر و تأمّل نموده باشیم. تفكر در اطراف این گونه حوادث انسان را بیدار مى سازد و رابطه او را با خدا قوت مى‌بخشد. 📌 فرض كنید در یك موقعیت سخت (مثلاً زمانى كه به پول، دكتر و دارو نیاز است، ولى بدانها دسترسى نیست) بیمارى سختى براى انسان یا یكى از افراد خانواده او پیش آید، بطورى كه اگر به سرعت اقدام نكند، خطرى جدى متوجه او مى‌شود. در این وضعیت، او به هر وسیله اى دست مى‌زند راه نجاتى نمى‌یابد. لذا، گرفتارى را بخوبى درك مى‌كند. در این هنگام كه به هیچ چیز دسترسى ندارد و همه راهها به روى او مسدود شده و نزدیك است كه كاملا مأیوس گردد و به بلا تن در دهد، به گونه اى مشكل او حل مى‌شود و، از مهلكه و گرفتارى نجات مى‌یابد. این گونه حوادث، كم و بیش، در زندگى هر كس رخ مى‌دهد، لكن غالبا آنها را اتفاق و تصادف به حساب مى‌آوریم، نه مشیت خدا. وقتى هم كه مشكلمان بر طرف مى‌گردد توجه نمى‌كنیم كه لطف خدا شامل حالمان گردیده است. اگر هم آن را به خدا نسبت دهیم، تنها یك لقلقه زبان است و این مطلب را به دل باور نداریم، در صورتى كه لطف او بوده كه شامل حال ما گردیده و مشكل ما را برطرف كرده است. اصولا در نظام آفرینش، هر آنچه واقع مى‌شود، چه مثبت و چه منفى، همه به اراده الهى است و هیچ چیز بدون اراده او رخ نمى‌دهد. اگر نعمتى به انسان مى‌رسد به خواست و اراده خداست، اگر بلایى نیز از او رفع مى‌گردد به امر خداست. او اسباب و شرایط كار را فراهم آورده است، خواه آنها را بشناسیم و خواه نشناسیم، چه اسباب عادى فراهم باشد و چه فراهم نباشد. اما اگر مشكلات ما با اسباب غیر عادى حل شود مورد نظر ما واقع خواهد شد و ما را بیشتر تحت تأثیر قرار خواهد داد، همان كه نامش را «اتفاق» مى‌نهیم.... 📚 #بر_درگاه_دوست 🕋 #فرازهایی_از_دعای_افتتاح 📑 #پارت۵ متن و صوت دعای افتتاح رسانه مستند صوتی شنود

✿یادآوری نعمت های خدا ✍️ خداست كه همیشه به انسان روزى مى‌دهد، یا به وسیله اسباب عادى، از راه كسب و تجارت و امثال آن، یا به وسیله اسباب غیر عادى، مانند مائده آسمانى یا جز آن. در هرحال، روزى از اوست؛ روزى دهنده هم هموست. دفع و رفع گرفتاریها نیز به دست اوست. بیمارى از اوست؛ شفا نیز به خواست اوست، خواه از راه طبابت دكتر و مصرف دارو باشد یا از راههاى دیگر. قرآن مجید به نقل از حضرت ابراهیم(علیه السلام) مى‌فرماید: «اَلَّذى خَلَقَنی فَهُوَ یَهْدینِ وَ الَّذی هُوَ یُطْعِمُنی وَ یَسْقینِ وَ اِذا مَرِضْتُ فَهُوَ یَشْفینِ وَالَّذی یُمیتُنی ثُمَ یُحیینِ» همان خدایى كه مرا بیافرید و به لطف خود به راه راست هدایت مى‌فرماید (مى پرستم)؛ همان كه چون گرسنه شوم مرا غذا مى‌دهد و چون تشنه گردم سیراب مى‌سازد؛ همان كه چون بیمار گردم مرا شفا مى‌دهد؛ همان كه مرا مى‌میراند، سپس زنده مى‌كند. 💠اگر انسان اندكى پیرامون حوادثى كه براى او رخ مى‌دهد و پس از چندى بر طرف مى‌شود، بیندیشد متوجه مى‌گردد كه خداوند تا چه حد نسبت به او لطف دارد. حتى گاهى حوادثى را پیش از آنكه به او رو آورد از او دفع مى‌كند. بنابراین، بجاست كه درباره حوادثى كه براى ما پیش نیامده ولى براى دیگران اتفاق افتاده است، تفكر كنیم. اگر صبح از خانه بیرون مى آییم و شب به سلامت باز مى‌گردیم، خواست خدا بوده كه صدها بلا و گرفتارى را از ما دور سازد. همان گونه كه به ما چشم داده، هزاران خطر را نیز از آن دور نموده است تا نابینا نگردیم. همان گونه كه به ما بدن عطا كرده است، صدها بلا را نیز از آن دفع مى‌كند تا سالم بمانیم. 🔹️بالاتر از همه، نعمتهاى معنوى خداوند است؛ به ما نعمت ایمان و عقل داده، ضمن آنكه آنها را براى ما حفظ كرده است. بسیارند كسانى كه صبح با ایمان از خانه خارج مى‌شوند؛ اما شب هنگام با ایمانى متزلزل و یا حتى ایمان بر باد رفته به خانه بر مى‌گردند، رمضان امسال را روزه مى‌گیرند؛ اما سال آینده موفق به روزه دارى نمى‌گردند. بسیار بوده‌اند كسانیكه در ابتدا در راه مستقیم بوده‌اند، ولى پس از مدتى منحرف شده و در دام مسلكها و مكتبهاى انحرافى و التقاطى گرفتار آمده‌اند. آیا سراغ ندارید كسانى را كه عقل و فكر خود را از دست داده‌اند؟ 📚 #بر_درگاه_دوست 🕋 #فرازهایی_از_دعای_افتتاح 📑 #پارت۶ متن و صوت دعای افتتاح رسانه مستند صوتی شنود

✿بقاى نعمتها به دست خدا ✍️ نعمت هدایت، معرفت خدا و ائمه معصومین(علیهم السلام) نیز از خداست. محفوظ ماندن آنها نیز به دست اوست. خداوند پیوسته باید كمك كند تا این نعمتها باقى بماند. نكته اینكه ما هر روز در نمازهاى خود تكرار مى‌كنیم: «اِهْدِنَا الصِّراطَ المُسْتَقیم» در خواست تداوم و بقاى نعمت هدایت است، و گرنه، (ان شاءالله) راه مستقیم را شناخته ایم و در مسیر آن گام برمى داریم، ولى اگر خدا نخواهد ادامه آن هیچ ضمانتى ندارد. لذا، تنها شناخت راه صحیح كافى نیست، بلكه این شناخت همواره باید باقى باشد؛ اگر خداوند كمك نكند این شناخت از بین مى‌رود. پس همیشه باید از خدا بخواهیم كه ما را به صراط مستقیم هدایت فرماید و كمك كند كه در آن راه باقى بمانیم.✨ 🔹️افراد بسیارى در راه راست بوده‌اند، ولى به گناه مبتلا شده‌اند؛ ابتدا یك معصیت، سپس دوتا، سه تا و بتدریج به گناه عادت كرده و از مسیر درست منحرف گردیده‌اند. تنها اوست كه انسان را حفظ مى‌كند و از معصیت دور مى‌سازد. حتى گاهى انسان تصمیم به گناه مى‌گیرد، بر انجام آن همت مى‌گمارد، مقدمات كار نیز فراهم مى‌شود ولى خدا، از سر لطف و محبت نسبت به بنده خود، مانع از ارتكاب گناه وى مى‌گردد. 💠همه این موارد، لطف خدا و از نعمتهاى اوست. اگر انسان از این نعمتها قدردانى نماید خداوند آنها را دوام خواهد بخشید و گرنه او را به حال خود وامى گذارد. بنابراین، اگر زمینه گناه مساعد بود و ما مبتلا نشدیم، نباید برخدا منت بگذاریم، بلكه باید شكرگزار و منت پذیر او باشیم كه ما را از ارتكاب معصیت بركنار داشته است. 🔹️لذا لازم است هنگام دعا توجه داشته باشیم كه با چه كسى رو به رو هستیم؛ با كسى كه در هر لحظه ما را در نعمتهاى خود غرق ساخته است، اعم از نعمتهاى مادى و معنوى. هزاران توفیق به ما عطا كرده تا نعمتها را در مسیر صحیح به كار گیریم و اگر نمى‌توانیم دست كم معصیت نكنیم. ولى انسان ناسپاس است و این همه نعمت را نادیده مى‌انگارد. 💠اگر در هنگام یك گرفتارى دوستى به فریاد ما برسد، تا وقتى زنده هستیم به یاد او خواهیم بود و از او سپاسگزارى مى‌كنیم، با آنكه رفع همین گرفتارى نیز بواقع به تدبیر خداوند انجام گرفته و آن دوست تنها وسیله انجام كار بوده است؛ اما نعمتهاى بى شمارى را كه خدا به ما داده به یاد نداریم و حتى با زبان نیز از او تشكر نمى‌كنیم. 📚 #بر_درگاه_دوست 🕋 #فرازهایی_از_دعای_افتتاح 📑 #پارت۷ متن و صوت دعای افتتاح رسانه مستند صوتی شنود