به نظرم جمعه باید روزِ «بغلم کن تا فرو نپاشم» باشه.

پارسال، همچین موقعی خیره شده بودم به سقف اتاقم و از گوشه چشمم اشک میومد و از ذوق تا خود صبح بیدار موندم. پس بهونه‌گیریام بیخود نیست آقاي امام‌حسین ؛ دلم تنگ شده : )

غم منو فرا گرفت.

دلت میاد که من نیام به کربلا ؟:›💔

گفت : کم‌طاقت و حساس و بی‌حوصله شدی .. گفتم : آره ؛ آدم ِدور از کربلا ، همین می‌شه. من آدم ِبدخلقی نبودم... این دوری ، این نرسیدن ، از من یه آدم ِدیگه ساخته. یه آدم ِبدخلق که حوصله‌ی هیچ‌کس رو نداره. یه آدمی که زود می‌شکنه ، زود اشکش درمیاد ، زود خسته می‌شه. آخه آدم وقتی دلش یه جا جا بمونه ، خودش مگه چقدر می‌تونه ادامه بده ؟ انگار تمام توان ِادامه دادن ِزندگیم رو بین‌الحرمین جا گذاشتم. هر روزی که از کربلا دورتر می‌شم ، انگار یه تکه از جونمم کم می‌شه. من از زندگی خسته نیستم ، از دوری ِکربلا خسته‌ام. یه جایی می‌رسه که آدم فقط نفس می‌کشه ، اما دیگه زندگی نمی‌کنه و من می‌ترسم ، خیلی می‌ترسم ، که همون‌جا ایستاده باشم.

دلم میخواد روی آیینه اتاقم بنویسم: آدم‌ها بارها و بارها ناامیدت میکنن، انقدر ساده نباش.

زیارت قبول عزیزدل؛ دم شما گرم🤍.

*