مرهم زخم‌های کهنه‌ام کنج لبان توست

و جانم شدی وقتی جانی در بدنم نمانده بود

و شب کاش با تو مهربان باشد؛ با تویی که در تنهایی، اشک میریزی و آرام به خودت میگویی :طاقت بیاور،عزیزِ من

احترام تا جایی خوبه که به قیمت بی‌احترامی به خودت تموم نشه

#Remember تو زندگیت هروقت حس کردی که برای در یاد موندن، نیاز به یادآوری داری اجازه بده تا فراموشت کنن این اسمش احترام به خودته🤝🏻

بهای موندن کنار آدم اشتباه فقط از دست دادنِ زمان نیست کم‌کم خودت رو گم میکنی، به نیازهات شک میکنی، عزت نفست فرسوده میشه و به رنجی عادت میکنی که هرگز قرار نبود خونه‌ت باشه، گاهی بزرگ‌ترین آسیبِ یک رابطهٔ اشتباه، زخمی نیست که میزنه بلکه زندگی‌ای که از تو میگیره

انتقامى در كار نيست، چون تو روزى خانه من بودى، و من جايى را که زمانى در آن زندگی كرده ام، به آتش نميكشم

یادآور دلتنگی من بودی و رفتی یک اسم به تنهایی‌ام افزودی و رفتی…

شب اگر در آغوش تو باشم چه خوب بخیر میشود...

دوستت دارم ولی،تقدیر چیز دیگریست خواب می‌بینم تو را،تعبیر چیز دیگریست

و ″تو″ آن شعر زیبایی که وارد جان من شدی #لاادری

به هرچیزی که از او مانده دائم عشق می‌ورزم کجا دیدی که مجروحی ببوسد جای زخمش را ؟!