در جهانِ من خدا یکبار نامِ خودش را به شکلِ ″تو″ نوشت

من اتفاقا آدمِ موندنم. ولی اگه رفتم، تونستی پیدام کن.

ميان هياهوى روزگار او جان ميدهد به تن خسته ى من♡

در شعر شاعران همه گشتم كه مصرعى در شأن چشم هاى تو پيدا كنم، نشد #سجاد_سامانی

و اگر کسی را دوست دارید، تاریکی او را نیز دوست داشته باشید، نه فقط نور او را

رفقا ‌قدردانِ گلایه هایی که تو رابطه بهتون میشه باشید، آدما وقتی کسی براشون با ارزشِ و میخوان ارتباطشون رو درست کنن بهش گلایه میکنن وگرنه که راه رفتن خیلی راحت تره

دل اگر خسته شود،جهان نیز بهانه‌ای بیش نیست..

غمت به سانِ درد استخوان می‌ماند.. نه جراحتی،نه آماسی.. نه دیگری میبیند.. نه دیگری میداند.. ولی من.. آخ که تمام استخوان‌هایم تیر می‌کشد..

گاه آدمی از فرطِ بغض،لبخند می‌زند..

«بالغ شدن» يعنى بفهمى يه گفتگوى عميق و يه معذرت خواهى،میتونه خيلى از تنش ها رو حل كنه

پِیوسته آرزو کنمت، بلکه آرزو از شرم ناتوانی خود جان به سر شود...

و تو عزیزِ من، هنگامی که به جای ریشه ی یک فرد عاشق گل و شکوفه هایش می‌شوی،در پاییز چه خواهی کرد؟