درد یک سرزمین، فقط خرابی دیوارهایش نیست؛ خستگی مردمانیست که دیگر به چیزی باور ندارند
تو آمدی قلبم را تکان دادی و رفتی …
انگار فقط آمده بودی بگویی هنوز هم میشود
درد کشید
#Remember
اگر زیادی آدمِ «بسازی» باشید
دیگران به چیزهایی که برایتان مهم هستند
کمتر اهمیت میدهند؛ چون میدانند در نهایت قرار است کوتاه بیایید
شب؛
چرا می کُشد مرا..
تو نشستهای کجای ماجرا؟
من؛
چنان گریه میکنم،که خدا بغل کند مگر مرا
روزی پخته تر خواهی شد که
خیلی از چیزهایی که دنبالش بودی،
قرار نبوده به تو تعلق داشته باشند؛
فقط آمده بودند تا سلیقهیِ قلبت را عوض کنند،
فهمت را عمیقتر کنند، و تو را برای نسخهیِ تازهتری از خودت آماده کنند..
گاهی موندن فقط درد رو طولانیتر میکنه، اما رفتن،هرچند تلخ،میتونه شروع آرامش، رشد و احترام بیشتر به خودت باشه
زخمت شايد تقصير خودت نباشه
اما درمان شدنت مسئوليت خودته
و
کنار
آدمهایی
که
بیمار
شدی
درمان
نمیشی...