دوستان عزیز دنیا زودتر از چیزی که فکر میکنید، به نفع آدم‌های مصمم تغییر میکند. دقیق بدان چه میخواهی. طوری حرکت کن که انگار از قبل به آن رسیده‌ای. بدون تردید. بدون بهانه. بدون ترس. با تمام توان. کم‌کم آدم‌های درست وارد زندگی‌ات میشوند، فرصت‌ها ظاهر می شوند و درها یکی یکی باز میشوند. از بیرون شبیه شانس به نظر میرسه؛ اما نتیجه‌ی وضوح، استمرار و اقدامِ

اینکه تو مووآن نکردی و فکرش هنوز اذیتت میکنه به این معنی نیست که اون خیلی آدم خوبی بود. به این معنیِ که اون آدم بهت تروما داده، خیالت راحت فکر نکن تو از دست دادی

یه روز میفهمی بیشتر حسرت‌های زندگی، نتیجه‌ی انتخاب‌های دیگران نبود؛ نتیجه‌ی ترس‌هایی بود که اجازه دادی به جای تو تصمیم بگیرن.

واقعا امیدوارم که هیچکسی در کس دیگه ای گیر نکنه،اگر که وصالی قرار نیست اتفاق بیفته‌

رها کردن سخت تر از رها شدنه؛ کی میدونه آدم چی میکشه،تا خودشو قانع کنه و بزاره بره

بعد از رفتنت نسبت به هر چیزی دلهره دارم به باز شدن در ، زنگ تلفن ، نوتیف گوشی ، صدای آشنا ، نم باران ، راه همیشگی ، دلهره هایی که هیچ کدامشان تو نیستی ...

از اون سرزمین بزار سهم من...

تولستوی جمله‌ی مشهوری دارد: «همه‌ی خانواده‌های خوشبخت شبیه هم‌اند، اما هر خانواده‌ی بدبختی به شیوه‌ی خودش بدبخت است..» رابطه‌ها هم همین‌اند. سلامت، ساختارِ ساده‌ای دارد: صداقت، احترام، امنیت، گفت‌وگو. اما ویرانی، هزار مدل دارد. سوءتفاهم، غرور، سکوت، وابستگی، تحقیر، رقابت، خستگی، ترس. برای همین تعمیرِ بعضی رابطه‌ها سخت است؛ چون مشکلِ آن‌ها «یک چیز» نیست. یک سیستمِ معیوب است که هر بار از جای تازه‌ای نشتی می‌دهد.

دوستان عزیز یه درونگرا می‌تونه ارتباطات اجتماعی خیلی خوبی داشته باشه و خیلی هم خوش‌مشرب باشه ولی انرژی روانیش رو از تنهایی به دست میاره

یکساله تو فکر اربعینم

اگر مُردم چی؟

آرزوی قشنگ برای تو؛ فردا همون روزی باشه که با آرزوش میخوابی...