صبح است و کمی نور و کمی تو حقا به یقین، ناب‌ترین حالتِ امروز همین است!

سال‌ها ناگفته ماند اين شرح درد‌ سال‌ها ...

نسلی که قرار بود دنیا را بسازد حالا دارد حساب میکند که کدام آرزو را باید حذف کند تا از پسِ فردا،بر بیاید...

نیاز دارم یکی مثل شایع درکم کنه بهم بگه : عِب نداره بریز تو خودت، میدونم فشار همه چیز رو‌ توعه، میدونم هرچی دَم نمیزنی دنیا بدتر روت گیر سه پیج میکنه، و بعد محکم بغلم کنه. #مخاطب_نوشت

امشب از آن شب‌هاست که حتی سکوت هم سنگین‌تر از همیشه روی سینه‌ام افتاده؛ انگار تمام چیزهایی که نگفتم، آمده‌اند کنار تختم نشسته‌اند.

گاهی یک چیز کوچک، تمام دردهای دفن‌شده را بر می‌ گرداند یک صدا، یک بو، یک حس و ناگهان دوباره همان آدمِ سابق می‌شوی. بدتر از برگشتنِ درد، این است که بفهمی هیچ‌وقت نرفته بود.

آدم گاهی آن‌قدر خسته‌ست که حتی غمش هم بی‌صدا می‌شود.

در چشم‌هایت، چیزی شبیه غروبِ بی‌پایان است.

یک اتاق است و هزاران فکرِ سرگردان

صبحی گره از زمانه وا خواهد شد..

وقتی کسی را به‌عنوان شریک زندگی انتخاب می‌کنیم، فقط «خودِ آن آدم» را انتخاب نکرده‌ایم؛ عادت‌ها، نگرش‌ها و سبک زندگی(سبک رفتاری و اخلاقی ، فرهنگ و شیوه تربیتی و...) او را هم وارد زندگی خودمان می‌کنیم. پس بهتر است قبل از هر چیز از خود بپرسیم «آیا می‌توانم با سبک زندگی او زندگی کنم؟» #مهران

دل ز تن بردی و در جانی هنوز