امشب از آن شب‌هاست که حتی سکوت هم سنگین‌تر از همیشه روی سینه‌ام افتاده؛ انگار تمام چیزهایی که نگفتم، آمده‌اند کنار تختم نشسته‌اند.

گاهی یک چیز کوچک، تمام دردهای دفن‌شده را بر می‌ گرداند یک صدا، یک بو، یک حس و ناگهان دوباره همان آدمِ سابق می‌شوی. بدتر از برگشتنِ درد، این است که بفهمی هیچ‌وقت نرفته بود.

آدم گاهی آن‌قدر خسته‌ست که حتی غمش هم بی‌صدا می‌شود.

در چشم‌هایت، چیزی شبیه غروبِ بی‌پایان است.

یک اتاق است و هزاران فکرِ سرگردان

صبحی گره از زمانه وا خواهد شد..

وقتی کسی را به‌عنوان شریک زندگی انتخاب می‌کنیم، فقط «خودِ آن آدم» را انتخاب نکرده‌ایم؛ عادت‌ها، نگرش‌ها و سبک زندگی(سبک رفتاری و اخلاقی ، فرهنگ و شیوه تربیتی و...) او را هم وارد زندگی خودمان می‌کنیم. پس بهتر است قبل از هر چیز از خود بپرسیم «آیا می‌توانم با سبک زندگی او زندگی کنم؟» #مهران

دل ز تن بردی و در جانی هنوز

ما واقعا هنر کرده‌بودیم... ما هنر کرده‌بودیم که با وجود زخم‌های بسیارمان، هنوز مهربان بودیم. ما هنر کرده‌بودیم که با وجود تمام دلخوری‌ها و رنج‌هایی که در ما اقامت داشت، همچنان لبخند می‌زدیم و دلمان نمی‌آمد کسی را برنجانیم و بانیِ شکستنِ هیچ دلی باشیم. ما هنر کرده‌بودیم که خودمان بغض داشتیم و برای شادی و موفقیت دیگران دعا می‌کردیم. ساده و بی‌شیله بودن هنر می‌خواست و ما از هنر لبریز بودیم، می‌خندیدیم و می‌بخشیدیم و کاری به کار هیچ‌کس نداشتیم...

تو را می‌خواهم ای دیرینه دل‌خواه

بی برقی رو تحمل کردی، چشمایی که دیگه برات برق نمیزنه رو میخوای چیکار کنی؟

#Remember یادت بماند عزیزِ من؛ او میدانست بیش از توانت رنج میکشی؛اما نخواست تسکینت دهد.