آدم گاهی آن‌قدر خسته‌ست که حتی غمش هم بی‌صدا می‌شود.

در چشم‌هایت، چیزی شبیه غروبِ بی‌پایان است.

یک اتاق است و هزاران فکرِ سرگردان

صبحی گره از زمانه وا خواهد شد..

وقتی کسی را به‌عنوان شریک زندگی انتخاب می‌کنیم، فقط «خودِ آن آدم» را انتخاب نکرده‌ایم؛ عادت‌ها، نگرش‌ها و سبک زندگی(سبک رفتاری و اخلاقی ، فرهنگ و شیوه تربیتی و...) او را هم وارد زندگی خودمان می‌کنیم. پس بهتر است قبل از هر چیز از خود بپرسیم «آیا می‌توانم با سبک زندگی او زندگی کنم؟» #مهران

دل ز تن بردی و در جانی هنوز

ما واقعا هنر کرده‌بودیم... ما هنر کرده‌بودیم که با وجود زخم‌های بسیارمان، هنوز مهربان بودیم. ما هنر کرده‌بودیم که با وجود تمام دلخوری‌ها و رنج‌هایی که در ما اقامت داشت، همچنان لبخند می‌زدیم و دلمان نمی‌آمد کسی را برنجانیم و بانیِ شکستنِ هیچ دلی باشیم. ما هنر کرده‌بودیم که خودمان بغض داشتیم و برای شادی و موفقیت دیگران دعا می‌کردیم. ساده و بی‌شیله بودن هنر می‌خواست و ما از هنر لبریز بودیم، می‌خندیدیم و می‌بخشیدیم و کاری به کار هیچ‌کس نداشتیم...

تو را می‌خواهم ای دیرینه دل‌خواه

بی برقی رو تحمل کردی، چشمایی که دیگه برات برق نمیزنه رو میخوای چیکار کنی؟

#Remember یادت بماند عزیزِ من؛ او میدانست بیش از توانت رنج میکشی؛اما نخواست تسکینت دهد.

ای زِ جان شیرین تر و زیباتر از حور و پَری من چه گویم جانِ من، از هر چه گویم بهتری

به دو چشم من ز چشمش چه پیام هاست هر دَم