بهایِ وصل تو گر جان بُوَد خریدارم

و قسم به سبز آبیِ رگ های دستت...

خنده‌های او قلبت را روشن می‌کند، و می‌دانی باید دور شوی قبل از این که دلیل گریه‌اش باشی. به تاریکی برگرد هیولا. به تاریکی برگرد! #حمید_سلیمی

چشمان‌ تو…

خطاب به دختر/خانم‌ها: اگر مردِ متاهلی به شما گفت: ازدواجش بد است، پیشنهاد بده به زوج‌درمانگر مراجعه کند. راه‌حل مشکلاتش، قطع به یقین رابطه با تو نیست!!!

او رفیقیست‌که‌پای‌ضررم‌می‌ماند #قراری‌با‌حسین

کجاست جاى رسیدن و پهن کردن یک فرش و بی‌خیال نشستن؟! #سهراب_سپهری

رفیق قرار نیست همیشه قوی باشی. قرار نیست هر بار که زمین خوردی، بلند شی و طوری رفتار کنی که انگار هیچ اتفاقی نیوفتاده. یه وقتایی حق داری خسته باشی، حق داری دلت نخواد با کسی حرف بزنی، حق داری یه گوشه بشینی و فقط نفس بکشی. قرار نیست همه‌ی جنگ‌هات رو به بقیه توضیح بدی. قرار نیست کسی بفهمه چند بار توی ذهنت فرو ریختی و دوباره خودت رو جمع کردی. فقط حواست باشه توی این همه تلاش برای ادامه دادن، خودت رو جا نذاری. گاهی ادامه دادن یعنی یک قدم جلوتر رفتن؛ نه اینکه وانمود کنی دیگه هیچ دردی نداری.

بعضیامون خیلے بیرحمانہ داریم یہ دردایے رو تحمل میکنیم دردایے کہ خیلے بزرگتر از قد و قواره‌ی ماست هیچ وقت حق انتخابے براشون نداشتیم زورشون خیلے بیشتر از لبخندامونہ، دردایے کہ هر بار از خودت مےپرسے خب چرا بازم من؟ و هر بار جوابے کہ هیچ وقت پیداش نکردی غمگین و غمگین ترت میکنہ #مخاطب_نوشت

🪑 یک لحظه مکث کنید... این سوال سهراب، سوال خیلی از ماهاست. فریاد درونیِ همه‌ی ما در عصرِ شلوغی و چندوظیفگی ست همه‌ی زندگیمون رو دویدیم برای «رسیدن». به مدرسه‌ی خوب، به شغل بهتر، به رابطه‌ی ایده‌آل، به خونه‌ی بهتر. فکر کردیم وقتی به اونجا برسیم، اون موقع فرش رو پهن می‌کنیم و می‌نشینیم و به آرامش می‌رسیم. اما انگار هیچ‌وقت نمی‌رسیم. انگار هیچوقت به «نشستن» نمی‌رسیم. این یعنی «فرسودگی هستی‌گرا»؛ خستگی عمیقی که از نرسیدن به یک «اینجا و اکنون» امن ناشی می‌شود همیشه یک «اگر» جدید هست: «اگر مدرکم رو بگیرم»، «اگر پارتنر مناسبم رو پیدا کنم»، «اگر‌ دانشگاه قبول بشم»، «اگر قسط آخر رو بدم»، «اگر شرایط فعلی خانواده فرق داشت» اگر... به این حالت، در روانشناسی می‌گویند «رویاپردازی فرسایشی»؛ یعنی آنقدر درگیر «آینده‌ی بهتر» شدن‌ هستیم که «حالِ خوب» را فراموش کردیم. انگار منتظریم یک روز، یک نفر بیاد و به ما بگوید: «اینجا خطِ پایان است، الآن می‌تونی بنشینی.» اما حقیقت این است: هیچ‌کس قرار نیست اون روز رو به ما اعلام کند. «جای نشستن» را باید خودمون در همین روزهای نه‌چندان عالیِ زندگی‌مون پیدا کنیم. در همین بینِ راه، در همین آشپزخانه، در همین اتاق شلوغ، در همین لحظه‌ای که داریم این متن رو می‌خونیم. #مهران

وادی عشق بسی دور و دراز است ولی طی شود جاده‌ی صدساله به آهی گاهی...

شاید دوباره خوندن همون کتاب،پایانش رو عوض نکنه؛اما اگر هردو نویسنده رشد کرده باشن،همیشه میتونن یه فصل جدید بنویسن.