به چشمانت! که چشمم را به جز چشمت نمی‌باید.‌‌.‌.

اولین بار که دیدمت از نگاهت نور چکه می‌کرد و ماه در قهوه‌ی چشمانت شناور بود و من یقین یافتم که تو گونه انسانی ماه هستی...

ای سرزمین! کدام فرزند ها، در کدام نسل، تورا آزاد، آباد و سربلند، با چشمانِ باورِ خود خواهند دید؟

به آیندگان بگو که شب ما چقدر شب بود و روز و روزگار ما چطور مرد و پیکر رویا باخته‌ی ما در کدام دره یا پستو پرت شد، رها شد، لگد شد...

در سرزمین من آغوش‌ها، برای بدرقه گشوده می‌شوند‌.

برای لحظه های سخت دل کندن برای سکوت سنگین مسیر خونه تا فرودگاه برای زندگی‌ای که نمیدونی چطوری میشه توی دوتا چمدون جاش داد برای حسرت دیدار برای تو،برای من برای وطن،برای مهاجرت برای ساختن خونه‌‌ای تازه برای چشم های خیس از غم غربت

صدای چرخای چمدونت تو فرودگاه...

یه زوجی رو میشناسم باهم زبان خونده بودن، مقاله‌ی مشترک نوشته بودن،باهم اپلای کرده بودن و امروز مهاجرت کردن، خلاصه از اینطور کارهای مشترک...تا اعماقِ وجودم لذت بردم،از دیدن همچین زوج هایی که کنارهم پیشرفت میکنن واقعا با تک تک سلول‌هام خوشحال میشم وگرنه چهارتا عکسِ ماچ و بغل و غذا و پارتی که پوئنی نداره، تجربه نشون داده معمولاً پشتِ اینطور عکس‌ها خبری نیست. رابطه ای رو انتخاب کنید که باعث رشدهم بشید و کنارهم به اوج برسید همدیگه رو به سمت اهداف مثبت هول بدید و بتونید تو زندگی هم تاثیرگذار باشید پَرِ پرواز هم باشید

در چشمانت چیزی‌ست که آدم را به ماندن وسوسه می‌کند، حتی وقتی می‌داند سهمش از تو فقط تماشای رفتنت است.

من تو را نمی‌سرایم تو، خودت در واژه ها می‌نشینی خودت قلم را وسوسه می‌کنی و شعر را بیدار می‌کنی، و بیداد می‌کند.

راه خودت را برو... چند سال بعد، هیچکس حسرت‌های تو را گردن نمی‌گیرد، حتی آن کسی که تو را محدودت کرد و از تلاش باز داشت.

داداش انقدر چیزهای زیادی به زندگیم بخشیدی که هیچ‌وقت نمی‌تونم اونجوری که لایقشی ازت تشکر کنم. من امیدم رو به رفاقت و کلاً آدما... از دست داده بودم ولی تو کاری کردی که باور کنم آدم‌های خوش قلب تو این دنیای تاریک و خاموش هنوزم زنده‌اند. کاری که تو زیرکانه در حقم کردی، هرگز از یاد نميره شاید به زبون نیارم. اما هر بار که کنارم می‌ایستی و بهم کمک می‌کنی رو متوجه می‌شم. اهمیت دادنت رو احساس می‌کنم. تلاش کردن‌هات رو می‌بینم یه بغل گنده طلبت داداش نیهاد♥️ #مخاطب_نوشت