در چشمانت چیزی‌ست که آدم را به ماندن وسوسه می‌کند، حتی وقتی می‌داند سهمش از تو فقط تماشای رفتنت است.

من تو را نمی‌سرایم تو، خودت در واژه ها می‌نشینی خودت قلم را وسوسه می‌کنی و شعر را بیدار می‌کنی، و بیداد می‌کند.

راه خودت را برو... چند سال بعد، هیچکس حسرت‌های تو را گردن نمی‌گیرد، حتی آن کسی که تو را محدودت کرد و از تلاش باز داشت.

داداش انقدر چیزهای زیادی به زندگیم بخشیدی که هیچ‌وقت نمی‌تونم اونجوری که لایقشی ازت تشکر کنم. من امیدم رو به رفاقت و کلاً آدما... از دست داده بودم ولی تو کاری کردی که باور کنم آدم‌های خوش قلب تو این دنیای تاریک و خاموش هنوزم زنده‌اند. کاری که تو زیرکانه در حقم کردی، هرگز از یاد نميره شاید به زبون نیارم. اما هر بار که کنارم می‌ایستی و بهم کمک می‌کنی رو متوجه می‌شم. اهمیت دادنت رو احساس می‌کنم. تلاش کردن‌هات رو می‌بینم یه بغل گنده طلبت داداش نیهاد♥️ #مخاطب_نوشت

هر شب ای دل، گفت‌و‌گوی زلف جانان میکنی خود پریشانی و ما را هم پریشان میکنی

به قومی مبتلا شده‌ایم که فکر می‌کنند خدا جز آنها کس دیگری را هدایت نکرده است...

چطور می‌شود زیر آسمان به این قشنگی؛ مردمانی به این پلیدی زندگی کنند.

بارها این سوال را از خود پرسیده‌ام: که اگر به جای چهره‌ی انسان‌ها، نوای قلبشان را می‌دیدم، از میانشان می‌گریختم؟ یا عاشق می‌شدم؟

رفیقِ ندیده‌ی‌من در نهایت اگر اندوهت آنقدر زیاد شد که حرف زدن برات دشوار بود، به سمت من بیا تا کنار هم سکوت کنیم:)

او نمی‌دانست که وقتی حالم را می پرسید؛ درخت‌ها سبزتر می شدند، روزها زیباتر می‌شد و خدا به من نزدیک‌تر

‏هر انسانی در لحظه‌ی خطا، بهترین تصمیمی رو گرفته که دانش و ظرفیت روانی اون روزش بهش اجازه می‌داده؛ رشد واقعی، از پذیرش همین واقعیت شروع می‌شه. بخشیدن خود برای اشتباهات گذشته، نیازمند فراموش کردن‌شون نیست؛ نیازمند بازخوانی اونها با نگاهی‌ست که دیگه تنها بر نقص ما متمرکز نباشه.

شاید هیچوقت از کسانی که به دیگران اهمیت می‌دهند، آنقدر که شایسته‌اند قدردانی نشود. پس، ممنون از تو. محبت و مهربانی‌ات دنیا را تغییر می‌دهد؛ حتی اگر خودت هرگز این تغییرات را نبینی. رفیقِ ندیده‌ی‌ عزیزمن، با خودت هم مهربان باش🩵