اعتماد من رو، مورد اعتماد ترین آدم های زندگیم ازم گرفتن ـ میعاد

‌ می‌گفت نجات دهنده در آینه است ولی بیاید قبول کنیم نجات دهنده گاهی خانواده است،یه فرد حامیِ، رفیقِ، یه کتابِ، یه پادکستِ، یه مهارتِ،  یه پیاده رویِ، یه قهوست، یه حمومِ، گاهی آشنایی با آدم‌ها و تجربه‌های جدیدِ، شاید یه فیلم یا سریال، موسیقی یا تراپیستِ، همیشه دنبال نجات دهنده تو آینه نگرد، اون هم گاهی خسته میشه و از پس خودش بر نمیاد ‌

چشم‌های من تویی... چه کسی چشم‌هایش را رها می‌کند؟

کسی چه می‌داند من چقدر تلاش کرده‌ام که روحم زیبا بماند… وقتی همه‌چیز اطرافم سخت بود، وقتی هیچ‌چیز به نفعم نبود اما باز انتخاب کردم خوب بمانم. برای خوب ماندن جنگیدم، حتی وقتی خسته بودم نه چون ساده‌ام… چون نمی‌خواستم شبیه همان چیزی شوم که زخمی‌ام کرد #مخاطب_نوشت

این دیالوگ سریال Peaky Blinders رو خیلی دوستش دارم و بهش معتقدم، که میگه: «کسایی که از اسمت دفاع می‌کنن در حالی‌ که خودت اونجا نیستی، با وفاترین دوستانی هستن که می‌تونی داشته باشی.» #دیالوگ

- تونستی انجامش بدی؟ + نه، نتونستم - ارزشش رو داشت؟ + هر لحظه‌ش برای کسی که تصمیم‌هاش رو با دلایل کافی میگیره، شکست خوردن هم ارزشمنده، چون به او فرصتی داده برای رشد کردن، تماشا کردن منظره‌ای تازه، آموختن درس‌هایی بزرگ، و در نهایت، مطمئن شدن از اینکه بعضی مسیرها، بیراهه هستن.

مرسی که تو روزای سخت رفاقتتو ثابت کردی تو آدم خوبه روزای بدم بودی.. #مخاطب_نوشت

خنده بود قبلا بر هر دردِ بی درمان دوا بوسه شد درمانم، از وقتی که بوسیدم تو را ـ میعاد

روزی که مرگ بی‌خبر از راه می‌رسد آن پلکِ‌ آخری که بهم میزنم، تویی

اگر بتوانم دلی را از شکستن بازدارم بیهوده نزیسته‌ام اگر بتوانم رنجی را بکاهم یا دردی را مرهم نهم یا مرغکی رنجور را به آشیانه بازآورم، حاشا بیهوده نزیسته‌ام

نامت اگر میان هزاران نوا رسد پیش از دو گوش، بر دلِ من آن صدا رسد... ـ میعاد

تو شدی قندِ خراسان و منم چای شمال قصه‌ی تلخیِ من با لب تو شیرین شد…