- مـگـذار با خـبـر شـود از مَـقصـدت کـسی
حـتـی به سـوی مِـیکـده وقـت اذان بیا ، !
شُـهـرت در این مـقـام به گُـمـنام بـودن اسـت
از مـن نِـشـان بِـپُـرس ولـی بـیـنِشـان بـیـا. .
«قَـلـبِ» مـرا هـنـوز به یَـغـما نَـبُـرده ای!
ای راهـزن! دوباره به ایـن کاروان بـیـا.)
-کاش از اول بر در مِیـخـانه میخـوانـدم نماز !
حِـیـف از آن عُـمـری که شد در گوشهٔ مِحـراب طِی