رفته ام از خاطرت، ماندی تو در یادم هنوز من به امّید پیامی از تو دلشادم هنوز کوه صبرم، از درون چون قلّهٔ آتشفشان در سکوتی بی امان، لبریز فریادم هنوز گرچه مریم نیستم یا یوسف پرهیزکار همچنان در پاکدامن بودن استادم هنوز مثل مومی در میان دستهایت  نرم نرم منتهی با دیگران از جنس فولادم هنوز این زمستان هم حریف آتش عشقم نشد در رقابت با تن  خورشید مردادم هنوز دست در دستان هم دادند غم با اشک ها تا که  ویرانم کنند اما  من  آبادم هنوز

برام مهمه ها ولی شرایط حکم میکنه نشون ندم .

در عمق ظلمات مملو از انزوا ، در انتظار نور ..

الان که فک میکنم ۱۴۰۲ واقعا سال کات کردن و فاصله گرفتنم از ملت بود ..

نمیدونم اینو درک کردید یا نه که به خودتون نگاه کنید و ببینید که عه این من نبودم که ؛ چیشد اینجوری شد؟ امیدوارم درکش نکنید .

ز بس خندیدم و پنهان نمودم راز خود را کسی باور ندارد در دلم ، دریای درد است

همین الان دلم جوجه کباب رستورانی میخواد :)

گفتم شمام تصور کنید دلتون بخواد .

نیاز نیست هر چیزی تو ذهنتون تراوش میشه رو بیان کنید ؛ هم امن تره هم کسی به وجود داشتن مغزتون شک نمیکنه .

هر حسی دارم بجز حس خوشحالی و ذوق عید .

۱۴۰۳ نیومده حس میکنم میتونم قید همه چیمو بزنم دیگه برسه خدا بخیر کنه