_حجاب من برای خداست، نه برای قضاوت تو. دین را با زور نمی‌شود آورد. ارزش انسان به پارچه‌ی تن نیست، به پاکیِ دست، راستیِ زبان و نجابتِ رفتار است. ریاکاری که زیر چادر، حرام می‌خورد، از بی‌حجابیِ درستکار، بسیار رسواتر است. حجابِ واقعی، پاکیِ نگاه و دل است، نه بزرگیِ روسری. انسانیت، نه در تار و پودِ جامه‌ست، که در پاکیِ دست، راستیِ زبان، و نجابتِ رفتار. اصلاً حجاب، آن است که نگاهت، از ناپاکی‌ها، پاک‌تر از اشکِ سحر باشد، نه آن که روسری هایت، بزرگ‌تر از گناهانت باشد. پس اگر راست می‌گویی، دینت را برای خودت نگه‌دار، و حجابت را، نه بر تنِ من، که بر دلِ خویش بسنج. که آن که پشتِ نقابِ دین، گندِ ریاکاری می‌فروشد، و حرام را به نامِ حلال می‌خورد، در پیشگاهِ حقیقت، از آن که بی‌پوشش ولی بی‌آزار است، بسی برهنه‌تر و رسواتر است.