گاهی یه نفر با چند کلمه، تمام زمستونای دلت رو بهار میکنه:)

پرنده گفت: چه بویی،چه آفتابی، آه بهار آمده است و من به جستجوی جفت خویش خواهم رفت. پرنده از لب ایوان پرید، مثل پیامی پرید و رفت پرنده کوچک بود پرنده فکر نمی‌کرد پرنده روزنامه نمی‌خواند پرنده قرض نداشت پرنده آدم هارا نمی شناخت پرنده روی هوا و بر فراز چراغ های خطر در ارتفاع بی خبری می پرید و لحظه های آبی را دیوانه وار تجربه می کرد پرنده،آه، فقط یک پرنده بود... فروغ فرخزاد

آرشه ی جآدویی؛

«اگر از دیگران می‌رنجی همیشه هم عیب تو نیست؛ گاهی هم واقعا آن‌ها بی‌رحم، بی‌ملاحظه و نامهربان‌اند.»