لكنك لم تدفعني بعيدًا وفتحت ذراعيك لي مرة أخرى. . اما تو مرا از خود نراندی و دوباره آغوشت را به رویم گشودی.

يا الله، لقد فقدت شرفي وألحقت بك الأذى، لكنك يا الله حفظت شرفي واشتريت كرامتي. . خدایا، من آبرویم را از دست دادم و به تو بدی کردم، اما تو ای خدا، آبرویم را حفظ کردی و آبرویم را خریدی.

في كل مرة كنت أسقط فيها، كنت تمسك بيدي وتساعدني على النهوض. . هر وقت زمین می‌خوردم، دستم را می‌گرفتی و کمکم می‌کردی بلند شوم.

كانت ذراعيك مفتوحة لي دائماً. . آغوشت همیشه به رویم باز بود.

عندما رفضني الجميع وتخلوا عني، ولم يكن لأحد أمل فيّ، كنتَ سندي وملجئي الوحيد، وكنتَ أملي يا الله. . آنگاه که همه مرا طرد کردند و رهایم ساختند و هیچ‌کس به من امیدی نداشت، تو تکیه‌گاه من بودی، تنها پناهگاه من بودی، و امید من تو بودی، ای خدا.

لكنني لم أُقدّرك، وحاولت إرضاء الجميع باستثنائك. أردت أن يكون الجميع سعداء معي، حتى لو كان ذلك يعني إيذاءك. . اما من قدر تو را ندانستم و سعی کردم همه را راضی نگه دارم جز تو. دلم می‌خواست همه از من راضی باشند، حتی اگر به قیمت رنجاندن تو تمام می‌شد.

حاولت إرضاء الجميع باستثنائك. . من برای راضی نگه داشتن همه تلاش کردم جز تو.

كم ليلة ناديتني فيها، لكنني مررت بك غير مبالٍ. . چه شب‌هایی که صدایم کردی، اما من بی‌تفاوت از کنارت گذشتم.

كنت أفضل معانقة الآخرين على معانقتك. . من اغوش دیگران را به اغوش تو ترجیح میدادم

كل من أحببتهم حطموني، لكنني أحببتهم بالمقابل وتجاهلتك. . هر کسی که دوستش داشتم، مرا شکست، اما من در عوض آنها را دوست داشتم و تو را نادیده گرفتم.

لطالما كان الناس أولويتي، لكنني كنت أهملكم. . مردم همیشه اولویت من بوده‌اند، اما من تو را نادیده گرفته‌ام.

كانت عيناي عمياء ولم أرَ نعمك؛ لقد تذمرت وأنكرت وكنت مديناً لك. . چشمانم کور بود و نعمت های تو را نمی دیدم؛ شکایت و انکار می کردم و از تو طلبکار بودم.