كانت عيناي عمياء ولم أرَ نعمك؛ لقد تذمرت وأنكرت وكنت مديناً لك. . چشمانم کور بود و نعمت های تو را نمی دیدم؛ شکایت و انکار می کردم و از تو طلبکار بودم.

كنت دائماً تريد الأفضل لي، لكنني لم أفهم. . تو همیشه بهترین‌ها رو برای من می‌خواستی، اما من نمی‌فهمیدم.

في كل مرة أخطأت فيها، لم أبالِ بأنكِ رأيتني وعرفتِ كل شيء. لقد أخطأت وكسرت قلبكِ. . هر بار که گناه کردم، برایم مهم نبود که تو مرا دیدی و همه چیز را می‌دانی. من اشتباه کردم و دلت را شکستم.

لقد رأيتني، لكنني تجاهلتك. . تو مرا دیدی، اما من تو را نادیده گرفتم.

في كل مرة كنت تُظهر لي علامة من نفسك لتقول إنك تريدني، لكنني لم أكن أريد أن أراها. . هر بار نشانه‌ای از خودت به من نشان دادی تا بگویی که مرا می‌خواهی، اما من نمی‌خواستم آن را ببینم.

كنتَ كالجبل الذي وقف خلفي عندما رفضني الجميع. . تو مثل کوهی بودی که وقتی همه مرا طرد کردند، پشتم ایستادی.

كلما ارتكبت خطأً، كنت تدعوني إلى التوبة لتنقذني من الظلام والضلال، لكنني تجاهلتك عمداً. . هر زمان که خطایی مرتکب شدم، مرا به توبه فراخواندی تا از تاریکی و گمراهی نجاتم دهی، اما من به راحتی تو را نادیده گرفتم.

عانقني في ذروة بكائي، لكنني لم أفهم. . در اوج گریه ام بغلم کردی ، اما من نفهمیدم.

شعرت بخيبة أمل في كل مكان، والتفت إلى الجميع إلا أنت. . از همه جا ناامید شدم و به همه رو آوردم جز تو.

في كل مرة كنت لطيفًا معي، كنت أدفعك بعيدًا. . هر بار که به من مهربانی کردی، تو را از خود راندم.

لكنك لم تتخلى عني وعدت إلي. . اما تو مرا رها نکردی و به سوی من بازگشتی.

لكنني لم أفهم . اما من نفهمیدم