˓ 𝘎𝘏𝘢𝘡𝘢𝘓𝜗𝜚 ˒
اولین بارها هیچوقت فراموش نمیشن ، مثل اولین باری که شکستی ، اولین باری که دلتو به غرورت ترجیح دادی ،
چه سنگین شده بارِ خاطرههایی که دیگه جایی برای نگه داشتنشون نداریم .
چه خالی شد اون گوشهی دلم که قبلا پر از امید بود .
چه ترسناک شده اینکه آدم ندونه فردا قراره با کدوم نسخه از خودش روبرو بشه .
چه بیمعنی شده تکتک این تلاشهایی که برای زندگی میکنیم .
چه زود سوخت اون شعلهای که فکر میکردیم هیچوقت خاموش نمیشه .
چه خستهکننده شده که آدم همونقدر که میخواد ادامه بده ، همونقدر هم از درون فرو بریزه .
چه بیرحمانه گذشت اون روزایی که فکر میکردیم تهِ خط رسیدیم .
چه عجیبه که آدم میتونه توی چشمهای خودش ، یه کلانشهرِ ویران ببینه .
چه دردناکه تلاش برای ساختن چیزی که میدونی از پایه خراب شده .
و در نهایت ، غبارِ زمان روی همهچی نشست و من دیگه هیچوقت اون غزلِ سابق نمیشم .
- دلنوشته ی 13 .
˓ 𝘎𝘏𝘢𝘡𝘢𝘓𝜗𝜚 ˒