پرستوها رفته‌اند، با بال‌هایی شکسته و ریه‌ای پر از دود. اسب‌ها پاهای شکسته‌شان را پشت خود کشیده و رفته‌اند، آهوها با چَشمانی کور رفته‌اند. ببین چقدر خالی‌ست این‌جا، دلفین‌ها از دریا می‌ترسند و گرگ‌ها ماه را هنگامه‌ی زوزه کشیدن، دزدیده‌اند. ما رفته‌ایم؟ ما گیر کرده‌ایم. چون لاک‌پشتی که خانه‌اش، به پوست و جانش چسبیده باشد. مّا بلند خواهیم شد، گر توانمان نبود، خواهیم خزید. خزیده‌ام و از گلبرگ‌های پرپر و عطر لطیفِ رزهای سرخ، تنها خار عایدم شده. اما ذرّه‌ذرّه خواهیم رفت سوی وسعت اقیانوس و نور خورشید. گر به دریا نرسیدیم، به برکه‌ای فیروزه‌ای خواهیم رَسید. گر به خورشید نرسیدیم، به نور فانوس‌ها و شمع‌ها خواهیم رسید.

وای پس تو .... هم بودی که تو دوران اغتشاشات دفاع کردی، میگم از آدم ..... برنمیاد اینطوری .... باشه. همتون ادایید فقط. ` الآن. جدی. هستید؟

کی انقدر بی‌مهر شدیم نسبت به‌هم؟ چی انقدر خاطر قلبت رو از من کدر کرده که چنین، کلماتت رو دردناک و بدشکل می‌چینی؟ دردم گرفت. از زخم کسی استفاده نکن که زخم خودت، می‌سوزه، می‌سوزه و خون میاد، خون میاد و درد می‌گیره. من ببخشمت، از خدا بخواه ببخشتت که از قدرت کلماتت چنین استفاده‌ای می‌کنی. بس کن.

متأسفانه این بهترینشه، چندتا دیگه هم هست. نمی‌دونم، چه‌کار کردم که مستحقِ این حرف‌ها باشم؟ اون هم این‌طوری. این‌شکلی. خیلی دل‌خورم، دردم گرفت.