چه‌خطایی از کلماتم سر زده که این‌جا از چشمونتون افتاده و نور دیدگانتون رو محروم کردین از این تاریک‌خونه و بیشه‌ی زخم‌خورده ؟💘

این‌هم از این. بوسیدم تک به تک، دونه به دونهٔ حروفتون رو. رفتن این‌جا. باقی رو هم باز جواب می‌دم، قول انگشتی و بوسه‌ی مامانی 🤍

حالت بهتر میشه، قول میدم. خونِ رو میخ‌و با اشکام پاک می‌کنم.

ای صاحبِ ذوالفقار، چه کسی باور می‌کند دست‌هایی که هیبتشان خواب از چَشمان دشمن می‌گرفت، روزی برای آرام‌کردنِ دلِ فاطمه، برای مرهم پهلوی شکسته‌اش و کودک پرپر شده‌اش، جز مهر و دعا کاری از آن‌ها برنیاید؟ و به‌راستی، خود نیز عاجز بودی که بعد از به خاک نشستن چادر فاطمه‌ات، نیمه‌های شب، به چادر سیاه چاه پناه می‌بردی...