هدایت شده از حواشیِ یک خورشید؛
من مغرورم، اما هیچوقت از عذرخواهی نترسیدم؛
به اشتباهم اعتراف کردم، تشکر کردم، لطفایی که در حقم شده رو وظیفه ندونستم و جبران کردم، و در برابر هیچ لبخندی اخم نکردم، مغرور بودن با عقده ای بودن خیلی متفاوته.
امروز اینجوری بودم که چرا دنیا تموم نمیشه؟ چرا تموم نمیشیم؟ چرا تموم نمیشی؟ چرا تموم نمیشم؟
سوگند صیادی؛
چه جهان بیرحمیست؛
جهانی که گاهی قلب آدمها را نه به جرم نفرت، که به جرم دوست داشتن به محاکمه میکشد؛ جهانی که در آن، دختری باید برای حقِ عاشق بودن، بهای سنگین جانش را بپردازد.
سوگند، تو از جنس همان بهارهایی بودی که هنوز فرصت شکفتن نیافته، به دست زمستان سپرده میشوند. تو تنها میخواستی خودت باشی؛ بیآنکه برای تپیدن قلبت از کسی اجازه بگیری، بیآنکه برای دوست داشتن، هویتت را انکار کنی.
اما چه کسی به تو آموخت که خانه، امنترین جای جهان است، وقتی قرار بود همانجا سهمت از زندگی، ترس باشد؟
تو فریاد زدی.
از وحشتت گفتی.
از بازگشت به خانه ترسیدی و پیش از آنکه فاجعه رخ دهد، مرگ را در چند قدمی خودت احساس کردی.
و چه اندوه جانفرساییست که کودکی برای زنده ماندن التماس کند و جهان، سکوت را انتخاب کند.
سوگند عزیز،
کاش کسی آن روز، پیش از آنکه دست خشونت به تو برسد، دست یاری به سویت دراز میکرد.
کاش کسی صدای ترسیدهات را از میان هیاهوی بیتفاوتی میشنید.
کاش میدانستی که هیچ عشقی گناه نیست، هیچ گرایشی ننگ نیست و هیچ انسانی برای آنکه خودش باشد، سزاوار مجازات نیست.
پدر، نامی برای پناه است، نه کابوس؛
خانه، معنای امنیت دارد، نه وحشت؛
و عشق، قرار نیست بهانهای برای سلب حق زندگی از دیگری باشد.
تو رفتی، اما پرسشهایت در گلوی این جهان باقی ماندند:
چرا کسی نجاتت نداد؟
چرا هشدارهایت شنیده نشد؟
و چرا باید دختری برای حقِ بودن، تاوان نبودن را پس بدهد؟
سوگند، تو نباید به خاطرهای سیاه در تقویم مرگها تبدیل میشدی؛ تو حق داشتی فرداهای بسیاری داشته باشی.
نامت را به یاد میسپاریم؛
برای تمام دخترانی که در سکوت میترسند،
برای تمام قلبهایی که از دوست داشتن شرمندهشان کردهاند،
و برای تمام صداهایی که پیش از خاموش شدن، کسی نشنید.
باشد که روزی هیچ دختری از خودش بودن نترسد.
#سوگند_صیادی