پروانه ها پرواز نکردن دیگه،از ذوق دوباره پیله بستننننن

بهم گفت: «تا حالا شکار رفتی؟» گفتم «نه.» گفت: «من قبلا می‌رفتم، ولی دیگه نمی‌رم، آخرین باری که شکار رفتم، شکار گوزن بود، خیلی گشتم تا یه گوزن پیدا کردم. من بهش شلیک کردم، درست زدم به پاش، وقتی رسیدم بالای سرش هنوز جون داشت، نفس می‌کشید و با چشم‌هاش التماس می‌کرد، زیباییش مسخ‌م کرده بود، حس کردم که می‌تونه دوست خوبی واسه‌م باشه، می‌تونستم نزدیک خونه یه جای دنج واسه‌ش درست کنم. اما خوب که فکر کردم فهمیدم که این‌جوری اون گوزن واسه همیشه لنگ می‌زنه و هروقت من رو ببینه یاد بلایی می‌افته که سرش آوردم، از نگاهش فهمیدم بزرگ‌ترین لطفی که می‌تونم در حقش بکنم اینه که یه گلوله صاف تو قلبش شلیک کنم. تو هیچ‌وقت نمی‌تونی با کسی که بدجور زخمیش کردی دوست باشی.» قهوه‌ی‌سرد‌آقای‌نویسنده ؛

خوشگل ترین هویج عینکی جهان

آره عزیزم،من دقیقا برای هیچکس مهم نیستم.

تنها کسی که هیچوقت ولم نکرد درد دست چپم و پنیک کردنامه.

سخته تصور کنم تا صبح زنده میمونم..!

🎀

اندوهِ‌من! دوستت دارم،شاید توهم به رسم دوست داشتن بروی.