من با این قضیه که میگن دردی که تورو نکشه قوی ترت میکنه مشکل دارم. یه مثال واضح میزنیم: یکی سرطان داره. بعد از سه سال جنگیدن با سرطان اون رو شکست میده ولی خیلی ضعیف تر و شکسته تر از قبله. این موضوع تنها فقط درباره سرطان و یا مریضی های جسمانی نیست. درباره همه‌چیزه. چه زخم های روحی چه جسمی. تنها دردی که تورو قوی ترت میکنه واکسنه. نه هیچ چیز دیگه ای. #نظرغیرتخصصی

شاید هر دو نوع دردو داریم

کاش میشد مغزمو دربیارم بندازم سطل آشغال

می‌خوام فیلم دیوانه از قفس پرید رو ببینم چون می‌خوام از قفس بپرم

این شات مال روز اول این جنگ آخره. نمی‌دونم چه‌طوری توصیف کنم فضای این پیاما رو و چه‌طوری بگم که توی چه حالتی فرستادمشون ولی پر از رنج و امید و ترس و زندگی بودم. همه‌ی اینا با هم. تصویری که ازش دارم اون اشکیه که موقع نوشتن "زنده باد شهرام حقیقت دوست" از چشمم افتاد. اون لحظه‌ای که هیچ تصوری نداشتم قراره چی بشه اما فرستادمش. هربار مشکی می‌گه زنده باد لیبرتاس، در جواب می‌گم زنده باد شهرام حقیقت دوست و کل اون فضا برام یاداوری میشه. پ.ن: لیبرتاس الهه آزادی یونان باستانه. الهه‌ی آزادی هم منم.

دنیا حتی قبل از جنگ هم داشت تموم میشد واقعا نیازی بهش نبود میدونید (پ.ن.۲: من فهمیدم لیبرتاسه😼دو سه سال پیش)