درواقع دقیقا برعکس روندی که رایجه رو انجام داده شاعر می‌گرده و طوری به مسائل نگاه می‌کنه و ازشون حرف می‌زنه که بزرگ‌تر می‌شن، رویایی و قشنگ می‌شن از چیزای کوچیکی که می‌بینه به مفاهیم عمیق و بزرگ می‌رسه میشا کالینز دقیقا برعکسش رو انجام داده و مفاهیم بزرگی که دنبالشونیم رو توی چیزای خیلی خیلی کوچولو و تکراری و آشنای روزمره توصیف کرده.

وقتی یه شاعر میاد راجع به رودخونه و جنگل حرف می‌زنه چیزی نیست که هرروز دیده باشیم و برامون شناخته‌شده و روزمره باشه اما آشپزخونه یا برنج یا ساختمون چیزایی‌ان که هرروز توی زندگیمون هستن و بی‌توجه ازشون رد می‌شیم. چون ارزشی ندارن.

انگار واژه‌های دفتر خاطراتش رو نامرتب توی مصراع‌هاش ریخته فکرای عمیق و جزییات کوچیک با همدیگه قاطی می‌شن تصویری که می‌سازه ملموس‌تر و واقعی‌تر (و در نتیجه برای بعضیا نچسب‌تر) می‌شه. انگار سعی کرده تمام جزییات یه خاطره رو علاوه بر فکر و عاطفه‌ش، با حواس پنج‌گانه‌ش هم به ذهنش بسپره و ثبت کنه شعرش به درد کسی که برای دور شدن از واقعیت شعر می‌خونه(یعنی من🌹)، نمی‌خوره.

چون ما عادت کردیم شعر رو رویایی و فضایی بدونیم عادت کردیم وقتی شعر می‌خونیم توقع یه اتفاق بزرگ با تخیل شگفت‌انگیز رو داشته باشیم اما شعر میشا کالینز ما رو از روی ابرا پایین می‌کشه و به زمین بر می‌گردونه یعنی دقیقا همون جایی که با شعر می‌خواستیم ازش فرار کنیم.

من گلایه کردم: «ما تمام سال رو منتظر این گلاییم، و اونا توی یه هفته از بین میرن.» اون گفت «هوم.» همزمان که شکوفه های بنفشِ پلاسیده رو با کفشاش له می‌کرد. + «هوم چی؟» _ «من منتظر چیزی نبوده‌م.» ولی بوده. من می‌دونم.

ریپلای به 'Drownin

"رفته بودم خودکشی کنم، توت چیدم آووردم اینجا. آقا، یه توت مارو نجات داد.. "

نمی‌دونم چرا وقتی یکی گرایشمو می‌پرسه اگه من بگم چایسکشوالم بد نگاه میکنه💔 یعنی چی خب تا ابد دل من چایی میخواد

ـــــــــــ #supernatural