گاهی نمیخواهیم التیام پیدا کنیم، چون درد ، آخرین پیوندمان با چیزی است که از دست داده ایم.
به چه مانند کنم حالت چشمان تورا؟
به یکی نغمهی جادویی از پنجه ی گرم؟
به یکی اختر رخشنده به دامان سپهر؟
به غزلهای نوازشگر حافظ درشب؟
یا به سر مستی طغیانگر دوران شب؟