خیلی جالبه! ژنرال مارک الکساندر میلی، رئیس سابق ستاد کل نیروهای مسلح ایالات متحده 🇺🇸 که اکنون بازنشسته شده و اشتباه دست کم گرفتن ارتش روسیه را مرتکب شده بود، تحلیل خود را ارائه داده است. تمام پایگاه‌ها و تأسیسات ساحلی آمریکا نابود شده‌اند و ما اکنون برای تأمین تدارکات و لجستیک خود به بنادر هند وابسته‌ایم. ایرانی‌ها، برخلاف انتظارات ما، کار فوق‌العاده‌ای انجام داده‌اند و ما در وضعیت حساسی هستیم. ایران با حمله به اهداف آمریکایی و اسرائیلی به موفقیت‌های بزرگی دست یافته است. روسیه و چین از نزدیک جنگ را دنبال می‌کنند و اطلاعات را در اختیار تهران قرار می‌دهند. پایگاه‌های موشکی زیرزمینی که ایران در تمام استان‌های خود ساخته است، آسیب ندیده‌اند و این کشور دارای ذخایر پایان‌ناپذیری از موشک است. در این جنگ، نقطه ضعف ما در تأمین تدارکات و لجستیک نهفته است، برخلاف ایران، یک قدرت قاره‌ای با ۹۳ میلیون نفر جمعیت که مساحت آن معادل تمام اروپای غربی است. تحلیل او با تحلیل روزنامه‌نگار اسرائیلی آلون میزراهی همسو است! 💥کانال پایش امریکا را در تلگرام یا بله دنبال کنید👇 🇺🇸 @US_REVIEW 📍پایش آمریکا 📍 کانال پایش در بله @payeshusa

🇾🇪🇮🇷 حوثی‌ها کل خط ساحلی یمن را در عرض ۳۶ ساعت تصرف کردند، قیمت نفت برنت به ۱۰۸ دلار رسید و نیروی دریایی اعتراف کرد که ممکن است بحرین را برای همیشه رها کند. حتی متخصصان روسی یمن در سمینار لری جانسون در مسکو در ابتدا باور نمی‌کردند. طبق گزارش‌ها، حوثی‌ها در عرض یک روز و نیم، موکا، سپس حدیده و سپس جزایر دهانه باب المندب را تصرف کردند، که به این معنی است که دومین گلوگاه نفتی جهان اکنون کاملاً متعلق به آنهاست. نفت در همان روز واکنش نشان داد. قیمت نفت برنت تقریباً هفت دلار افزایش یافت و به ۱۰۸ دلار رسید و وام‌های مسکن از ۷ درصد عبور کرد. در واشنگتن، وزیر موقت نیروی دریایی گفت که ایران بحرین را به شدت تحت فشار قرار داده است و یک گروه ویژه در حال بررسی این است که آیا ناوگان پنجم هرگز به عقب باز خواهد گشت یا خیر. نتیجه‌گیری لری همان چیزی است که هیچ‌کس در دولت آن را نخواهد پذیرفت: "ترامپ در حال حاضر گزینه نظامی برای باز کردن تنگه هرمز ندارد" موشک‌ها در غارها قرار دارند، توپخانه کل تنگه را پوشش می‌دهد، و آژانس بین‌المللی انرژی اتمی به تازگی همان یافته عدم انطباق را که درست قبل از جنگ قبلی آمده بود، صادر کرده است. @NewSonof 💥کانال پایش امریکا را در تلگرام یا بله دنبال کنید👇 🇺🇸 @US_REVIEW 📍پایش آمریکا 📍 کانال پایش در بله @payeshusa

اگر حجم ذخایر استراتژیک نفت خام آمریکا (SPR) از یک حد مشخص پایین‌تر برود، استخراج و برداشت از نظر فنی و مهندسی بسیار دشوارتر، کندتر و حتی خطرناک می‌شود. طبق آخرین داده‌های رسمی منتشرشده از سوی وزارت انرژی آمریکا (DOE)، ذخایر استراتژیک نفت خام این کشور (SPR) به ۲۸۵.۴ میلیون بشکه کاهش یافته است. این رقم پایین‌ترین میزان ذخایر استراتژیک آمریکا از نوامبر ۱۹۸۲ (حدود ۴۴ سال گذشته) تاکنون محسوب می‌شود و نشان‌دهنده سقوط شدید امنیت انرژی این کشور است. طبق قوانین فدرال آمریکا (قانون سیاست و حفاظت از انرژی)، افت ذخایر به زیر ۲۵۲.۴ میلیون بشکه، دست رئیس‌جمهور را برای برداشت‌های عادی و روان‌سازی بازار می‌بندد و ورود به آن نیازمند اعلام وضعیت اضطراری شدید ملی است. عبور از این مرز، کارشناسان را با افت شدید «نرخ برداشت روزانه» مواجه می‌کند. سیستم دیگر نمی‌تواند سقف اسمی استخراج (حدود ۴.۴ میلیون بشکه در روز) را حفظ کند. بسیاری از مهندسان ورود به زیر مرز ۲۰۰ میلیون بشکه را نقطه‌ای بی‌بازگشت برای سلامت مخازن می‌دانند. این محدودیت شدید به دلیل ماهیت فیزیکی و سیستم مهندسی مخازنی است که نفت در آنها نگهداری می‌شود. برخلاف تصور عموم، این ذخایر در تانکرهای فلزی روی زمین نیستند، بلکه در گنبدها و غارهای نمکی زیرزمینی عمیق (در ایالت‌های تگزاس و لوئیزیانا) ذخیره شده‌اند. برای بیرون کشیدن نفت از این غارهای نمکی، پمپ‌ها آب شور یا آب شیرین را به ته غار تزریق می‌کنند. از آنجا که نفت سبک‌تر از آب است، روی آب شناور می‌شود و فشار آب، نفت را به سمت لوله‌های خروجی در سقف غار هدایت می‌کند. اگر سطح نفت خیلی پایین بیاید، ریسک اینکه پمپ‌ها به جای نفت، آب یا گل و لای ته مخزن را مکش کنند به شدت بالا می‌رود. برای جلوگیری از این اتفاق، باید سرعت برداشت (Flow Rate) به شدت کاهش یابد که این امر توان عملیاتی ذخایر را در زمان بحران مختل می‌سازد. دیواره‌های این مخازن از سنگ نمک تشکیل شده‌اند. نمک تحت فشار شدید طبقات زمین، خاصیت پلاستیک (انعطاف‌پذیر) دارد. وجود نفت و فشار هیدرولیکی آن درون غار، مانع از فروپاشی دیواره‌ها می‌شود. وقتی نفت خارج و آب جایگزین آن می‌شود، آب به مرور زمان مقداری از نمک دیواره‌ها را حل می‌کند. اگر نفت موجود از حد مشخصی کمتر شود، ساختار هندسی و پایداری مکانیکی غار به خطر افتاده و خطر ریزش یا فروپاشی ساختاری مخزن ایجاد می‌شود؛ آسیبی که می‌تواند مخزن را برای همیشه غیرقابل استفاده کند. هر چه به کف مخزن نزدیک‌تر شویم، کیفیت نفت به شدت افت کرده و این لجن‌ها می‌توانند سیستم‌های فیلتراسیون، لوله‌ها و پمپ‌های استخراج را مسدود 💥کانال پایش امریکا را در تلگرام یا بله دنبال کنید👇 🇺🇸 @US_REVIEW 📍پایش آمریکا 📍 کانال پایش در بله @payeshusa

حوثی‌ها قواعد بازی را تغییر می‌دهند و واشنگتن و ریاض به راهبردی جدید نیاز خواهند داشت زمان آن رسیده است که یک واقعیت ناخوشایند را بپذیریم: عربستان سعودی برای این رویارویی با حوثی‌ها آماده نبود. سال‌ها، رویکرد ریاض اساساً مهار بود. سعودی‌ها می‌کوشیدند ثبات بخرند، از ترتیباتی حمایت کنند که به دولت حوثی در صنعا امکان فعالیت بدهد، و تدریجاً به سوی یک نقشه راه سیاسی حرکت کنند که مانع جنگ بزرگ دیگری شود. اما حوثی‌ها درس بسیار متفاوتی از رویدادهای اخیر گرفتند. آن‌ها increasingly به این نتیجه رسیدند که عربستان سعودی آسیب‌پذیرتر، ریسک‌گریزتر و کم‌تمایل‌تر به بازگشت به یک جنگ تمام‌عیار است. به‌جای تقویت بازدارندگی، به نظر می‌رسد خویشتن‌داری سعودی اعتماد حوثی‌ها را تقویت کرده است که تشدید تنش می‌تواند دستاوردهای بیشتری تولید کند. این برای واشنگتن اهمیت دارد، زیرا این وسوسه وجود دارد که باور کند مشکل را می‌توان از طریق تهران حل کرد: به اندازه کافی به ایران فشار بیاورید، و ایران حوثی‌ها را وادار به عقب‌نشینی می‌کند. این برداشت، ماهیت رابطه را اشتباه می‌فهمد. ایران حوثی‌ها را یکی از مهم‌ترین شرکای راهبردی خود در منطقه می‌داند. تهران سلاح، فناوری، تخصص و دیگر اشکال کمک را ارائه کرده است که توانایی‌های حوثی‌ها را به‌شکل چشمگیری تقویت کرده است. اما نفوذ با کنترل یکی نیست. حوثی‌ها خود را صرفاً نیروهای نیابتی ایرانی نمی‌بینند که منتظر دستور تهران باشند. آن‌ها خود را شرکای آنچه «محور مقاومت» خوانده می‌شود می‌بینند، با منافع، ایدئولوژی و فرایند تصمیم‌گیری خودشان. رویارویی‌های پیشین با ایالات متحده محدودیت‌های توانایی — یا تمایل — تهران برای مهار آن‌ها را نشان داد. این واشنگتن را با مشکلی روزافزون دشوار رها می‌کند. ایالات متحده پیش‌تر کارزار نظامی علیه حوثی‌ها را با هزینه‌های قابل‌توجه و نتایج راهبردی محدود جنگیده است. دلیل کمی وجود دارد که باور کنیم دور دیگری از حملات، به‌خودی‌خود، رفتار حوثی‌ها را بنیادین تغییر می‌دهد. کارزاری تازه مهمات و منابع نظامی بیشتری مصرف می‌کند و بار دیگر دارایی‌های آمریکایی، به‌ویژه در دریا، را در معرض حمله قرار می‌دهد. واشنگتن می‌تواند و باید اطلاعات، کمک‌های دفاعی و نظامی به عربستان سعودی و شرکایش ارائه دهد. اما نمی‌تواند تا بی‌نهایت ضعف و چندپارگی اردوگاه ضدحوثی در داخل یمن را جبران کند. در همین حال، حوثی‌ها چیزی بسیار مهم‌تر از یک پیروزی دیگر در میدان نبرد را دنبال می‌کنند. پیشروی آن‌ها به سوی باب‌المندب بالقوه توانایی‌شان را برای تهدید یکی از مهم‌ترین گلوگاه‌های دریایی جهان تقویت می‌کند. این مسئله راهبردی واقعی است. حوثی‌ها نیازی ندارند نیروی دریایی ایالات متحده را شکست دهند یا عربستان سعودی را فتح کنند. آن‌ها فقط باید نشان دهند که می‌توانند بارها کشتیرانی تجاری را تهدید کنند، هزینه‌های اقتصادی تحمیل کنند و واشنگتن و شرکای منطقه‌ای‌اش را مجبور کنند بین پذیرش واقعیتی جدید و ورود به رویارویی نظامی پرهزینه دیگر یکی را انتخاب کنند. هیچ‌یک از این‌ها به معنای شکست‌ناپذیری حوثی‌ها نیست. آن‌ها آسیب‌پذیری‌هایی دارند. می‌توان به زیرساخت نظامی‌شان حمله کرد، توانایی‌هایشان را تضعیف کرد و هزینه‌های سنگینی بر آن‌ها تحمیل کرد. اما نابود کردن پرتابگرها با ایجاد بازدارندگی یکی نیست. چالش اصلی این است که چگونه جنبش بسیار ایدئولوژیکی را بازدارندگی کنیم که حاضر است مجازات‌های سنگین را تحمل کند و موشک‌ها، پهپادها و دیگر توانایی‌های روزافزون پیچیده‌ای در اختیار دارد که با کمک ایران توسعه یافته‌اند. عربستان سعودی پیش‌تر درس مهم دیگری آموخته است: پول ممکن است آرامش موقت بخرد، اما نمی‌تواند بازدارندگی راهبردی بخرد. بنابراین واکنش نمی‌تواند همچنان یک مشکل سعودی با حمایت نظامی گاه‌به‌گاه آمریکا باقی بماند. حفاظت از باب‌المندب و آزادی ناوبری به ائتلافی بین‌المللی، گسترده‌تر و پایدار نیاز دارد که امنیت دریایی، اطلاعات، فشار نظامی، تقویت شرکای محلی و دیپلماسی را ترکیب کند. این کارزاری سریع نخواهد بود. و ایران همین حالا سود می‌برد. تهران نیازی ندارد هر تصمیم حوثی را کنترل کند. از دید ایران، یک جنبش حوثی قدرتمند که بتواند باب‌المندب را تهدید کند، عربستان سعودی را درگیر نگه دارد، منابع نظامی آمریکا را مصرف کند و هزینه‌های اقتصادی رویارویی منطقه‌ای را بالا ببرد، خودش یک دستاورد راهبردی بزرگ است. پرسش اصلی این است که چگونه مانع شویم حوثی‌ها واقعیت راهبردی پیرامون باب‌المندب را به‌طور دائمی تغییر دهند. زیرا وقتی بتوانند ایالات متحده و شرکایش را مجبور کنند بین تشدید پرهزینه و پذیرش محدودیت‌های احتمالی بر آزادی ناوبری یکی را انتخاب کنند، دیگر نیازی ندارند آمریکا را نظامی شکست دهند.

آن‌ها پیش‌تر چیزی بسیار ارزشمندتر به دست آورده‌اند: تغییر قواعد بازی. پیشروی حوثی‌ها و حملات به عربستان سعودی همچنین «ائتلاف مکه» میان عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان را در معرض نخستین آزمون راهبردی واقعی‌اش قرار می‌دهد — و تا اینجا، نتایج چندان چشمگیر نیست. اهمیت یک ائتلاف در نهایت به اعلامیه‌هایی نیست که هنگام تأسیس آن داده می‌شود، بلکه به آن چیزی است که اعضایش حاضرند وقتی یکی از آن‌ها مورد حمله قرار می‌گیرد انجام دهند. ریاض اکنون با تهدیدی مستقیم و رو به رشد از سوی حوثی‌ها روبه‌روست، اما نه آنکارا و نه اسلام‌آباد چندان مشتاق به نظر نمی‌رسند که به‌طور معنادار در مقابله با آن درگیر شوند. این پرسش ناخوشایندی را مطرح می‌کند: آیا ائتلاف مکه یک معماری امنیتی منطقه‌ای در حال ظهور است، یا درست زمانی که عربستان سعودی بیشترین نیاز را به آن دارد، دارد به یک ببر کاغذی تبدیل می‌شود؟ حوثی‌ها نخستین آزمون فشار جدی را فراهم می‌کنند. اگر ترکیه و پاکستان نخواهند وقتی قلمرو و منافع راهبردی عربستان مورد حمله است کمک معناداری ارائه کنند، ریاض باید بازنگری کند که این ائتلاف فراتر از نمادگرایی سیاسی واقعاً چه چیزی ارائه می‌دهد. برای واشنگتن نیز این اهمیت دارد. ایالات متحده به‌طور فزاینده‌ای شرکای منطقه‌ای را تشویق کرده است که مسئولیت بیشتری برای امنیت خودشان بپذیرند. اما بحران کنونی شکاف میان اعلام چارچوب‌های امنیتی منطقه‌ای جدید و واقعاً ایجاد ائتلاف‌هایی را نشان می‌دهد که اعضایشان حاضرند هنگام شکست بازدارندگی، خطرها را تقسیم کنند. ائتلافی که فقط در زمان صلح کار می‌کند، چندان ائتلافی نیست. #IranWar‌ #yemen 💥کانال پایش امریکا را در تلگرام یا بله دنبال کنید👇 🇺🇸 @US_REVIEW 📍پایش آمریکا 📍 کانال پایش در بله @payeshusa

خسارت عظیم به ارتش آمریکا — اخبار سی‌بی‌اس موشک‌های بالستیک ایران به پایگاه هوایی موفق السلطی (الازرق) در اردن برخورد کردند و به هواپیماهای آمریکایی روی زمین آسیب رساندند. • یک فروند هواپیمای A-10C Thunderbolt II ("Warthog") مورد اصابت قرار گرفت و یک بال خود را از دست داد. • حدود هشت فروند اف-۱۵ (دیگر رسانه‌ها از اف-۱۵E Strike Eagles نام می‌برند) آسیب دیدند. طبق گزارش سی‌بی‌اس، بیش از ۳۰ موشک پاتریوت شلیک شد که بی‌نتیجه بود. این موشک‌ها بسیار نادر هستند. اردن دیروز اعلام کرد که پدافند هوایی آن ۱۸ موشک از ۲۰ موشک بالستیک ورودی را رهگیری کرده است؛ دو موشک در منطقه‌ای خالی از سکنه سقوط کردند. سنتکام نیز ادعاهای ایران را رد کرد. همه اینها دروغ بود. قبل از سی‌بی‌اس، تنها گزارش صحیح در مورد این حمله از ایران بود. 🤷‍♂️

رابرت مالی چند نکته درباره اینکه تقابل آمریکا و ایران اکنون در چه وضعیتی قرار دارد: ۱. ترامپ یک نقشه بلندمدت داشت: خفه کردن اقتصادی ایران، همزمان با افزایش عبور نفت غیرایرانی از تنگه. مشکل اینجاست که یک نقشه بلندمدت باید از دوره کوتاه‌مدت جان سالم به در ببرد، و احتمال اینکه ایران بی‌حرکت بماند و این وضعیت عادی جدید را بپذیرد صفر بود. تشدید تنش از سوی ایران قابل پیش‌بینی بود؛ اقدامی طراحی‌شده برای اینکه آمریکا بهای سنگینی برای جنگ اقتصادی‌اش بپردازد. تشدید تنش از سوی حوثی‌ها نیز همین‌گونه قابل پیش‌بینی بود؛ هم به دلیل جاه‌طلبی‌های محلی در یمن و هم به دلیل تمایل به کمک به جمهوری اسلامی برای سخت‌تر کردن فشار بر بازار نفت. ۲. ترامپ از این نظر به نوعی نسخه خودش از یک «موفقیت فاجعه‌بار» برخورده است: هرچه محاصره و تحریم‌ها بیشتر اقتصاد ایران را خفه می‌کردند، انگیزه تهران برای تشدید تنش بیشتر می‌شد و چیز کمتری برای از دست دادن داشت. ۳. ترامپ اساساً سه گزینه دارد: · تلاش برای مدیریت منازعه از طریق تلافی‌های سنجیده و امید به برقراری تعادلی پایدار که هم به ایران آسیب بزند و هم بازدارنده باشد و از تشدید نظامی کنترل‌نشده جلوگیری کند. اما بعید است ایران همکاری کند، و در هر صورت این کار کمک چندانی به کاهش قیمت نفت نمی‌کند. · تشدید تنش — علیه سایت‌های هسته‌ای، زیرساخت‌های غیرنظامی یا اهداف رهبری — به این امید که ایران را وادار به عقب‌نشینی کند. اما این کار منابع نظامی آمریکا را بیشتر تحت فشار می‌گذارد، احتمال ایجاد تشدید متقابل بزرگ‌تر را افزایش می‌دهد و در نتیجه قیمت نفت را باز هم بالاتر می‌برد. · یا جستجوی راه‌حل مذاکره‌ای، که به مراتب گزینه بهتر است. اما برای اینکه ایران موافقت کند، هر توافقی احتمالاً باید شبیه یادداشت تفاهم پیشین باشد، تنها با شفافیت بیشتر درباره کنترل ایران بر تنگه هرمز. این ممکن است بهایی باشد که برای پایان دادن به این جنگ غیرقانونی و نابخردانه باید پرداخت. با این حال هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که ترامپ آماده باشد این مسیر را در پیش بگیرد، دست‌کم پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای…

"Your pain is the breaking of the shell that encloses your understanding." - Khalil Gibran

🇮🇱🇮🇷 ژنرال‌های اسرائیلی در حال افشای این موضوع هستند که به نتانیاهو هشدار داده شده بود ایران هرگز تسلیم نخواهد شد و این افشاگری ممکن است برای فصل بعدی جنگ بیش از هر چیز دیگری در واشنگتن اهمیت داشته باشد. بیشتر مهمانان ما انتظار جنگ بزرگتری را در پاییز امسال دارند. رابرت بارنز فکر می‌کند که این ترس بر سه فرض متزلزل استوار است و سومی آن چیزی است که هیچ کس به آن بها نمی‌دهد. اولی این است که آمریکا می‌تواند حملات متقابل ایران را تحمل کند، در حالی که طرح انهدام اولیه موشک‌اندازها هر بار که امتحان شده شکست خورده است. دومی این است که رئیس جمهوری که در داخل تحت فشار است، می‌تواند از پس دور دیگری از حملات برآید. سومی اسرائیل است. کسی در داخل ارتش اسرائیل به مطبوعات عبری فاش کرده است که به نتانیاهو گفته شده است که پیش‌بینی موساد در مورد فروپاشی ایران نادرست است، ایران فقط سرسخت‌تر خواهد شد و این موضوع هرگز با سیا در میان گذاشته نشده است. رابرت این را به عنوان اعلام موضع جناح عملگرا می‌داند و خاطرنشان می‌کند که اسرائیل سرانجام اعتراف کرده است که پالایشگاه حیفا مورد اصابت قرار گرفته است. اگر نتانیاهو با ژنرالی جایگزین شود که خواهان ماموریتی با خروج باشد، اشتهای مبارزه با ایران برای موجودیت خود را نیز از دست خواهد داد. @barnes_law @WeTheBrandon 💥کانال پایش امریکا را در تلگرام یا بله دنبال کنید👇 🇺🇸 @US_REVIEW 📍پایش آمریکا 📍 کانال پایش در بله @payeshusa

💥کانال پایش امریکا را در تلگرام یا بله دنبال کنید👇 🇺🇸 @US_REVIEW 📍پایش آمریکا 📍 کانال پایش در بله @payeshusa

"To begin, begin." - William Wordsworth

این بیانیه بسیار طولانی است: ۱۴۰ پاراگراف و تقریباً ۱۸۰۰۰ کلمه - در مورد مجموعه‌ای باورنکردنی از موضوعات از جنگ‌های خاورمیانه گرفته تا هوش مصنوعی و کشاورزی. من وارد جزئیات آن نمی‌شوم، شاید به این دلیل که حجم آن بسیار زیاد است، اما برداشت کلی که از آن می‌شود این است که این همان چیزی است که یک حکومت چندجانبه جدی به نظر می‌رسد - به خصوص اگر آن را با اجلاس‌های اخیر گروه ۷ مقایسه کنید، که فقط به تعداد انگشت‌شماری بیانیه واکنشی کوتاه منجر می‌شود تا چیزی شبیه به این نوع طرح جامع نهادی. اینجا - از ساختن زیرساخت‌های مالی جایگزین گرفته تا امنیت غذایی - واقعاً این حس را به آدم می‌دهد که با وجود این همه تنوع در کشورها، هر چقدر هم که سخت باشد، آنها در واقع در تلاشند تا چیزهایی بسازند و به چالش‌های حکمرانی عصر ما پاسخ دهند، چالش‌هایی که از قضا بسیاری از آنها توسط گروه هفت ایجاد شده‌اند 😅 این دوران جدید است: نیمی از جهان، بی‌سروصدا در حال ساختن نهادهایی هستند که غرب مشغول نابودی آنهاست. 💥کانال پایش امریکا را در تلگرام یا بله دنبال کنید👇 🇺🇸 @US_REVIEW 📍پایش آمریکا 📍 کانال پایش در بله @payeshusa