، با تمام لطافتش، زخم می‌خورد نه از سختی دنیا، بلکه از مهری که بیش از اندازه می‌دهد. بال‌هایش را بر آتش شوق می‌گشاید، بی‌آن‌که از سوزش بداند. زخم‌های پروانه زیباترین یادگارِ پروازند؛ نشانه‌ی آن‌که حتی در رنج، می‌توان همچنان نور را دوست داشت

_