هجو سنگین رهبر بر خواص نجاستخوار ادبیات نقد چیست؟ آیا همیشه با «شبهه علمی» روبرو هستیم که با نقد علمی، آن را پاسخ بدهیم؟ یا گاهی مشکل برخی «شهوت عملی» است و باید بر آنان فـشـار آورد؟ ◼️هجو خواص رهبر: «هدف این است که توده‌های مردم مورد اغوا قرار بگیرند امّا وسیله اغوای توده‌های مردم، اغوای خواص است. امروز یکی از کارهای مهم، اغوای خواصّ جامعه است؛ کسانی که عنوانی دارند و امکانی دارند و احیاناً سوادی دارند و مانند اینها. چون وقتی خواص اغوا شدند، اگر به این خواصّ اغواشده فرصت داده بشود و امکان داده بشود، راحت توده مردم را اغوا خواهند کرد. ... دارند دائم با مزدورپروری، با حرام‌خوارسازی، با لطایف‌الحیل افرادی را حرام‌خوار می‌کنند؛ وقتی حرام‌خوار شد، مثل حیوان جَلّال، [نجاستخوار] دیگر خیلی مشکل میشود او را از حرام‌خواری دور کرد. و مزدورپروری میکنند» 👈 چقدر این واژگان، مکرر، تلخ و کوبنده‌اند! ◼️رسوایی خواص اغواگر برخی خواص، مردم مبعوث را اغـــوا می‌کردند که «همه‌چیز با رهبر هماهنگ است» ولی رهبر، با علی‌الاصول آنها را رسوا کرد! آنکه هنوز در برابر اصول رهبر ایستاده، پیوند خود را با حرام‌لقمگی و نجاستخواری بررسی کند! ◼️آیا آقایان توبه می‌کنند؟ شعام برخلاف رأی رهبر، راه ناسازگار با اعتقادات تشیع (امامت) را پی‌گرفت. رهبر میثاق غلیظی از آنان گرفت که باید حقوق ایران و جبهه مقاومت رعایت شود! ولی نشد! ◼️کودتای حفظ امام و پس‌زدن امامت وی نگذاریم بدعت «حفظ امام و پس‌زدن امامت وی» باب شود! این بدعت از سقیفه بدتر است! پس‌زدن امام کفر است و نقاب‌کردن امام برای لغزشهای خود، نفاق است؛ نه وفاق!