افکارِبی‌انتها
از مراسم وداع با شما که این روزا همش تو مصلی گذشت تا تشییع و رفتن شما از تهران..!
درسته که از تهران رفتی ولی تا ابد تو قلبم میمونی آقای شهیدم..
به مرگم راضی‌ام، اما فقط یک آرزو دارم
سرم را لحظه‌ی آخر به زانوی تو بگذارم
بپرسی از من آن لحظه که آیا صحبتی دارم؟
به‌جای «اَشهدُ انَّ» بگویم «دوستت دارم»
وقتی یکی سین میکنه جواب نمیده
ترجیح میدم فکر کنم از ذوق اینکه بهش پیام دادم
سکته کرده مرده..😊
اگه گفتم برو، عصبی شدم، اشتباه کردم، تو چرا یاد نگرفتی که نباید منی که برات میمیردمُ تنها میذاشتی؟!